Ὀνίδων : ‘Qc ἐπίτηδες (4) — ἀποπατήματα (5). Ext

D. Νὺν δὴ φερες : Νὺν δὴ οὕτως ᾿Αττικοὶ ἀντὶ τοῦ ἀρτίως (6). Ext.

6. Οὐ κατέφαγεν : Ἄλλο φαγεῖν (12) --- μασησάμενος (16). Var. γὰρ omis (13). Ext.

Ibid. ᾿Αλλ’ ἐξαρπάσας : Λέγεται (18) — γεννῶνται (22) + οὐχ ὡς ὄντος οὖν τρώγοντος ἀλλὰ πρὸς τὸ μυθευόμενον ἔπαιξεν (cf. la scolie du v. ὃ, lignes 4-5). Var. θηλυκὸς au lieu de θῆλυς (21), | ἀρρένων au lieu de ἄρρενες (22). Ext.

7. Τοῖν ποδοῖν : Πρὸς τὴν (23) — ἀποτίνετον (29). Var. καὶ manque devant ἐν (24), | les mots ἐπὶ τῆς ψύλλης manquent (24), | τοῦ “Ἕκτορος au lieu de τῷ “Exropt (26), | πρὸς τὴν τάξιν au lieu de πρὸς σύνταξιν

11. Ἕ τέραν, ἑτέραν : ‘Ent τῆς τρίτης ἑτέραν εἶπεν (47). Ext.

Ibid. “Ἡταιρηκότος : Ἴσως ἵνα τοῦ πείθειν (1) — χρωμένων (3) * ἐκ δὲ τοῦ ἑτοίμως (Ὁ 1) — ποιούντων ὄντων παρ᾽ αὐτοὶς χαὶ πασχόντων (Adn.). Ext.

122 LES SCOLIES DU MANUSCRIT D’ARISTOPHANE ἃ RAVENNE.

17. Ὑπερέχειν τῆς ἀντλίας : ᾿Αντέχειν χαὶ (24) — μάττων (27). Inf.

18. Συλλαδὼν τὴν ἀντλίαν : ᾿Αντὶ τοῦ (33) — ἔφυρα καὶ σεαυτόν (34, les MObS χαὶ σεαυτόν après ἔφυρα sont barrés. Ext.