TEXTES DES AUTEURS ANCIENS RELATIFS A L'ARSIS ET A LA THÉSIS
A. - Sepgius.
I" TEXTE DE SeRGIUS.
Sergius, après avoir énuméré les divers accents :
« His ita se habentibus, sciendum est quod acutus et gravis et circumflexus soli sunt qui, ut superius diximus, naturalem unius cujusque sermonis in vocem nostrae elevationis servent tenorem- Nam ipsi arsin thesinque moderantur, quamquam sciendum est quod in usu non sit hodierno gravis accentus ».
hi Donat., De accentibus (Keil, vol. iv, p. 482, 14).
2*= texte de Sergius.
« Scire debemus quod unicuique pedi accidit arsis et thesis, hoc est elevatio et positio: sed arsis in prima parte, thesis in secunda ponenda est i>.
In Doiiat.^ De pedibus (Keil, vol. iv, p. 480, 12).
3"= texte de Sergius.
« Arsis et thesis est elevatio et positio ; neque enim aliter pedes dirigere potuerunt, nisi alterna vice leventur et ponantur ».
/// Donat., Pedinii explanalio (Keil, vol. iv, p. 523, 2).
B. — Priseien.
« Ad hanc autem rem arsis et thesis sunt necessariae. Nam in unaquaque parte orationis arsis et thesis sunt, non in ordine syllabarum, sed in pronuntiatione : velut in hac parte, natura, (ut) quando dico natu, elevatur vox et est arsis intus ; quando vero sequitur ra, vox deponitur, et est thesis deforis. Quantum autem suspenditur vox per arsin, tantum deprimitur per thesin. Sed ipsa vox, quae per dictiones formatur, donec accentus perficiatur, in arsin deputatur ; quae autem post accentum sequitur, in thesin ».
De accentibus (Keil, vol. m, p. 521, 24).
Weil et Benloew, Théorie générale... p. i6, semblent entendre ce passage de la mélodie naturelle du mot; M. Gastoué, dans ses Origines du Chant romain, p. 176, l'entend du ryth?ne, en faisant remarquer que les traités de Priscien « furent la base de l'enseignement pendant toute la fin de l'antiquité et le Moyen-Age ».