VI. PIÈCES JUSTIFICATIVES DE L^ÊTUDE
Ad Titvm.
I. Me, Tite, non unis iuuat indulgerc Camœnis; Palpita me possunt sacra docente loqui.
Nostraque conjuncta IsBtanturcarminaPitho; Immerito cathedram non rogo, tu(iue dares.
Epigrammatum, Melpomene, Epigr. xxxi.
IL Romano ludens ex quo sale carmina lingit, Ter numerat bnimas istaCamœna decem.
Ibid. Calliope, Epigr. v.
lam puer a triplici scribens Epigrammata lustro. Ad nonîB finem vulgor Olympiadis.
Ibid. Melpomene, Epigr. xiv.
Ad Macrvm.
Edere qui poteram quinto mea carmina lustro, Dum mihi jam nonum rlofluit, edo, Macer.
Lustra novem nostras etfonnauon» Camœnas.
Nunc habet extremani quseque poracta manum
Inm. Calliopcy Epigr. XLVi.
111. a Le collège d'Évreux, ancienne école épiscopale, fut doté, en 1298, par Pierre de Senlis, doyen du Chapitre qui garda pour lui et ses successi^urs les nominations du recteur ou principal.
« Au commencement du xvi« siècle, il était en décadence et les bâtiments ruinés. Les bourgeois, de concert avec le chapitre, s'occupèrent de les relever en 1530. (Mémorial des Évêques, p. 175).
« Quand on fonda le bureau des pauvres, vers 1557, en y incorporant les biens du prieuré de Saint-Jacques de r Hôpital, et ceux de la léproserie de Saint-Nicolas, on régla que les cures du Bohion et des Barils, qui étaient à la présentation du prieur de Saint-Jacques et des bourgeois d'Évreux, et celles de Saint-Germain-des-Angles et de Huest, qui dépendaient de la léproserie, seraient affectées aux régents qui enseignaient ou avaient enseigné au collège.
a La première prébende vacante, après l'ordonnance d'Orléans 1560, celle de Crétot, fut réunie au collège, et les revenus appliqués à payer le principal et les régents.
« Le principal (ou le précepteur, comme parle l'ordonnance) était choisi par l'évêque, le chapitre et les bourgeois.
a Le collège a subsisté, dans ces conditions, jusqu'à la Révolution. »
(Communication due à Tobligeance de M. l'abbé Lebeurier.)
SUR HERCULE 6RISEL. 201
IV. Gum ergo universi verum iu te vidcant Episcopuni, mihi ego le, quae mea spes optata est, faventem consequenter aspiciam, postquam istud Metamorphoseon sanctarum initium quâ polies comitate susceperis, ac tuœauthoritatis umbone protexeris; eundem quippe erga me futurum te expecto quem in Neustria vidi Condeti, quod Ebruicana» diœceseos jure ocellum dixero : quamvis enim in remotissiraa pulcherrimaque regione sedem Episcopalem fixeris et deinceps colas, ipse tamen natalitii solinec oblivisci pote^^, nec ego patriae inœ meminisse non possum. Hic quideni hausisti lucem in ortu, ac ego te aliquanto tempore ad literarum delicias hauriendas^ duobus abhinc et viginti annis, mirifica cum animi voluptate institui. Hae umbraB iliceti majores viis latioribus ad ambulacra dissectae, septoque inclusîe amplissimo quâ fuere nobis amœnitate ubiconfabulantibus avicularum cantu undequaque obstreperent ! quam gratus erat ille rivulus, et nando idoneus, et aquarum claritate conspicuus, undestagnumexistitluciis abundanset cyprinis ! Quam Iseti pratorum flores longissimi xisti spatio adjacentium ! quam ridens picturis ac supellectili domus, nec sine Bibliothecae thesauro ! at quam jucundus in primis ille convictus Patrui tui amantissimi tum Ebroicensis Episcopi, vitae hujus profecto immortalitate dignissimi, nunc verain cœlo aeternitate fruentis!
Herculis Grtselli Metamorphoseon revelatarum^ liber primus, f. 4 et 5.
V. Jam ab annis viginti, Eminentissime Gardinalis, abditus in Musarum sinu, atque in omni Poéseum Poëtarumque varietate versatus tandem ex umbra illa diuturna velut ex sylvis amœnissimis expeditusevado.
LuDovicEi Triumphi, Epttre dédicatoire.
VI. Anno superiore Distichorum emisi Décades Veris mei Primulam, has Auturjfini mei Primitias ad fructus non ad flosculos indicato respecta appellandas esse censui,cùni a minore ac levioreMusa ad solidiorem quamdam locupletioremque transierim.
LuDOviCEi TRiUMPHi, Ad Lectorem.
VI bis. Proh pudor! Et tamen oProceres, dextrseque potentes, Quas sua sceptra docent ! tqque, ô Richel^ke, decori Qui Latio magnum decus addis, et insuper actis Innumeris crescens Pelleos supprimis ausus !
Non modo complexu Gallos, tua turba, Poetas, Prosequeris, iungis laudes, et laudibus aurum; Nec iam prolauro certant, steriliue coronâ, Sed spoliis, Fortuna, tuis insigne superbi Attollunt caput, et longâ vestigia pallâ^ Aut latus ense onerant, Tyrioque in murice fulgent. Dum mea posteritas humili damnata tigillo Esurit, atque nouse patitur ludibria turbae :
Dum centone tegit corpus, Tichioque poeta It cornes, aut seruus facit id quodcumque iubetur. Epinicia Mosarum, m. D C. XXXIV, p. 237.
VI ï. Heroas Latise ac Deos Camœnse ; Graecos nil moror obrutos Latinis .
Epigrammatum, Melpomene, Epigr. iv.
Ad Callistvm.
Saepe Mathematicos, Calliste, excurro per hortos, Deque Euclideo serta virore lego :
Me tamen ante alias recréât stellata sorores Optica, cui late cornea porta patei ....
Pulchra sitis, solo mihi cessatura sepulchro !
Hanc, Musse, et vestram semper amabo sitini,
Ibid. Epigr. Lxxvi
VIÏI. AtTheo melogiaeSophiaeque duella morentur, Inque Mathematico puluere sudor agat :
Me nodi Legum teneant, me Chronica mundi ; Hippocratis teneat me schola docta senis ; Hic penitus vanas soleo contemnere voces ; Resmihi duramaneant, plumea verba volent.
Tbid. Thalia^ Epigr. xx
ÂD Passerinvm.
Quid in poesi praeferam, velim noris.
Non antepono bracteata verborum Tôt, Passerine, lumina, aut rotondorum Âc bene sonantum carminum tôt ampullas.
Inuentioni, partiumque perpulchrae Tributioni, Passerine, do primas.
Domum Architectus fabricetur, exornet Pictor, uter habeat conditse domus palmam ?
Ibid. Epigr. L.