‹ Les supercheries littéraires dévoilées Galerie des Écrivains français de toute l’Europe qui se sont déguisés sous les anagrammes, des astéronymes, des cryptomymes, des initialismes, des noms littéraires, des pseudonymes [...] Tome IIIChapitre 823 sur 903 · JURE DE SAINT · texte numérisé non relu

JURE DE SAINT

1175 EREMUNDUS

EREMUNDUS (Ernestus) [| Fr. Horo- MANUS |.

Origo et historia Belgicorum tumultuum, immanissimæque crudelitatis, per Cliviam et Westphaliam patratæ, ete., accedit historia tragica de furoribus gallicis, ete Lugduni Batav., 1619, in-8 ; Amstelodami, 1641, in-12.

Le président Bouhier, comme on le voit par une note |

insérée dans la nouvelle édition de la « Bibliothèque histor. de la France », t. 11, n° 48140, attribuait à François Hotman « l’Origo et Historia Belgicorum tumultuum, etc. ». Maisil n’a pas réfléchi que ce dernier auteur prouve, par sa préface, qu'il écrivait au commencement du xvue siècle, tandis que François Hotman est mort à la fin du xvi* (en 1590). Il n'ya donc que « l'Historiatragica » qui soit de Fr. Hotman, È A. A.

«€ L'Historia » avait paru en 4573, sous le nom

d'Ern. Varamundus (voir ce nom, Supercheries, II, !

919 a); elle a été attribuée à Hubert Languet, ou à Théodore de Bèze. Voir au sujet de « l’Origo », qui n’est qu’une traduction abrégée d’un ouvrage hollandais publié en 1615, le « Manuel du Libraire », t. I1,1046.

ERIAMEL, Belga.

Jean Le Main de Bruges, le secrétaire de Madame

Marguerite, a signé de cet anagramme en 1572 une lettre latine à Jean de Marnix, publiée dans les « Nou-

veaux Analectes » de M. Le Glay, Lille, 1859, in-8, pag. 26-27.

ERITHRÆUS (Janus Nicius) [Joan.

Vittorio Rossr|.

Eudemiæ Hhbri octo. (curante Barth.

Nihusio); Colon. Ubiorum (Amstelodami), 1645. — Cum præfatione Jo. Chr. Fischeri, quâ vita Erythræi augetur. 1740, in-8.

L'auteur à publié plusieurs autres ouvrages sous le mème masque.

53° volume.

ERLANUS (Candidus) [Jo. LaBenus|.

Libellus de prælio Pragensi, anno 1620.

Prage, in-4.

ERMINIUS TACITUS IT.

Voy. 11945.

ERYCUS RHONÆUS Neopatrensis | HenriCuS OROEUS|].

Idea reformandi Anti-Christi, sive succinctæ tractationes sed solidæ demonstrationes, de primordiis, incrementis, et summo fastigio Anti-Christi, ejusque subsistentià, blasphemäâ doctrinà et malitiosè impià vità, deque subsequenti denique ruinà, tomus primus editus studio et operà lideli Eryei Rhonæi Neopatrens., P. evangeler et epicalyptico-apocalypticæ « Theo sophias » indagatoris studiosissimi, Venetiis, 1625, in-4.

ALCIATUS |.

Placcius et Freylag altribuent cet ouvrage à Ienricus Orœus, pasteur de l'Eglise d'Hanovre.

Niceron les fait connaître dans son |

Un second et un troisième volume parurent la même |

EUPHORMIO 1176

année , mais le troisième est une traduction de l’allemand de Jean de Munster, par Michel-Gaspard Lundorpius. (Freytag, « Analecta », p. 7714 et seqq.)

ERYNACHUS (Paulus) [Joannes Sini- CHIUS |.

Trias SS. Patrum, scilicet S. Augustini adversus Pelagium, $. Prosperi adversus Cassianum et S. Fulgentii adversus Faus- | tum, de gratià Christi et hominis arbitrio dimicantium, collectore Paulo Erynacho.

ETROBIUS (Joannes) [Berorius].

Commentarium, seu potits Diarium Expeditionis Tuniceæ, à Carolo V. Impera- | tore anno 1535 susceptæ, (è gallico) interprete) —. Lovanii, 1547, in-12, et dans «Scriptores rerum Germanicarum », in-fol., 110 LE

Le Catalogue Van-Hulthem, n° 26179, Paquot, HI, 408. et à Fleury, XXVII, 555.

EUBULUS (Irenæus) [Hermannus Con- | TRINGIUS |.

| Pro pace perpetuo protestantibus danda consultatio catholica. Frideburgi, apud Germanum Patientem, 1648, in-4. Réimprimé avec des augmentations, sous cet autre litre : « De pace civili inter imperii ordines, religione dissidentes. perpetuo conser vandà, libri duo. » Helmstaduü, 1677.

in-#.

On prétend, disent Placcius et Niceron, que cet ou- |vrage ne, contribua pas peu à la paix de Munster, qui | fut conclue la mème année, 1648. Conringius y réfute le livre intitulé : « Judicium theologicum, etc. ». Voy. le n° 20768. Le P, Bougeant n’a point parlé de ces différents écrits dans son « Histoire du traité de Westphalie »,

EUMENEUS LANZA |.

Castigationes ad historiam dominici Leo.

Lugd. Bat. (Neapoli), 1736, in-4. (M.)

EUPHORMIO Lusininus [Jo. BarcLAIUS |.

Satyricon, nuper primüm in sex partes dispertitum, et notis illustratum, cum clavi. Accessit Conspiratio Anglicana.

Lugduni Batav., Hackius, 1667, 1669, 1674, in-8.

Les notes de cette édition, qui se joint à la collection des « Variorum », m'ont toujours paru de la même

renvoie à

LOUCHEUS [ Joannes

[ main que celles de « l’Argenis », imprimées en 1659,

Celles-ci sont de Guillaume Bugnot, bénédictin de Ja congrégation de Saint-Maur. Un passage de l’avertissement placé en tête de la troisième partie « d'Euphormion » m'a confirmé dans mon opinion. Voici ce pas- | sage :

| «Ïlaque cüm animadverterem libellum hunc parem | cum Argenide famam aucthori suo accersisse, operæ | prætium putavi si auctæ nobis Argenidi hune subcisivis | pariter horis ut cunque illustratum sine mora subjungerem; maximè cüm à viris litteraturæ liberalioris aman- Libus ad id officii compellerem, ».

LU? EUPISTINIUS

EXPOLITUS 1178

On sait que la cinquième partie « d'Euphormion », intitulée « Alitophili veritatis lacrymæ », est de Barthelemy Morizot ; la sixième a pour auteur dom PBugnot. Dom Tassin ne donne aucun détail sur ce travail litté- | raire de son estimable confrère. A. À. B—r.

EUPISTINIUS (Theotimus) [Francisc us | Antonius ZaccarrA, S. J.]. Voy. IT, 24 b.

EUSEBIIS (Ernestus de), civis romanus | [ Henricus WaAxGNEREK, sive Wagnerek, S A0 4 1e »

Judicium theologicum super quæstione :

an Pax qualem desiderant Protestantes sit secundüm se licita ; ex principiis christianis, sententià veteris Ecclesiæ summorumque Pontificum deductum.… Sumplibus et typis Theodorii de sicecelà armond (Anagr. Ecclesià romanä). Æcclesiopoli, ad insigne pietatis, 1648, in-4, 56 p.

Le fameux Jean Caramuel a refuté cet ouvrage par un autre intitulé : « S. Romani Imperii pax medullitüs discussa... » Francofurli, 1648, in-4. Vienne, 1649, in-fol.

Conringius l’a aussi critiqué. Voy. plus haut, Tu- NULUS.

Baillet s’est trompé en présentant Fabio Chigi, depuis pape sous le nom d'Alexandre VII, comme l’auteur caché sous le nom d’'Ernestus de Eusebiis ; seulement il le fit répandre à Munster, où il était alors en qualité de nonce.

« République des Lettres », de Bayle, mars 1685, page 294, À. À. B—r.

EUSEBIIS THEOPOLITANUS (Philormarus de) [J. B. Rossr|.

Liliüm virgineum oblatum de novo B.

Ne MAG (MT

EUSEBIUS À SANCTO JUSTO [F. La- NOvIus]|. Voy. I, 1266.

EUSEBIUS EMESENUS, aut. sup.

Homiliæ. Parisiis, 1575; Antuerpie, 1002, etc.

Divers critiques, Baronius entre autres, ont démontré que ces homélies ne pouvaient être d'Eusèbe d'Emèses, qui professait les erreurs de l’Arianisme, et sous le nom duquel elles ont été publiées; elles sont de divers auteurs et surtout de saint Bruno d’Asli, évêque de Segni. (M.)

EUSEBIUS ROMANUS [Ph. PRIORIUS |.

Voy. 111266.

EUSEBIUS ROMANUS [R. P. D.J. Ma-!

BILLON]. Voy. I, 1266. |

EUST, ARR DE DIVINIS [Honoraitus FABER, S. J.) LA |

Brevis annotatio in systema Saturnium | Christiani Eugenii (Hugenii). Romæ, 1660, | in 8, DD p.

« biographie universelle », t, NIV, p. 36 A. À. B—1:.

Page 1