LETTRE D'HILDUIN AUX CATHOLIQUES
An. G. 837.
Hilduinus humilis Christi scrvus, et domini mei Dionysii pretiosi sociorumque ejus matricularius, omni catholicae dilectioni, quaquaversum.Spiritu Sancto diffusée, pacem continuam et gloriam optât aeternam.
L Cum nos Scriptura generali definitione admoneat, dicens : Quodcumque potest manus tua, instanter operare (Eccl.,ix), et pii Augusti simulque plurimorum ad hoc desideria cognoscerem anhelare, visum est niihi, etiam in hac parte quiddam sudoris impendere, ut notitiam de ordine conversionis et praedicationis atque adventus Romam, seu triumphalis mar-
tyrii heatissimi Dionysii, quse maxime Graecorum conlinetur historiis, et quasi sepulta, antiquorum scriniis apud Latines non modica portione servabatur obtecta, in lucem Christo jovante reducerem : quatenus devotis exinde erga Dei et excellentissimi martyris sui culturel devotio curaulata succresceret, et debitae servituti nostrae, in domo Domini, quantum ad exiguitatem nostram et ingenii nostri attinet, cyatho gustum fldelibus propinanti, ejusdem amici Dei, cujus id amore studuimus, interventio gloriosa divinam raisericordiam impetraret. Ut enira et ante nos dictum, gesta bene vivenliura, elementa sunt vitam volentium, et exempla martyrum, exbortationes sunt martyriorum. Quapropler sequentia relegens, poculo debriatus praeclaro, flderei pietatis eructel et non obsequium nostrum nomini temeritatis assignet. Quia vero, ut par quemdam sapientem dicitur, multoties in vili persona despicitur Veritas, cui nihil praeferri debuisset, suppliciter omnes, in quorum manus haeo venerint, deprecor, ne in bis nostrae personae humilitatem et agrestis orationis indisciplinationem attendant, cum personarum acceptatorem in liac duntaxat parte non esse Dominum sciant. In qua scilicet me imperitum sermone, non tamen scientia, fateor. Quin potius bunc, de quo res agitnr, inclytum et verum Christi militem ante oculos ponant, cui bumanae vocis dignitale impar orane erit, quidquid in laude ejus, aliquis nunc mortalium dixerit, quoniam ab eo solo digne potest laudari, a quo et per quem îalis raeruit fieri. Vera itaque a veracibus de eo scripta, et simpliciter in unum collecta fideliter relegant, et si nostrœ iraperitiaj fuerint indignati, ad veterummonumentarecurrant : quia nos non nostra, nec nova cudimus, sed antiquorum anliqua dicta, de abditis admodum tomis eruimus, et veritatis sinceritate servata, paginis manifestioribus indimus.
II. Casterum neminem sani capitis bsec minus acceptare putamus quia anteriori tempore repetita non fuerant, cum liquido noscat quod ïs qui creavit omnia simul {Kcd. xvni), noluit revelare cuncta, vel cunctis simul ; multaque manifesta iterum
esse terapore occultata. Ad menteni enim débet redire, quod in litteris divinitus inspiratis legitur (IV Reg. xxii) de legis libro diu latente, et denuo sub admiratione invenlo. Et cum Daniel dicat ; Pertransibunt plurùni et multiplex erit scientia (Daniel xii) : quanto raagis nullus abjurare debebit quod multis comitibus aliorsum intuentibus, segnis qnique aut tardus post gradiens, perditionem in via, quam procedentes triveraut, invenire non possit. Abjecta denique omni ambiguitate, quod iste ipse Dionysius, cujus hic gesta scribuntur, non sit Areopagites et Athenarura episcopus, quid quisque dixerit, veloti de autumatione Gregorii Turonensis episcopi, et subreptione Bedae sancti presbyieri, atque aliorum quoruraque sine auctoritate jactatur ; qui curiosius hoc scire voluerit, ut de multis quaedara designemus ex nomine, Eusebii Goesariensis historiam, et Aristarchi Craecorum chronographi ad Onesiphoruni pritnicerium epistolam, et Yisbii conscriptionem perquirat et relegat. Ibique discere poterit quis iste Dionysius fuerit, et qualiter per martyrii palmam ad Ghristaoi pervenerit, si hic eis in sui connexione manus dare fldei detrectaverit. De his autem el aliis quibuscumque, unde sumpta sunt omnia, quae prae manibus tenentur collecta, si benignitati legentis commodum ac placitum fuerit, et alibi ea invenire nequiverit, litterarum nostras parvitatis ex hoc ad Serenissimum Augustum affatim illustralione valebit. Nam et si eis credere dignatus non fuerit, illcB sibi tamen sine quolibet supercilio prodent, ubi haec universa, et qualiter, et quo ordine dicta manifeste reperiat, ipsorumque librorum pleniludinem, si indiguerit, ab archive nostrae Ecclesiae mutuare quibit.
Valeat fidelis et charus frater omnis in Domino, cum pielate et gratia memor nostrù
{Origines de l'Eglise de Paris, p. 346.)
