Τὴν Ἀχερονσίαν λέγει (Adn

184. Rae ὦ Χάρων : Δήμήτριος (sic, 52?) — λέγουσι δ᾽ αὐτοὶ σαπροὶ, χαῖρ᾽

ὦ Χάρων, ἄρ᾽ (sic) ὦ Χάρων " εἴ που σφόδρα θυμοὶ (1). Ext.

Ibid. πιθανὸν ὑπονοουμένους (1) — αὐτοῖς (4). Ent.

186. Εἰς τὸ Λήθης πεδίον : Τοῦτο (7) — “Αἰδου τετύπωχεν (13). Var. καὶ est ajouté après δευτέρου (8). Ext.

187. Τῆς εἰς ἀναπαύλας : "Ovoux τόπο χηρύσσει (sic, 24) — λέγει (25). Ext.

189. Ναὶ μὰ Δία σου γ᾽ οὕνεχα : Παρ᾽ ὅσον (33) — ἐπιδάτη (34). Ext.

191. Εἰ μὴ vevauudymxe : Διάφοροι γραφαί (53) — αἱρούμενοι (sic, 9), Var. προσλαφεῖν] πρὸς λαδεῖν (5), | l'esprit rude de ἣν est de R? (7). Inf.

194. Παρὰ τὸ Αὐαίνου λίθον : Παρὰ τὸ (14) — οὕτω λεγομένου (15). Inf.

Ibid. ᾿Ασαλαμίνιος) ἀπὸ τῆς νεὼς À ὀνομασία (51).