Le 15 juin
LONDRES ET LES ENVIRONS, DU 12 AU 15 JuIN 195
torie, et 1b1 eis signum fecit ita quod statim eadem tenementa prostraverunt, et cum eis ivit usque ad manerium de Savoye, quousque plene funditum fuit et crematum. Deinde clamans socios suos, eos duxit usque ad prioratum de Clerkenwell, et ibidem predavit et spoliavit prioratum predictum et igne succensit. Accessitque ultra cum eisdem turmis in eivitatem Londoniarum et ibidem pernoctabat, et recepit secum noctanter plures principales insurrectores, videlicet Robertum de la Warde et alios, ymaginando illa nocte et cum aliis sociis suis conspirando nomina diversorum civium que fecit scribi in quadam cedula, quos vellet decapitare et eorum tenementa prostrare, Mane autem facto, die veneris proximo post festum Corporis Christi !, predictus Thomas cum pluribus complicibus suis ivit usque ad Hybery et ibidem nobile manerium predicti prioris ad nichilum igne perverterunt, Deinde accessit cum maledictis malefactoribus usque ad le Milende, obviando domino nostro [regi], et ibidem ffrenum equi regis nostri felonice, proditorie et irreverenter in manu sua cepit, et sic dominum regem detinendo, dicebat ista verba vel consimilia : Vindica me de illo falso proditore priore, quia tenementa mea false et ffraudilenter de me arripuit ; fac michi reclam jusliciam, el tenementa mea mihi reslaurare digneris, quia aliter salis fortis sum facere michimet justiciam, el in eis reintrare el habere. Cui rex instanter inquit : Habebis quod justum est. Deinde idem Thomas, semper continuando suam maliciam, ivit apud Turrim Londoniarum, et felonice et proditorie ibidem intravit, et noluit cessare quousque tam archiepiscopus quam . predictus prior decapitati fuerunt, et deinde cireuivit civitatem, querens quos potuit per cohercionem vite et membrorum facere se redimere, et quorum tenementa voluit prostrare. Et tempore quo idem Thomas fuit circa prostracionem tenementi Johannis Knot in Stanynglane, captus fuit et prisone deliberatus, et idem Thomas primus fuit omnium principalium insurrectorum de comitatu Essexie. Et dicunt quod predictus Thomas Ffarndon, a die lune in septimana Pentecostes ?, anno quarto supradicto, usque diem sue capcionis, continuavit maliciam suam in coligendo et congregando predictos insurrectores, et in prosequendo mortem predicti prioris false, felonice et proditorie, contra fidem et ligean- Cclam suam, in adnullacionem status sui regis et pervercionem regis et regni.
Dicunt eciam predicti jurati quod, postquam Willelmus Walleworth,
major supradiclus, portam de Algate in vigilia festi Corporis Christi supradicti ! noctanter claudebat, ne malefactores de comitatu Essexié ibidem ingressum haberent, quidam Willelmus Tonge portam illam male aperuit et communes ibidem intrare permisit contra voluntatem dicti majoris. è
Item, dicunt quod Adam atte Welle et Rogerus Harry, Héch etes per RP dies ante adventum dictorum insurrectorum de comitatu Essexie Londonus, ipsos insurrectores ad veniendum ad dictam civitatem excitaverunt et procuraverunt, et multa super hoc eis promiserunt, et postea, die jovis in festo Corporis Christi ?, in eandem civitatem ipsos insurrectores proditorie introduxerunt, et ulterius eos in magna multitudine ad manerium domini ducis Lancastrie, dictum Savoye, eodem die perduxerunt, et ad arsuram et depredacionem ejusdem maner!, ut eorum ductores et principales consiliatores, provocaverunt, et exinde plura Jocalia, et alia bona, et (corr. : ad) valorem et precium viginti librarum felonice asportaverunt. Et, die veneris proxime sequenti *, predictus Adam quemdam Nicholaum Wyght, in parochia Sancti Nicholai, ad macellas, capud suum pro viginti solidis felonice redimere fecit. »
3° Suit une autre enquête, du 4 nov. 1382, signée par les shériffs et les jurés. William Walworth, ayant appris vers le 9 juin les troubles d'Essex et de Kent et les rassemblements qui s’y faisaient pour accomplir des méfaits depuis longtemps projetés {, se concerta avec les aldermen, et chargea trois d’entre eux, John Horn, Adam Carlylle, marchand grossier, et John Frossh, mercier, d'aller au devant des insurgés, de se rendre compte de leurs forces, et de négocier avec les chefs pour les empêcher de nuire *. Le mercredi 12 juin, ils accomplirent leur. mission, mais ensuite John Horn, se séparant de ses deux collègues, alla trouver les rebelles dans l'endroit où ils étaient le plus nom-