LETTRE DE SAINT IGNACE A FERDLNAND I

Nobis, Rcx praestantissime et optirae, neque Majestatis Vestrae voluntas Societatem nostram ornandi, neque studium animabus vestrorum populorum consulendi obscurum est. Quà de utrâque re gratias agimus, habemusque quantas maximas humilitas nostra potest, illud precantes à summâ bonitatc atque sapientia, ut Majestati Vestrœ rationem inspiret, qua quœ sancto zelo eipetitis, efficere opportunissimê possitis. Ac nobis quidem illud bene-

ficiiim erit maximum, ille favor amplissimus, si nos ad viam professionis nostrse sincère ac lîdeliter prosequendam juvetis.

Ciii rei ità adversari honores persuasum habemus, ut plané deque animi nostri sententia pronunciemus, si cogitatione fingendum sit, quânam ratione posset hic ordo everti, nescire nos quicquam excogitare Episcopatuum receptione deterius. Nam qui primi in haijp convenere Societatem ea singulis mens, illudque propositum fuit : omnes ut terrarum partes ad summi nutum Pontificis religionis causa peragrarent : ità ut primus atque germa nus hujus familiœ spiritus sit cum omni humilitate atque simplicitate ex unà in alias atque alias civitates et provincias, pro Dei glorià et animarum salute cursare ; certâque nuUâ regione operam suam concludere.

Quod vitae institutum non sedes modo Apostolica comprobavit, sed etiam aperta pra^buit è cœlo documenta Deus : quibus placere sibi ostendit vario multiplicique proventu pietatis, quo hominum nostrorum labores sua Cleraentia fœcundavit.

Itaque cùm in conservatione primi spiritus quasi anima sita sit religiosorum caîtuum, haud dubium est quin eo retento, nos conservaturi, déserte perdituri Societatem nostram simus. Quanquam et indè intelligere apertè licet, quanta nobis pestis Episcopatibus recipiendis impendeat. Nam cùm hoc tempore Professi haud plures novem simus ; atque eorum quatuor aut quinque delati Antistitum honores sint, quos constantissime pro se quisque repudiavit; si jam unus quispiam admitteret, idem alii licere sibi putarent; neque jam solùm à pristino suo spiritu Societas hsec degeneraret, sed membris hinc et indè dilapsis, penitùs solveretur.

Denique cùm sanctae humilitatis ac paupertatis exemplis multùm adhuc pusiilus hic ordo profecerit, si nos jam populi honoratos et copiosos spectent, omnis ea prœclara opinio in adversam mutabitur, cumque multorum scandalo etiam benè gerendœ la posterùm animorum causse janua praedudetur.

462 LE p. CLAUDE LE JAY

Sed accumulare rationes necesse non est. In clementia) vestne sapieiftiœque sinura confugimus : vestra} nos fidei, vestro patrocinio dedimus, orantes obsecrantesque per Jesu Chrisfi sanguinem, ut quoniam certum habemushinc impendere Societati nostrœ exitium, Vestra Majestas pro sua benignitate ac i-eligione talia à nobis propulset arceatque discrimina : et pusillum hune recens editum gregem suum existimet, salvumque et conservatum velit; ad Majestatis letema; gloriam : qusc religiosissimam Majestatem Vestram tueatur, assiduèque uberiùs cœlestibus donis suis omet et cumulet.

Romre, 6 decembr. 15i6.

Menchaca, Epist. S. Ignat., lib. II, epist. xv, pag. 338-339. — Oj'landin. Histor. Soc. Jesu, part. I, lib. VI, n. 3h.)

Plg.; -271».