‹ Les derniers CarolingiensChapitre 134 sur 376 · VICTOIRE DE LA MAISON DE VERMANDOIS · texte numérisé non relu

VICTOIRE DE LA MAISON DE VERMANDOIS

fortifier et de là menacer Cambrai. Ce fut une seconde revanche de la maison de Vermandois contre la maison de Cambrai ; et cette fois la défaite de celle-ci ne fut pas pleurée à Laon *. — Lothaire s'avança vers le nord avec une armée, très probablement dans le dessein de soutenir son frère. Se trouvant à Douai, il restitua au monastère de Marchiennes, à la prière de sa femme Emma qui l'avait accompagné, le village de Haines, enlevé jadis aux religieuses par Arnoul le

« quietemque publicam interpolantes minus potentes utcumque vexa- « bant. Denique in partes Karlensium concedentes Karolum, régis Lo- « tharii fratrem pravis moribus deditura, pariterque Ottonem, Alberti « Vermandensium comitis filium, cum aliis quoque multis raptoribus « suo auxilio adsciverunt ; suam quippe callide déplorantes erumnam, « se videlicet exheredes et exutos patrimoniis factos extorres paternae « habitationis, terram in qua nati sint sibi negari, ad ulciscendum ergo « injuriam socia arma precari. His ergo fulcientibus atque comitantibus, « reformatis quidera beliicis usibus, ad Montem castrum properato con- « tendant, ibique, anno dominicae incarnationis 976, super fidèles împe- « ratoris, comités videlicet Godefriçium atque Arnulfum, facto impetu « irruerunt. ïlli tamen non minore spiritu excita+i, suis quos présentes « habebant coactis, extra munitionem emergunt, preruptoque periculo « sese offerentes, in expectato omni, nisi Dei tantum, auxilio, manus a conserunt, diuque utrimque certato, tamen fructu victoriae potiuntur. « His ad sua receptis, neclongum, Otto predium illud Gogiacum, quia « sibi essetcontîguum, Arnulfo presumpta vendicatione eripuit, ibique « castello munito, urbein hanc, quia nec longe distai, frequenti incur- « sione concitavit. » — Sigebert, Chronogr. : « 976. Filii Ragineri « Longicolli auxilio Francoriim et maxime Karoli, postea ducis, freti, « lacessunt bello Godefridura et Arnulfum comités, qui post Guarne- « rum comitatum Montensem invaserunt ; Montem Castrilocum obsi- « dent. Multis utrimque in conflictu fusis, obsidio remota est. Victoria « anceps; datur tamen palma comitibus. » — Thietmar: « In occidente « Lambertus Reinherii filius cum suis victus ab hoste Godefrido mul- « toruminimicusoccubuit. » — Les chroniqueurs allemands, on le voit, attribuent la victoire à Godefroi et à Arnoul ; les détails précis du continuateur de Flodoard. les concessions d'Otton II, montrent que c'est absolument faux. La vérité, c'est que l'armée lorraine fut vaincue, qu'Arnoulprit la fuite; mais que Godefroi, relevé blessé par ses gens, put rentrerdans Monset queles a.ssiégeantsne purent s'en emparer. Godefroi possédait encore cette forteresse en 985 (voir lettre 59 de Gerbert. éd. Havet, p. 58).— Giesebrecht (Jahrb., p. 30) admet que lerésultat de la bataille fut douteux ;\Vitte, Lothringen (p. 28) qu'il fut défavorable aux assaillants. — Kalckstein suit le récit du continuateur de Flodoard. mais se trompe sur la date de la bataille qu'il met le 13 avril (p. 33 1). 1. Flodoard {Annales à 943). Raoul de Cambrai (éd. Meyer et Longnon, Introduction).

Page 1