Tome 1", page

Brictius , Turonis , quarto sseculo natus , in monasterio sancti Martini Turouensis Episcopi à teneris educatus est. Ubi cùm pietate sapientiâque simul ac aetate profecisset , illum beatus Martinus ad sacerdotium evexit , moxque ecclesiae suse archidiaconum instituit. Brictius autem tantâ dignitate in superbiam elatus , divitias appetere, pompam explicare , equos et mancipia sibi comparare cœpit. Cùm exhinc illum Martinus argueret, ipse conviciis et contumeliis miram insignis viri lenita-

(1) II. Cor, 17. - (2) I. Pelr. IV, 15.

( 219) tem lacescere solebat. Ilàc tandem Martini patientiâ necnon prccibus victus, ad cor rediit , et ad pedes Martini provolutus, veniamsuppliciterpetcnsimpetravit. Martine posteà defuncto , Brictius (ut vivens Martinus praedixerat) in ipsius locuin suffectus est. Nec Martini tantùm sedis , sed et virtutis bœres, Episcopiim irrcprehensibilem se gessit. Quum vero tri(jinta circiter annos pascendo gregi in pace cum omni pietate incubuisset , accidit ut fœdissimi flagitii incurreret suspicionem.Deus aulemqui linguas infantium facit disertas , ex ore laclenîis perfecit laudem Brictii^ ut calumniatores confunderet, Nihilominùs postmodùm ingravescente calumniâ , ad Apostolicam Sedem confugere coactus est. Ibi se quamvis ex injustâ criminatione j merifo tamen passuHî coufessus , septem annos in pœnitentiâ et lacrymis peregit, memor omnium quœ in beatum jMarlinum indigné gesserat. Tôt lacrymis placatus Deus causam Briclii suscepit , qui ab ipso populo Turonensi revocatus ;, septem adhuc annos tranquille , sanclissimèque ecclesiam suam rexit , et plenus dierum ac meritis dives migravit ad Dominum.