oürw M, Ν

VITA S. ALYPII STYLITAE 187

ρῶς εὕροιμεν ; Θουμαστοὶ μὲν oi τρεῖς παῖδες, ἅτε καὶ τῆς Βαβυλωνίας φλογὸς ? φαιδρότερον λάμψαντες, ἀλλὰ πρὸς ἓν στοιχεῖον τὸ πῦρ καὶ µίαν µόνην ἡμέραν διηγωνίσαντο 5: οὗτος δὲ πρὸς πῦρ τε καὶ ὕδωρ, εἴτουν ἡλίου φλόγα καὶ χιόνος ψῦχος, παρ᾽ ὅλον τὸν 5 βίον διεκαρτέρει. Νύξ ποτε µία χειµέριος μάρτυρας περιφανεῖς τοῦ Χριστοῦ καὶ κληρονόμους οὐρανῶν βασιλείας ἀπεδείκνυ τοὺς τεσσαράκοντα " οὗτος δὲ πρὸς τηλικαύτας ἀμάχους βίας οὐ νύκτα µόνον ἀλλὰ καὶ µεθ᾽ ἡμέραν εἰστήκει διαπαλαιῶν καὶ πρὸς «φυσικὰς ἀνάγκας ’ ἀντιμαχόμενος ὃ ' εἰ δὲ καὶ πρὸς θήρας ἀγρίους τῶν 10 ἁγίων τινὲς ἠγωνίσαντο, ἀλλὰ πρὸς δαίµονας οὗτος ἀνέδην καὶ φανερῶς ἐπιόντας καὶ πολλῷ θηρίων ἀγριωτέραν τὴν ὁρμὴν ἔχοντας ". Αλλ' οὕτω μὲν ὁ θαυμάσιος πρὸς Κύριον ἐκδημεῖ, τραφεὶς ἐν Υήρει καλῷ ' τὸ δὲ τούτου σῶμα τὸ τίμιον τοῦ στύλου κατενεχθέν, ἐπεὶ πᾶσιν δήλη γέγονεν ἡ πρὸς Θεὸν αὐτοῦ ἐκδημία, παν- 15 ταχόθεν πάντες συνέρρεον ” µεθ᾽ ὑπερφυοῦς τῆς θερµότητος * καὶ οὐκ ἦν ὃς οὐ παρῆν τότε προσκυνήσων καὶ τοῦ ἁγίου ὄντως καὶ ἁγιάζοντος ἀπολαύσων χρωτός. οὐκ ἄνδρες µόνον ἀλλὰ καὶ γυναῖκες, μηδὲ παρθένων αἰδοῦς μηδὲ νηπίων ἡλικίας ἀνασχομένων ἀπολειφθῆναι τῆς 3 χάριτος καὶ οὕτως, ὢ τῆς θαυμαστῆς ἐκείνης 20 στοργῆς, ἐπὶ τέσσαρσιν ἡμέραις καὶ νυξὶν ὅλαις προσµένοντες καὶ ἰσχυρῶς τούτου περιεχόµενοι, μόλις ἀνῆκαν ' τὰ ἐπὶ νεκρῷ γενέσθαι προσήκοντα καὶ τῇ ὁσίᾳ τοῦτο παραδοθῆναι, 26. Ὅτε καὶ τῆς τετάρτης ἤδη πρὸς ' πέρας ἰούσης νεανίας τις δαιμονίῳ συναντήσας μεσημβρινῶ καὶ τούτῳ κάτοχος Τεγο- 25γὼς σφοὺδρῶς τε ὑπ αὐτοῦ διασπαραττόµενος, ὁρόμῳ τὸν ἐκείνου τάφον καταλαμβάνει καὶ αὐτῆς ἡμέρας τοῦ πονηροῦ πνεύματος ἀπαλλάττεται, δοξάζων εὐχαρίστῳ ψυχῆ ΄ τὸν τοὺς αὐτοῦ θεράποντας δοξάζοντα Κύριον, ὅτι αὐτῷ πρέπει ? δόξα, τιμὴ 5 καὶ προσκύνησις « νῦν καὶ ἀεὶ καὶ ὃ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων : 30 ἁμήν 6.

20m. N, Ο. — 5 (τὸ πῦὂρ — διηγὠνίσαντο.) om. M. — 4 µάχας Ο. — 5 biauayôuevoc R. — 5 (καὶ πολλῷ — ἔχοντας) om. R. — 7 συνέρρεον ἅπαντες πανταχόθεν R. —8 (χρωτὸς — τῆς) om. M. —? ἀνῆκον Ο.

26. — 1 εἰς O.—? πᾶσα add. Ο, R.— 5 τε add. Ο.-- # καὶ μεγαλοπρέπεια add. Ο, σὺν τιῶ ἀνάρχω αὐτοῦ πατρὶ καὶ τῶ mavayiw καὶ ἀγαθῶ καὶ ζωοποιῶ αὐτοῦ πνεύμµατι add. M. — 5 ἀεὶ καὶ om. R. — 6 om. Ν.

Vitac I, 24,

- 1734 ? SL AR en à * μι να πα τα ο σος ph.

a ο κ το κα et μον.

VI < SANCTI ALYPIT STYLITAE laudatio auctore Neophyto.

Exordium. 4. Αλύπιον τὸν πάνυ, τὸν τῆς ἀλήκτου καὶ τῆς ἀλύπου ζωῆς ἀτεχνῶς κληρονόμον, τὸν φερώνυμον τῆς ἀλύπου ἀγωγῆς ἐραστὴν καὶ ἐργάτην, τὸν ἐκ µητρῴας νηδύος ἐκλελεγμένον Θεῷ ἆἄλλον Σαμουἡλ τὸν ἐξ ἀγκαλῶν μητρικῶν ὡς καλλιέρηµα θεῖον καθοσιὠθέντα Oeb, τὸν ἐκ πρώτης βαλβίδος ἑλόμενον συλλέγειν ἀλύπου ζωῆςτο ὁράγματα ζωηφόρα, τὸν πᾶσαν λύπην, ὀδύνην καὶ στεναγμὸν βιωτι- KÔV µελημµάτων ἀποσεισάμενον καὶ τὴν κατὰ Θεὸν λύπην EG: µενον ἵνα δρέψηται τὴν ἄλυπον χώραν καὶ τῆς τρυφῆς τὸ χώὠρίον, οὗ οὐκ ἀπέτυχεν ἀλλ εὗρεν ὡς ἀληθῶς τὸ ἐπίχαρτον ἐκεῖνο χωρίον, ἔνθα ἐστὶν εὐφραινομένων ἡ κατοικία ἐν Χριστῷ ᾿Ιησοῦ τς τῷ κυρίῳ ἡμῶν.

Vitae ια. 2 Τοῦτον γοῦν τὸν ἀστέρα τὸν ἄδυτον, τὸ φωταυτγὲς ἐνδιαίτηµα, τὸ ἔμψυχον ἄγαλμα, τὸν ἀκαταγώνιστον, τὸν ἀδαμάντινον τὴν ψυχὴν ἐν σώματι φθειρομένῳ 5, τὸν λαμπαδοῦχον καὶ προαγώωγὸν τῶν τρίβων τοῦ Θεοῦ, ἡ θεία εὐμένεια πρὸ γεννήσεως αὐτοῦ 2ο δοξάζουσα σεσήµαγκε΄ τὸ ἐσόμενον ' ἔτι γὰρ ἐν τῇ µητρψᾳ νηδύϊ 5 νεµοµένου τοῦ µακαρίου, ἀξίας τῆς ἀποβάσεως ἀπαρχὰς ἡ µήτηρ καθ᾽ ὕπνους προβλέπουσα, ἔδοξε τίκτειν καὶ ἰδοὺ ἀμνὸς ὡραῖος πάνυ παρέστη αὐτῆῇ, λαµπάδας δύο ἐν τοῖς κέρασι φέρων ἐξαπτομένας, δι dv φαιδρῶς ἐφώτιζε καθόλου τὸν οἶκον, ἄχρις ἂν τὸ 256 τικτόµενον ἐτέχθη παιδίον καὶ προῆλθεν εἰς φῶς : εἶτα καὶ πᾶσα ᾗ πόλις πανδημεὶ προσελθοῦσα ἐν λιταῖς καὶ λαμµπάσι τῷ τεχθέντι παιδίῳ yépas ἀπένειμον. Καὶ ταῦτα μὲν τῇ μητρὶ ὦπται καθ ὕπνους : ἡ δὲ ἀφυπνισθεῖσα καὶ τῷ ἀνδρὶ κοινωσαµένη τὰ τοῦ ὁράματος, ἔκρινε σὺν ἀὐτῶ µέγα τι ἀποβῆναι τὸ παρ᾽ αὐτοῖς 3ο τεχθησόµενον * ὅπερ καὶ YÉYOVE καθὼς τὰ μετὰ ταῦτα ἔδειξε

; LAUDATIO 8. ALYPII STYLITAE 189

3. Ἐντὸς δὲ τῆς τοῦ παιδὸς τριετοῦς ἡλικίας τελευτᾷ μὲν ὁ Vitae I. 3, πατήρ, À µήτηρ δὲ πιθανῶς τὸ παιδίον ἀναθρέψασα καὶ ἀπογαδλακτίσασα, καθιεροῖ αὐτὸ τῷ Θεῷ, τῷ τηνικαῦτα προέδρῳ τῆς πόλεως Θεοδώρῳ παραδοῦσα τὸν παῖδα : ὃς καλῶς ἀναθρέψας καὶ τὰ ἱερὰ Υράµµατα ἐκπαιδεύσας ἐνθέσμως αὐτὸν καὶ χειροτονεῖ καὶ Lg συγκαταλέχει τῷ κλήρῳ * οὐ μὴν δὲ ἀλλὰ καὶ οἰκονόμον τῆς ἐκκλησίας αὐτοῦ ὡς περιδέξιον καθιστᾷ. Αὐτὸς δὲ τῷ θείῳ πυρού- I, 5. 1οµενος πόθῳ καὶ τῆς θείας δόξης ἐρῶν, τὰς ἐξ ἀνθρώπων τιμὰς καὶ δόξας ὡς εἰκαίας ἐμυσάττετό τε καὶ παρέβλεπεν ' ἔνθεν καὶ πρὸς “Ἱεροσόλυμα σκεψάµενος φοιτῆσαι καὶ τὸν ἀσκητικὸν ἐκεῖσε ἑλέσθαι βίον µόνῃ τῆ μητρὶ τὸ ἀπόρρητον ἐκκαλύπτει τῆς καρ- I, 6. δίας αὐτοῦ, σκοπῷ τοῦ ταύτην ἐφοδιάσαι αὐτὸν εὐχαῖς μητρικαῖς * 16 ὅπερ καὶ γέγονεν. OÙ γὰρ πἐπονθέν τι γυναικεῖον ἡ ὄντως θεοφιλὴς ἐκείνη γυνή, οὐ προείλετο Θεοῦ φίλτατον παῖδα, οὐ χηρείας καὶ ἐρημίας εἰκότως προβάλλεται συμφοράν ' ἀλλ: «Απιθι, ἔφη, ὦ παῖ, ἄπιθι πρὸς Θεὸν καὶ τὸ δόξαν σοι διὰ τὴν πρὸς αὐτὸν εὐαρέστησιν ποίησον ’ καὶ στείλαι σοι Κύριος ἄγγελον εὐοδοῦντα 2οτὴν ὁδόν σου ἔμπροσθέν σου καὶ ἀναδείξαι σε ὡς τὸ ξύλον τὸ πεφυτευµένον παρὰ τὰς διεξόδους τῶν ὑδάτων καὶ τὸν πολύφο- POV πόνον τῶν καρπῶν σου φάγεσαι’ ἔργῳ καὶ λόγῳ σθενώσαι σε ποιεῖν αὐτοῦ τὰ θελήµατα πάντοτε πνευματικῆς ἐργασίας σπόρους σοι χαριζόµενος: καὶ αἱ προσευχαί σου διὰ πολλῶν σωτηρίαν εὖ- 25 πρόσδεκτοι ἔστωσαν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. »

4 Τούτοις οὖν ἡ καλὴ καὶ καλλίπαις µήτηρ ἐκείνη ἐφοδιάσασα τὸν «φίλτατον παῖδα παρέπεμµπεν. ᾽Αλλήλους! οὖν περιπτυξάµενοι μετὰ δακρύων, διεχὠρίσθησαν ἀπ᾿ ἀλλήλων : ὧν τὴν προαίρεσιν ὁ Κύριος προσδεξάµενος τὴν πρὸς ἀλλήλους αὐτοῖς ἕως τέλους συν- 3odpeaav ἐχαρίσατο, ὡς τὰ ἑξῆς δηλώσει. Καὶ ὁ μὲν δίκαιος εἴχετο τῆς ὁδοῦ τάχει ποδῶν, σπεύδων πάντας διαλαθεῖν ὅση δύναμις ΄ οὐ διέλαθε δὲ ὥσπερ ἤλπιζεν ' αἰσθόμενος γὰρ αὐτοῦ DE τὸν ὁρασμὸν ὁ ἐπίσκοπος ἐμπόνως κατεδίωκεν ὥσπερ θηρευτὴς ὄπισθεν αὐτοῦ. Ὁ μὲν οὖν ἐδίώκεν, ὁ δὲ ἐδιώκετο ὥσπερ θήραμα φεῦ- 357ον τοὺς θηρευτάς ' οὐκ ἴσχυσε γοῦν διαδρᾶναι εἰς τέλος τὸν διώκοντα, ἀλλὰ κατελήφθη ὑπ αὐτοῦ ἐν Εὐχαῖταις ἐν τῷ τοῦ ἁγίου µεγαλομάρτυρος Θεοδώρου σηκῷ ' καὶ πολλαῖς μὲν ἐπιτιμήσεσι, πολλαῖς δὲ παραινέσεσι καταθέλξας τὸν δίκαιον, οὐκ ἀνῆκε τοῦτον, ἄχρις οὗ μεθ’ ἑαυτοῦ πρὸς τὸ ἐπισκοπεῖον ἀνέζευξεν.

Vitae I, 8.