‹ Les supercheries littéraires dévoilées Galerie des Écrivains français de toute l’Europe qui se sont déguisés sous les anagrammes, des astéronymes, des cryptomymes, des initialismes, des noms littéraires, des pseudonymes [...] Tome IIIChapitre 822 sur 903 · ED WE D:M;T · texte numérisé non relu

ED WE D:M;T

DE WiTTE|. Voy. I, 1212.

E. G. [Eduardus Grant, S. Th. D.].

Rogeri Aschami epistolæ; accedit vita

D. P. D. [Gilles

d |auctoris ab —. Lond., 1576; Oxonti, 1703,

in-8.

EGNATIUS (Joannes Baptista) [ Cr- PELLI |.

Tel était le véritable nom de ce littérateur du XVI siècle; il le chanëea suivant l'usage assez répandu à cette époque; les Alde ont imprimé plusieurs de ses ouvrages. (M.)

IL mourut en 41553. David Clément ( « Biblioth.

| curieuse », {. VIII) parle de quelques-uns de ses ou- | vrages.

EHRENHARDTUS ZWEIBURG | Zacharia ZWANZIG|.

Theatrum præcedentiæ. Francof., 1706.

in-fol.

ELEUTHERIUS

ELEUTHERIUS Franck |. Voy. I, 1

ELEUTHERIUS (Theodorus), Livinus MexErus, S. J.].

Historiæ controversiarum de divinæ oratiæ auxiliis libri sex contrà Augustinum le Blanc (Hyac. Serry et Thomam de Lemos. Voy. LE BLANC, Îl, 1747). Antverpie, 1705, in-fol.

ELEUTHERIUS , Horanyus|].

Mirabilia fata, dum in metropoli Austriæ famosi duo libelli Babel et Ninive in lucem venissent, cum notis Joan.

phelii. 1791, in-8.

ELEUTHERIUS SINCERUS [Clemente BARONI DE CAVALCABO |.

Ad candidum Philalethum de Langelli satira. 1763. (M.)

ELI. PHILI. [J. Du Tinzer|.Voy. I, 1229.

ELIAS A TRANSFIGURATIONE [Gilles DE Wirre]. Voy. I, 1228.

ELPISTIUS (Irenæus) [Fred. GzLapou|.

Disquisitio de eligendà religione in Germania. 1719, in-4

EMONERIUS [ Th

E. M. P. [Ernestus Martinus PLarrius |.

Specimen historiæ anabaptisticæ, per —.

1701, in-8.

ENNONIUS FAVENTINUS Maria TRAVERVASI |.

De romani pontilicis primatu.

1714, in-

Ouvrage dirigé nom, II, 43. (M.)

ENTIUS VETUSTUS (Laurus) [Laurentius GRIMALDI |.

Silvæ revirescentes.Bononiæ, 1692, in-4.

C'est un recueil de poésies. (M.)

EOGANESIUS (Janus Junius) [Joannes Tocann|.

Pantheisticon, Sodalitatis Socraticæ. Cosmopoli (Londini), 1720, in-8, 89 p.

Il existe une traduction anglaise Londres, 1754, in-8.

Voir au sujet des nombreux écrits de Toland et des ouvrages relatifs à ce libre penseur le « Bibliographer’s Manual » de L dues , 2eédit., p. 2692. *

Le « Pantheisticon » forme un volume très-bien im-

(Augustinus) Ou) *

[ Seb.

Pannonius

Aloysi

. RayNAUDUS |. Voy. I

[ Carolus

Faventie.,

contre celui de Febronius.

de cet ouvrage.

theologus |

[Alexius |

Panto- |

Voir ce |

sive formula celebrandsæ :

Lens)

primé en rouge et en noir et à grandes marges. La Trinité y est représentée comme étant la santé, la liberté | et la vérité. Une sorte de lithurgie bachique, formée de

plusieurs passages d’Horace et de Juvénal, est une parodie de la liturgie anglicane, que l’auteur voulut tourner en ridicule.

EREMITA

EPPIUS LUCUMO [N. G. Heerkens|.

Annales fœderati Be si usque ad 1609.

Boterodami, 1776, in-

EQUES A FLORE LR BEYERLE | Voy. I, 1243

EQUES POLONUS [Jonas ScuLicrin- | GIUS |.

| Creorgni Erhardi Franci nomine, | Gaspari Lundorpio Francofurtens commi- |sit). Hele nopoli Francofurti),:1 | Lugduni, À

| encore manuscrites

Apologia pro veritate accusatà ad il-

lustr. et potentiss. Hollandiæ et Westfrisiæ ordines. 1654, in-8.

Sandius, « Biblioth. Anti-Trinit, », p. 430.

BRAGILTA (Julius) [Antonio GaLaTEr|.

Actus christianæ spei. Brixie, 1767.

as S (Thomas) [LiEBER].

Explicatio quæstionis, utrüm exCcom- AUS mandato nitatur divino an ex-

in-8

oitata sit ab hominibus, Pesclavii, 1589, : Sr ve « Dict. typogr. » d’'Osmont t. I, p. 263.

E. . D. T. P, [Edm. Ricuerrus, doct.

theol. Paris. |.

te pro Joanne Gersonio, pro supremà ecclesiæ et concilii generalis autoritate, atque inde pendentià regiæ potestatis ab alio quäm à solo Deo, per—. Lugduni Batav., 1676, in-4.

ERHARDUS (Georgius) [GoLpasr|.

Titi Petronii Arbitri, equitis romani, satyricon cum Petroniorum fragmentis; noviter recensitum, interpolatum et auctum.

Accesserunt seorsim notæ et observationes variorum (præsertim Melchioris Goldasti qui earum edendarum curam, sub

Michae ll 616, in-8 ; 615, in-12

Non-seulement on trouve dans cette édition les « Symbolæ annotationum et observationum » du prétendn George Erhard ; mais on voit encore à la tête de tous les commentaires qui y ont été recueillis, que ce choix est dù au même George Erhard. P. Burmann prouve très-bien, dans la préface de son édition de Pétrone, Amsterdam, 1709 , in-4, que Goldast s’est caché sous le nom de G. Erh ard. En effet, cet habile critique avait fait d'immenses recherches sur Pétrone, qui sont : les « Symholæ » de G. Erhard en

sont des extraits. A AMB—Tr.

EREMICOL A GRATIOSUS [Ippolito SA GIORGIO, jesuita |.

Immaculatum Rosarium. Taurini, 1666,

in-4. (M.) EREMITA (Joannes) [p£ 1

FAUXBIN]. Voy. I, 1244.

Page 1