ALEXANDER. P.P. Vil
Ad perpétuant rei memoriam. Ecclesix Catholica? regiminî per ineffabitem divina^ bonitatis abundantiam, nullo licet meritorum nostrorum suffragio pra.'sidentes, Monaateriorum, et aliorum Regularium locoruro devoti fœminei se\u3 ad religionis et divini cultus^ugmentum, ac animarum salutem ubique erectorum et inï^titutorum statui, et felici progressui libenter intendimus, ac pastoralis ofiicii nostri partes patema charitate desuper interponimus, prout loccirum et peraonarum qualitatibus mature c'>nsideratis, salubriter eipedire ^ in Domino arbitramur. Êxponi sîquidem Nobis nuper fecerunt dilect^ in
Chriiito filiie moniales Monasterii Domus Refugii Beata; Maris de Charitate nuncupati opptdl Cadomî, Bajocensis diœcesis, quod allas, videlicet anno MDCI.XII praîdicta domus Refugii in eodem oppido Cadomi, quod in Normannia situm est, de consensu clar» memoris Ludovici XIIl, dùm vixlt, Francorum Régis christianissimi. ac licentia et approbatîone tune existentis Episcopi Bajocensis, ex piorum Christî fidelium eleemosynis erecta et instituta fuit, pro Monialibus Beats; Mariai de Charitate nuncupandis, qute regulam sancti Augustlni servare, ac perditas vita; fœminas pœnitentes recipere et instruere tenerentur; â quo pio instituto ne esdem Moniales aliquando rcsilirent, roemoratus Epiacopus prudenter ordinavit, ut ipsas ad tria vota ordinaria quartum simplex de recipiendis et instruentis supradictis pœnitentibus adjicerent, eisque mandavit, ut tempore opportuno conGrmationem seu erectionem, et quatuor votorum hujusmodi solemnltatem a sede Apostolica peterent. Cùm autem, sicut eadem expoaitio subjungebat, dicta domus Refugii ad formam Monasterii cum Ecclesia, campanili, claustro. area, cellis, refectorio, dormitorio, cimceterio, hortis, aliisciue membris pro perpétua dictiirum habitatione aptata, convenientique ciausura munita reperiatur, ciintiguamque habeat, separatam tamen et distinctam prn prîedictis mulieribus pŒnitentibus ibidem introductis seu introducendis habitationem ; Nobis proptereà devoté exponentes humiliter, supplicari fecerunt. ut Institutum Monasterii hujusmodi ad instar ali arum similium Congregationum Virginum sub régula ejusdem Sancti Augustini viventium in diversis regni Franciîc civitatibus institutarum, et à sede prsfata (ut asseritur) approbatarum, ipsiusque Monasterii Regulam, et Constitutlones eisdem Monialibus per ordinarium Bajocenscm prœscriptas, cum perpétua erectione e'
Cette bulle est bien élogieuse. Les faveurs accordées sont bien étendues. Il serait intéressant pour l'Ordre entier de Notre- Dame-de-Charité qu'un travail spécial lui lit exactement connaître toute l'étendue et lé nombre des indulgences et des privilèges ainsi accordés à Tinstar des autres monastères soumis à la Règle de S* Augustin.
Les annales de Notre-Dame-de-Charité portent le chiiFre des dépenses pour toutes les démarches faites à Rome à 3256 livres ; la bulle y entre pour plus de 600 livres. Peu de communautés ont moins dépensé pour atteindre cet important résultat. Ceux même qui contribuèrent tant à l'obtenir, les abbés de la Trappe et du Val-Richer, restèrent à Rome plus longtemps que M. Boniface, dépensèrent nécessairement une somme bien plus considérable, et, moins heureux pour eux que pour Notre-Damede-Charité, n'obtinrent point ce qu'ils désiraient. Il ne s'agissait cependant pas d'une fondation nouvelle, mais d'une simple réforme.
Nous ne savons si l'Ordre de Notre-Dame-de-Charité aurait pu continuer à vivre au cas où la persévérance de son V. Instituteur n'eût pu obtenir cette approbation : les anciens mémoires permettent d'en douter. Il est bien certain que ses épreuves
ejusdem Monasterii in Prioratum Conventualem sub denominatione Prioratùs RefugM Beats Mariœ de Charitate, sub régula Sancti Augustini, in quo mulieres honestae, virgines et viduœ hujusmodi institutum amplecti volentes, in viçesimo complète suae aetatis anno constitutse, praevioque probationis biennio ultra tria substantialia, quartum pro earum posse puellarum et mulierum impudicarum conversioni, receptioni, et instructioni vacandi votum emittere debeant, et teneantur, approbare, et confirmare, et alias opportune ut infrà indulgere de benignitate Apostolica dignaremur.
Nos igitur ipsas exponentes specialibus favoribus et gratiis prosequi volentes, et earura singulares personas à quibusvis excommunicationis, suspengionis et interdicti, aliisque ecclesiasticis sententiis, censuris et pœnis kjure vel ab homine, quavis occasione vel causa latis si quibus quomodolibet innodatse existunt ad effectum praesentium dumtaxat consequendum harum série absolventes, et absolutas fore censentes, hujusmodi supplicationibus inclinati de venerabilium fratrum nostrorum Sancta: Romanae Ècclesiae Cardinalium negotiis, et consultationibus Episcoponim et Regularium praepositorum consilio attentîs narratis, ac audita per eosdem Cardinales informatione dilecti filii nostri et dictae sedis apud charissimum in Christo Filium nostrum Ludovicum Fraacorum reçem Christianissimum Nuncii, visaque attestatione venerabilis fratris Episcopi Bajocensis, praefatum exponentium Monasterium seu Prioratum, ita ut asseritur, erectum ipsarumque regulam, et Institutum supra expressum auctoritate apostolica tenore praesentium benig^è approbamus et confirmamus ; ac eidem Monasterio seu Prioratui ejusque Priorissae, et Monialibus j^rsesentibus et futuris, necnon mulieribus pœnitentibus ibidem introductis, et mtroducendis, ipsique Monasterio seu Prioratui inservientibus, et inservituris, ut omnibus et singulis privilegiis, exemptionibus, libertatibus, immunitatibus, facultatibus et indultis, ac gratiis tam spiritualibus quam temporalibus quibuscumque aliarum Congregationum et Monasteriorum Monialium Instituti hujusmodi in îllis partibus et circumvicinis Provinciis
— H4 — auraient été et plus longues et plus dangereuses pour sa stabilité. Il est non moins certain qu'aujourd'hui encore les bienfaits de cette approbation continuent à se faire sentir. Notre-Damede-Charité est un ordre religieux comme le Carmel, la Visitation. Les malheurs des temps ont enlevé la solennité des vœux, mais au moins ils sont perpétuels dès le jour où ils sont prononcés. Dans la plupart des congrégations modernes, l'Église, moins confiante dans la constance humaine, ne permet, pendant de nombreuses années, que des vœux temporaires.