LA SERVANTE SCULPTEUR

Littus ad hesperiuni , clari sculptons in sede Ancillam vixisse ferunt quse simplice dextrà Arlis Praxilelis prœclaruit aemula quondam: Tantum animis addit famœ sitis ignea calcar ! Auribus haec avidis decus immortale magistri Cùm biberel , blandum famœ comperta susurrum , Ingeati laudum mens titillavit amore , Ipsaque jam tendit clarum sequiparare magistrum. Tune artis certamen erat , tune inelyla palmae Gloria seulptorura primo promissa vigebat. Spes addit stimulos ; ubi lucem aurora revexit , Sœpiùs artifîeis furtivis , dum manus aéra Cœlat, suspeetans oculis vestigat , opusque Hine illine circùm defixo lumine lustrât. At cùm velavit terras nox commoda fraudi , Nescia languidulo , ut quondam, indulgere sopori, Dextrâ virgo capit cselum , soliloque negatas Exercet somno palmas , et mente revolvens Artem , prœclarum lenebris opus urget amicis. Jamque dies aderat , merilam quo laurea frontem Cingeret : ipsa suum , tremulo sub pectore nragna Volvens , misit opus , pendentisque inscia sortis Delituitturbâ. Laudârunt plurima signa Sculptures , statuamque magis stupuêre puellse.