LT

248 VITA S. SYMEONIS STYLITAE IUNIORIS

A AHbEbIa ρὸς ἀνταποδόσεως αὐτῆς ἐπέστη διὰ τὰς ἀνομίας ἃς πράττουσι,

ον imminen-

tes,

. “Alia visio

de urbe expugnata

τιθέντες τράπεζαν καὶ σπονδὰς καὶ θυσίαν τοῖς δαιµονίοις προφάde Τύχης πόλεως καὶ παραζηλοῦντές µε ἐπὶ τούτοις διὰ τοῦτο παραδώσω αὐτοὺς ἔθνει ἀσυνέτψ.» Καὶ εἶδεν, καὶ ἰδοὺ ἀπεστάλη πνεῦμα ἐπιφερόμενον µάχαιραν ἐν τῇ πόλει. Ταύτην δὲ τὴν θεωρίαν 5 ἀφηγήσατο ὁ τοῦ Θεοῦ δοῦλος τοῖς ἀδελφοῖς καὶ τοῖς ᾿Αντιοχεῦσι πρὸς αὐτὸν παραγενοµένοις καὶ ἐν εὐλαβείᾳ βίου μαρτυρουμένοις. Ολίχου δὲ χρόνου διαδραµόντος, ἐξήγειρεν ὁ Θεὸς Χοσρόην τὸν τῶν Περσῶν βασιλέα, καὶ τὸ ῥῆμα τοῦ δικαίου ἐγγύς * παρενέβαλον γὸρ ἔξω τῶν πυλῶν τῆς Αντιόχου πόλεως Περσῶν πλήθη 10 κανά. Καὶ ἐβόησεν ὁ ἅγιος πρὸς Κύριον, εἰ µεταμεληθήσεται ἐφ' οἷς πρότερον ἔδειξεν αὐτῷ καὶ εἰ παραδ ώσει τὴν πόλιν τοῖς ἸΑσσυρίοις ' καὶ οὐκ ἦν δήλωσις παρὰ Κυρίου, ὅτι ἡ ὀργὴ τοῦ θυμοῦ αὐτοῦ πλήρης. Πάλιν οὖν ἐκ δευτέρου προσηύξατο περὶ τούτου, καὶ εἶπεν αὐτῷ 6 Κύριος' « Παραδώσω τὴν πόλιν καὶ οὐ μὴ ἀπο- 15 κρύψω ἀπὸ σοῦ ἃ µέλλω ποιεῖν ' πληρώσω γὰρ ταύτην ἐκ τῶν ὑπεναντίων καὶ παραδώσω τοὺς πλείονας τοὺς κατοικοῦντας αὐτὴν

ἐν opayñ: πολλοὶ δὲ ἐξ αὐτῶν καὶ αἰχμάλώτοι ἀπαχθήσονται.

Nôv οὖν διατίθηµί σοι τὸ βραβεῖον τῆς εἰρήνης, τοῦ σταυροῦ µου σημεῖον, φύλακα ᾿περὶ σέ, καὶ μετ ὀλίγον ὄψει τὴν τῆς ὁράσεως2ο ἔκβασιν,Σ ΤΠάλιν οὖν ἦλθεν ἐν ἐκστάσει τὸ πνεῦμα πρὸς τὸν ἅγιον, κατέχον 3 ζωοποιὸν σταυρόν * καὶ ὁρᾷ δύο ἀγγέλους φοροῦντας βάὲδια καὶ τόξα ἐν ταῖς χερσὶν αὐτῶν τεταµένα καὶ βέλη συστρεφόµενα ‘ καὶ ἐπηρώτησεν- ὁ τοῦ Θεοῦ δοῦλος, τί ταῦτα ἐστί, καὶ ἔφησαν' «Ὁ μὲν σταυρὸς ἡ σωτηρία καὶ ἀσφάλεια κατὰ παντὸς 2 : ἐχθροῦ ' τὰ βέλη δὲ εἰς πᾶσαν καρδίαν ἐπιχειρούντων ἐν φόνῳ µαχαίρας ἐλθεῖν ἐπὶ σοί, τοῦ ἀποστραφῆναι αὐτοὺς ἐν δειλίᾳ καὶ μὴ ἰσχύειν : κατὰ σοῦ τῇ δυνάµει Κυρίου τοῦ ἀποστείλαντος ἡμᾶς φυλάττειν σε. » Ταύτης τῆς θείας ὁπτασίας αὐτῷ φανε΄σης, πάλιν θεωρεῖ πολιορκουµένην τὴν πόλιν καὶ διὰ τοῦ τείχους διὰ κλιμάκων πα 30 ραληφθεῖσαν καὶ τοὺς βαρβάρους ἔνδον Ὑενομένους καὶ ὅτι θρῆνος καὶ ἀλαλαγμὸς εὐθὺς ἤχησε καὶ puy µεγάλη ἐκ τοῦ ἄστεως ἐγε- Τόγει, πολλῶν ἐκ τοῦ τείχους ἑαυτοὺς ῥιπτόντων, εἶτα καὶ ὅτι αἱ

«δύο πύλαί τῆς πόλεως αἱ κατὰ θάλασσαν καὶ ueonuBpiav ἀνεῴχθη-

σαν, τῇ τῶν ἁγίων βοῇ φεισαµένου τοῦ (eoû μὴ ες τέλος πάν- 35 τας διαφθαρῆναι, Ἑώρα δὲ καὶ δύο τῶν σὺν αὐτῷ μοναχῶν λειποτακτήσαντας ἀναχωρῆσαι, καὶ τοῦ μὲν ἑνὸς ἀποτέμνεσθαι τὴν

VITA S. SYMEONIS STYLITAE TUNIORIS . 249

θείάς ὁπτασίας ἐν τούτοις ἦν ' ἐπηκολούθησε δὲ αὐτῆ καὶ τὸ ἔργον quae reipsa οὐκ εἰς μακράν. Συνέβη γὰρ τὴν πόλιν πολιορκηθεῖσαν ὑπὸ τῶν completur. ᾿Ασσυρίων παραληφθῆναι καὶ ἐμπρησθῆναι μὲν ἀπὸ πύλης «εἰς πύλην, οὐ πᾶσαν δὲ κατακαῆναι ' καὶ οἱ μὲν ἔρριπτον ἑαυτοὺς ἀπὸ

οτοῦ τείχους, ἄλλοι δὲ τῶν δύο πυλῶν ἀνεωχθεισῶν τῶν 3 κατὰ νότον καὶ ueonuBpiav ἔφυγον. ᾽Απέστησαν δὲ καὶ οἱ δύο μοναχοὶ δειλιάσαντες ' καὶ ὁ μὲν εἷς ἀπεκεφαλίσθη ὑπὸ τῶν βαρβάρων, ὁ δὲ ἕτερος ἐλήφθη αἰχμάλωτος ' τῶν δὲ συμμεινάντων αὐτῷ ἐπὶ τοῦ ὄρους οὐ παρέπεσεν οὐδὲ εἷς, ὅτι πύργος ἰσχύος ἀπὸ προσώπου

59. Περιήρχοντο δὲ εἰς τὸ ὄρος οἱ Ασσύριοι καὶ ἔφθασάν πλη: Hostes pre” σίον τοῦ τόπου, οὗ ἦν ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ. Εἶπε δὲ πᾶσι orfvocibus profliεἰς προσευχἠν' ἐκτενῶς * καὶ κλίνας αὐτὸς τὰ γόνατα καὶ τῇ στάσει get. τὸ µέτωπον κολλήσας, ἐδεήθη τοῦ Θεοῦ ἐκδιῶξαι τοὺς ᾿Ασσυρίους.

15 Καὶ παραχρῆμα συνέπεσαν ὕπτιοι μετὰ 'τῶν ἵππων αὐτῶν καὶ συντριβέντες ἀνέλυσαν. ᾿Ἰδόντες δὲ oi μαθηταὶ αὐτοῦ ἐδόξασαν

rdv Θεὸν καὶ τὸν ἅγιον αὐτοῦ δοῦλον Συμεών, Πάλιν ἕτεροι΄ ἐν ἄλλη ἡμέρᾳ ἐκ τῶν αὐτῶν ᾽Ασσυρίων ἀνέβαινον εἰς τὸ ὄρος ' καὶ προσηύξατο ὁ τοῦ Θεοῦ δοῦλος καὶ εἶπεν ' « Κύριε, ὁ σκεπάσας

2οτὸ Σινᾶ ὄρος τῷ Ὑνόφῳ ἐπὶ τοῦ θεράποντός σου. Μωῦσέως σκέπασον καὶ ἡμᾶς τῇ χάριτί σου καὶ σκότισον τοὺς ὀφθαλμοὺς τῶν ἀσεβῶν τούτων. » Καὶ παραχρῆμα κατέβη ἀχλὺς ἐν τῇ vepéAn * καὶ διελθόντες ἐκεῖνοι οὐκ εἶδον οὐδένα. Καὶ γέχονε τὸ πρόσωmov τοῦ ἁγίου ὡσεὶ πρόσωπον ἀγγέλου προσελθὼν δὲ εἷς τῶν

25 μαθητῶν αὐτοῦ ὑπὸ τὸν ὄρθρον εἶδε καὶ ἐφοβήθη σφόδρα, ὅτι ἦν ὁ ἅγιος δεδοξασµένος ἐκ τῆς χάριτος τοῦ πανατίου πνεύματος, πλῆθος δὲ εὐώδίας μύρων καὶ θυμιάτων ἦν περὶ αὐτὸν ὑπὸ τῆς δόἔης τῆς φυλαττούσης αὐτόν, ώστε θαυμάζειν τοὺς μαθητὰς καὶ δοξάζειν τὸν Θεόν. | FA age

3ο 60. ‘O δὲ µισόκαλος daiuwv φθόνῳ βαλλόμενος ὡς de εὗρε À discipulis πρόφασιν, ὡς ἐνόμισεν, ἐκταράξαι καὶ σκυλεῦσαι τὸν ἅγιον ’ ὅθεν desert μα ὑποτίθεται δειλίαν τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ καὶ φόβον τοῦ ὑποσταλῆναι καὶ ἀναχωρῆσαι τῆς μονῆς διὰ τὴν συνεχῆ πάροδον τῶν ἸΑσσυρίών. Kai ὄρθρου : ᾿γεναμένου, προσελθόντες τῷ ἁγτίψ

35 εἶπον ' « Παρακαλούμέν σε, πάτερ, συμπορευθῆναι͵ ἡμῖν ἀναχωροῦσιν, ἕως οὗ παρέλθωσιν oi βάρβαροι οὗτοι: οὔτε γὰρ ἔτι δυνάµεθά ἐκ τοῦ φόβου προσμεῖναι τοῖς ἐνταῦθα. » Τοῦ δὲ ἁγίου πολλοῖς λόγοις παραινετικοῖς χρησαµένου πρὸς αὐτούς, ὥστε μηδὲν

Psalm. 37, 2.

sed visitur . a Ὀεο.

Caecum

letaiiter

saucium curat.

350 VITA 8, SYMEONIS STYLITAR IUNIORIS

τοιοῦτον .πρᾶξαι, καὶ μηδὲν ἀνύσαντος, εἶπεν αὐτοῖς' «.Ἐν εἰρήνη πορεύεσθε, ἀδελφοί : γέχραπται γάρ: Οἱ φίλοι µου καὶ oi πλησίον µου ἐξ ἐναντίας µου ἤγγισαν καὶ ἔστησαν ', καὶ οἱ ἔγγιστά µου ἀπὸ µακρόθεν ἔστησαν. Ἐγὼ δὲ τῷ πνεύµατι ue’ ὑμῶν εἶμι.» Ταῦτα αὐτοῦ εἰπόντος, ἀφέντες αὐτὸν ἀνεχώρησαν πάντες. Ἐπέ- 5 στησαν δὲ τῇ uovñ οἱ ᾿Ασσυρίοι ‘O δὲ δοῦλος τοῦ Θεοῦ ἐκτείνας τὰς χεῖρας πρὸς τὸν Εεὸν εἶπεν ' «Κύριε Ἰησοῦ, υἱὲ τοῦ Θεοῦ,

ὁ ἔχων πανοπλίαν κεκρυμµένην Th ἀοράτῳ σου δυνάµει, ἐκπολέµησον καὶ ἐκδίωξον τοὺς ἀθέους τούτους, ὅπως καὶ ἐν τούτῳ δοξασθῆ τὸ ὄνομα σου τὸ ἅγιον.» Καὶ ἅμα τῇ προσευχῆ ὡς ἀπὸ το πλήθους στρατιωτικῆς δυνάµεως διωχθέντες, ἔφυγον μὴ παρενοχλήσαντες παντελῶς τῷ Gyiw δούλῳ τοῦ Θεοῦ. Ὡς δὲ ἔμεινεν 6 τοῦ Θεοῦ θεράπων' µόνος τρεῖς ἡμέρας ἐν ὕμνοις καὶ ᾠδαῖς πνευματικαῖς εὐφραινόμενος ' ᾖλθεν ἡ θεία χάρις καὶ ἐξέχεε πλῆθος ἐλαίου uüpou εὐωδίας ἐπὶ τὸ τρίχινον αὐτοῦ ἔνδυμα καὶ ἐ-τδ πλήρωσετὸν τόπον * καὶ οὐκ ἀφηρέθη τοῦ ἱματίου αὐτοῦ À εὐωδία ἐκείνη ἕως τέλους. Διενοεῖτο δὲ ὁ τοῦ Θεοῦ δοῦλος οὕτως ἀεὶ ἧσυχάζειν' καὶ ὁρᾷ δύο τῶν ἁγίων ἀγγέλων, ἕνα ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ καὶ ἕνα ἐξ εὐωνύμων, λέγοντας αὐτῷ : « Θάρσει, διότι καὶ ἡμεῖς σὺν σοὶ ἐσμὲν καὶ οὐκ ei μόνος.» "Άμα δὲ τῷ λόγῳ τούτῳ ἦλθον οἱ ua 20 θηταὶ καὶ εὗρον αὐτὸν χαρᾶς τοῦ παναγίου πνεύματος πεπληρωµένον καὶ ἀγαλλιάσεως μµεμεστωμένον : καὶ εὐχαρίστησαν τῷ Θεῷ τῷ σψζοντι τοὺς ἐλπίζοντας ἐπ᾽ αὐτόν ...

64. "Αλλος γέρων προσαιτῶν ἦν ἄβλεπτος : ἔτυχε δὲ αὐτὸν εὑρεθῆναι παρακάτω τῆς μονῆς ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐν à oi βάρβαροι πλησίον τῆς 25 µονῆς ᾖλθον. Εἷς δὲ ἐξ αὐτῶν τιῶν ᾿Ασσυρίων αἱμοχαρὴς ὤν, σπασάµενος τὸ σπαθίον κατήνεγκεν ἐπὶ τοῦ τραχήλου τοῦ Υέροντος, πλήξας αὐτὸν πληγὴν µεχάλην σφόδρα. Πεσὼν δὲ 6 γέρων ἔκειτο ἄφωνος, τῇ δὲ ἐπιφανείᾳ τῆς χάριτος διέµεινεν ἡ ψυχὴ αὐτοῦ ἐν αὐτῷ. Γνοὺς δὲ ὁ ἅγιος τοῦ Θεοῦ θεράπων ἐκ τῆς χάριτος ἐπέτρεψέ 30 τισιν ἐλθοῦσι πρὸς αὐτὸν ἀγαγεῖν αὐτόν : καὶ λαβὼν χοῦν ἀπὸ τῆς γῆς καὶ ὕδωρ εὐλόγησε καὶ ἐπέτρεψεν ἐπιθεῖναι κατὰ τῆς πλη- Υῆς, εἰπών' «Ἐν τῷ ὀνόματι τοῦ Ἐμμανουὴλ συναρμοσθεὶς στερεώθητι͵ » Ἅμα δὲ τῷ λόγῳ τούτῳ ἔστη ἡ κεφαλὴ τοῦ γέροντος καὶ εὐθὺς συνεζεύχθη ἡ φοβερὰ ἐκείνη πληγὴ ἔν τε τοῖς ὀστέοις 35 καὶ νεύροις καὶ συνήρµοσαν εἰς ἄλληλα πάντα, συνούλωσέ τε μετ’ ὀλίγον, καὶ ὑγιὴς γέγονεν ὁ ἀνήρ. Φόβος δὲ ἐγένετο. ἐπὶ πάντας τοὺς ἑώρακότας αὐτὸν. καὶ ἐδόξαζον τὸν Θεὸν καὶ ἐπὶ τούτῳ, µά-