DINS UNO CAPELLO DOU CAMPESTRE PROUVENCAU
Qu’un jour mis os, enié vôsti relicle, o reire, Esperon, mescladis, lou soubeiran revèire.
Mounde, ôublido-me dins ma sourno bôri ! ’Mai qu’un rai d’estiéu rigue à la parer : Qu’un cant de cigalo, un brama d’aret, Venguen pièi bressa moun long dourmitôri ;
Emai, qu’en passant, li gènt de rendre,
De mi vièi parent lausant lou noum flôri, Fagon : « Eu, peréu, èro bon è dre,
E d’aquel oustau gardaren memôri » ;
’Mai que, quand vendra, de-fes, dins l’escur, Prega vers moun cros, ma chato au front pur, Mescle uno lagremo à l’aigo-signado,
En pas t’atendrai, jour d’eterne gau, Ounte, emé li rèire, emé la meinado, Amount bastiren un nouvèu fougau !
A. de GAGNAUD