ACTES DE SAINT SANGTIN
IvVÊQOE DE MEADX.
Manuscrit 5549 de la Bibliothèque Impériale.
Ces Actes ne sont qu'une légende apocryphe composée dans le sens aréopagitique pour donner crédit au sentiment d'Hilduin.
Sanctus Areopagites Dionysius egregia Pauli apostoli praedicatione, fidei veritate illuminatus, el in nomine sanctae ac individuse Trinitatis baplizatus, demumque cœleslium raysteriorum arcanis sufflcienter instructus, Atheniensium est ordinatus episcopus. Procedente autera lempore, magistri desiderio et beati Pétri amore, quem una cuni praeceptore suo Paulo :ipud sepulchrum vitje principis viderai, et docentera aadierat, per revelalionem ordinata sibi commissa ecclesia Romain venit. Quos nequissimi Neronis crudelitate jam martyrio coronatos invenit; et a beato Clémente Pétri apostoli successore amabiliter ac honorabilité r susceptus, post aliquod spatium temporis, cum aliis ad eroganda divini verbi semina In Gullias est directus. Qui prsedicando et sermonem conflrmando sequentibus signis, Parisios Domino nostro Deo Jesu Christo ducente pervenit.
Deslinatis qaoque sociis per diversas civitates, ad dolos diaboli destruendos, et populos Domino acquirendos, Sanctinum ordinavit episcopum, et Garnotam eos illuminare qui in tenebris et in umbra mortis erant, inspirante Domino misit : ubi euni per aliquantum temporis immorari disposuit. Postea vero Meldensium civitati pastorem et episcopum constituit, ejusque suffragio Antoninum (qui junior ad distinctionem senioris Antonini praenominabalur), adhibuit. Domitianus denique impiissimus Caesar, post Neronem, saevissima persecutione
in Chrislianos exaestuans, lictores ad perquirendurn efc comprehendendum Dionysium, cujus famam in destruendis idolis et convertendis ad Christum populis per multos audierat, in Gallias misit, ut eum diligenter perquirerent, et inventum ac comprehensum, aut idolis sacrificare cogèrent, aut diversis suppliciis affectura occiderent. Quos cum bealus Dionysius ad fines Parisiorum appropinquare comperit, Sanctinum el Antoninum ad se accersivit; quibus praecepit ut sermones el agones ipsius solerler intenderent, et mémorise commendarent : ac quibus tormentorum generibus per passionum supplicia vitain flniret conspicientes, Romanse sedis pontifici, et fidelibus quos tune ibidem invenerint (quia unde in orbera Ghristianorum persecutio procedebat, illic ardentius conflagrabat), per ordinem nunciare quantocius studerent; eosque obnixe deposcerent, ut Atheniensium civibus ea nota facerent ; quatenus et ipsi Domino, pro cursu laborum ejus expleto, gralias agerent et erga cultum ejus devoti fièrent.
Consummato siquidem beato Dionysio per martyrii palmam, Sanctinus et Antoninus, sicut eis praeceptum fuerat, Romam iter aggredi matucaverunt, et venientes in Italiam, Antoninus, valida febre correptus est. In cujus obsequiis per aliquot dies Sanctinus immoratus, consilio ac consensu ejusdeni Antonini, ne praeceptio beati Dionysii quacumque occasione impediretur, peragere cœptum iter disposuit : et sufficienter xeniis ac honestis linteis principi doraus, in qua jacebat Antoninus, commissis, petiit et per Dominum obtestatus est eum ut si Antoninus convalesceret, exinde illi abundantissime ministraret; si vero vita decederet, honestissime sepeliret, et sic iter quod cœperat peragendum arripuit.
Et cum beatus Sanctinus fines Romanorum jam contigit, Antoninus vita decessit. Quem princeps domus, retentis omnibus quaesibi in obsequiis ejus commendata fuerant, slabuli sui in quo animalia ejus manebant, axes levavit, et in fossam ubi stercora et urinaeauimaliura defluebant,projecit, et desuperaxes remisit. Quae mox omnia Sanctinus per Spiritum Sancluni co-
gnovit, et cum maxima festinatione reversus ad domum ia quaAntoninumjacentem dimîserat, flensel dolens pervenit et principem domus interrogavit : « Ubi est, inquiens, Antoninus frater meus carissiraus? » Is autem flctis gemitibus ac suspiriis, simulata mœstitia : « Mortuus est, inquit, et sicut mihi commisisti, ipsum honestïssime sepelivi. » Gui Sanctinus : « Mentiris, inquit, fili diaboli. In sterquilinium projecisli eum, virum sanctum et justum ; et nuuc veni mecum ad stabuli locum in quem projecisti eum. » Is autem timoré perculsus, non est ausus reniti quin cum eo veniret ad locum ubi eum projecerat. Et levantes inde axes, Sanctinus cum lacrymis clamavit voce magna, dicens : « Antonine, frater, in nomine Domini nostri Jesu Chrisli, pro cujus nomine et amore passus est pretiosus martyr Dionysius, surge et perficiamus simul obedientiam, quam idem pater et magister noster communiter nobis praecepit. » Et statim Antoninus stercore obvoJutus surrexit : quem Sanctinus de stabuli fossa extraxit, et diligentissime lavit, et mundis ac honestis vestimentis induit; sicque offerentes Deo sacrificium laudis, eucharistias corporis et sanguinis Christi participati sunt : et accipientes cibum confortati sunt, et iter cœptum aggredientes, Romam auxiliante Domino pervenerunt. Et jambeato Clémente martyrio coronato, in eadem sede sanctum Anacletum natione Graecum de Athenis, qui fuerat a beato Petro apostolo presbyter ordinatus, consecratum pontiflcem invenerunt.
Gui per omnia, sicut beatus Dionysius eis praeceperat, actus et martyrii ejus ordinem narraverunt. Perfectoque negotio ad civitatem Meldensium reversi, ubi sanctae praedicationi ac piis operibus insistentes, Sanctinus plenus fide et virtutibus, ac bonis operibus, ad cœlestia régna transivit. Gui Antoninus in episcopatu successit, et perplures annos in sancto offlcio degens, cum mulliplici bonorum operum fructu et animarum lucro migra vit ad Dominum, cui est honor et gloria per omnia saeculorura saecula. Amen.
{Origines de l'Eglise de Paris, p. 402.)
