RAPPORT DU PRIEUR DE LONGPONT

SUR LA TÊTE DE SAINT DENTS l'aRÉOPAGITE

u Frater Carolus Josephus Cottin, faeultatis Parisiensis Bacchalaureus in Theologia, abbalise S. Marise Longi-Ponlis Ordinis Cisterciensis in dioecesi Suessionensi Prior, omnibus bas praBsentes litteras visuris salutem in Domino, qui est admirabilis in Sanctis suis et qui omnia eorum ossa servat, notum faciinus, nos à reverendissimo nostro abbate generali Cisterciensi per litteras, quas Parisiis die xxiii prsesentis mensis Januarii scribere ad nos fuit dignatus, requisitos, ut ipsi probationes, notitias documentaque de S. Dionysii Areopagitae capite, quod à quingentis annis in dicte nostro Longi-Pontis monasterio religiosè asservatur, digereremus ac litteris commendaremus, obtemperandi dictique domini nostri reverendissimi desiderio satisfaciendi causa ad thesauri reliquiarum nostrarum locum, qui post summum ecclesiae nostrae aUare situs est. accessisse.

« Ubi à dominis Nicolao Quinquet et Petro Lallouette, communitatis nostrae religiosis presbyteris, stipati post ceremonias, in casu simili requisitas et solitas, thecam eburneam, crystallis et figuris argenteis munitam, aperuimus ; unde extraximus arcam parvam argenteam, filatim elaboratam, pollices decem longam et sex aut circitèr latam, in cujus operculo exstal rosa aperta, quam circtim characteribus Gothicis exarata sunt quatuor baec Latina vocabula : Capdt sancti Dionysii Areopagit^ et supra et circum praefatum operculum in parvis laminis argenteis exarati seu expressi characieribus Gothicis pariter sunt très hi sequentes versiculi :

Areopagitae Longus-Pons nobilitatur Felici capite, quod in isto vase locatur, DoctriDam vit£e cujus grex îste sequatur!

Et post factam dicte arculae seu lipsanothecae apertionem ei inclusa frustoque serici albi involuta inveaimus capids humani ossa unà cum sincipite seu fronte, occipite et duobus latei'ibus sine ulla fractura, et circum et, nulla re iuterposita, in dictis capitis ossibus, superiùs à loco auris sinistrae incipiendo, circùmque tolum per partem posticam eundo, distincte legiraus quatuor isthaec Graecè expressa seu exarata antique atramentO VOCabula, -/.esaXr) -ou aY'-ou Awvuctou Ap£i07:aYt-.

« Inter omnes Suessionenses episcopos Nivelo de Ghirisiaco affectu particulari abbatiam Longi-Pontis proseculus est, cùm esset Qlius Gerardi de CMrisiaco, Mureli dynaste et Agnetis, qui anno Jicxxxi locum, nomine Longum-Poutem, qui tum parœcia, cujus erant dynastae, existebat, Ordini Cisterciensi dederunt, ut ibidem aedificaretur monasterium, quod Longi- Pontis nomen retinuit ; ubi semetipsos dederunt, et ubi vitœ suae reliquum in omnigenarum virtutum Cbristianarum exercitio transegerunt. Rex Philippus Augustus, cùm. ad recnperandam terram sanctara ingentem exercilum anno mccii conscripsisset, cum Balduino, Flandriae comiti, ciim ipsamet sua majestasbelli Anglici causa iter suscipere non posset, summo imperio moderandiim dédit. Inter primos et maxime ardore incensos Franciae antistites, qui hisce cruciatorum copiis sese junxerunt, S. Nivelo episcopus fuit. Hic Christianus exercitus, à recta, quae in Palaestinam ducit, via declinans, ex occulto Dei judicio Constantinopolim versus, ut Alexio Juniori imperatori thronum, quem, ut omnibus notum est, avunculus ejus, Aîexius Comnenus, usurpârat, re&tiiueret, sese convertit.

« Cornes Flandrise Christianusque exereitus anno sequenti urbem Constantinopolitanam obsedit atque expugnavit. Pius episcopus Nivelo, diœcesim suara copiosorum civitatis hujus imperialis spoliorum participera reddere desiderans, omnem curam, ut reliquiarum, quibus eam Orientis imperatores à Gonstantini Magni, illius fundatoris, aetate ditârant, partem recuperaret, adhibuit, cfimque nofabiliorum multitudinem obtinuisset, partem earura in Franciam per personas fidèles,

quarum Odei eas consignavit, transmisit ; parlem autem alterain servavit, guam ipsemet in episcopalem suam urbem ictulit, quamque, anno scilicet, uti è Galliœ Christianœ auctœ Scriptoribas tom. 9, col. 365 colligere fas est, d203, ecclesise catbedrali, pluribus aliis ecclesiis et monasteriis distribuit, ac nominatim ad monÀsterium Longi-Pontis caput beati Dionysii Areopaguve et crtjceji de ltgîîO Domini asportavit. Sunt ipsamet verba LectionumBreviarii Suessionensis, quae leguntur in sacrarum reliquiaruni festo, quod à tempore translationis illius soleraniter quotannis per totam diœcesim Doniinicâ, quée mense Octobri Dionysii festum proximè excipit, celebratur, cùm ecclesia Cathedralis ad Missam in antiqua Prosa canit :

Nostri ti'iient cœnobitaî Caput Areopagitœ.

(' Est igitur constans totius Diœcesis Suessionensis traditio, verum capitis S. Dionysii Areopagilae lipsanum in monasterio Longi-Pontis asservari, ac quiscumque de prelioso iUo deposilo dubitaret, oadem etiani ratione de ecclesise catbedralis, celeberrimarum abbatiarum beatse Mariée et S. Joannis in vineis et plurium aliarum ecclesiarum secularium et regularium civitatis et diœcesis Suessionensis, quœ plerasque suas reliquias è pii episcopi Nivelonis liberalitate possident, reliquiarum yeritate dubitare posset. Porrô cîini pio isti praesuli difficile fuisset, in Franciam in lipsanolbecis diversis sacras omnes, quas Gonstantinopoli congregârat, reliquias asportare, credibile est, eum tbecis omnes conjunctim inclusisse, utque alias ab aliis, cùm advenisset, secenïero posset, adscripto singulorum Sanctorum nomine notasse, ossibusque capitis S. Dionysii Areopagitae inscribi jussisse, aut inscdpta reperissc litteris Graecis haec, quae ibidem sat distincte adbuc leguntur, vo-

cabula : KsoscXt) tou ayiou Acovucrtou Apsio-ayi-c.

« In cujus ac omnium suprà dictorum fidem boc scriptum in compendiarise de re gesta litis formam, ut in tempore et loco et ublcùmque congruum fuerit, usui esse possit, confeci-

mus, quod signa-vimus signarique per duos nobis adsistentes religiosos suprà nominatos fecimus, ac communitatis nostrae sigillo munivimus die xxx Januarii anno mdclxxxxyiii.

Erat signatum F. Cottin Prior abbatiae Longi-Pontis, F. Nicolaus Quinquet, F. Petrus Lallouette.

[Origines de V Eglise de Paris, p. -223 et 412).

BULLE DU PAPE LNNOGENT m. An. G. 1216.

Innocentius Episcopus servus servoruna Dei, dilectis iiliis abbatiet conventuisancti Dionysii Parisiensis, salutein etApostolicam benedicdonem.

Utrum gloriosus martyr et pontifex Dionysius cujus venerabile corpus in vestra requiescit ecclesia, sit ille censendus qui Areopagita vocatur, ab Apostolo Paulo coaversus, divers*, sunt sententiae diversorum. Quidam namque fatentur Dionysium Areopagitam in Graecia fuisse mortuum et sepultum, aliumque Dionysium extilisse qui fîdeni Cbristi Fraacorum populis praedicavit. Alii vero asserunt illum post mortem beati Pauli venisse Romam et a sancto Clémente Papa in Gailiam destinatum : aliumque fuisse qui mortuus est in Graecia et sepultus : utrumque tamen egregium in opère ac sermone praeclarum.

Nos autem neutri \olen!es praejudicare sententiae, sed vestrum cupientes monasterium honorare quod immédiate ad Romanam spectat ecclesiam, sacrum beati Dionysii pignus, quod bonae memoriae P. tituli sancti Marcelli Presbyter Cardinalis, tune Apostolicae sedis Legatus, de Graecia tulil in

-~ SSl —

urbem, vobis per dilectos fllios Haimericum Priorem, ot quosdam alios nunlios monasterii vestri ad générale conciliuin destinatos, dévote dirigimus, ut cum utrasque reliquias habueritis, nulla de caetero reraaneat dubitatio, quin sacrge beati Dionysii Areopagitae reliquiaa apud vestrum monasterium habeantur.

Vos igitur eas roverenter suscipite, hanc nobis vicissitudinem rependentes, ut ia oralionibus vestris specialis semper ad Deum commemoratio uostri flat, et secundum oblationem eorumdem nuntiorum vestrorum anniversaria obitus nostri memoria in eodem monasterio aolenniter celebretur. Omnibus autem qui ad bas sacras reliquias venerandas dévote convenerint, quadraginta dies de injunctis sibi pœnitentiis auctoritate Apostolica relaxamus.

NuUi ergo omnino hominum liceat banc paginam nostrae concessionis et remissionis infringere, vel ei ausu temerario contraire. Si quis autem hoc attentare prsesumpserit, indignationem omnipotentis Dei, et beatorum Pétri et Pauli Apostolorum ejus se noverit incursurum,

Dat. Laterani, ii. Non. januarii, Pontiûcatus nostri anno octave decimo.

{Origines de V Eglise de Paris, p. 413.)