XIV» SIECLE

Jungam , inquit, tôt veteribus philosophis unum recentiorem, nec valdè semotum ab œtate nostrA ; qiiàm rectè nescio, sed apud quosdam, utaudio, suspectae fidei, et profectô non humilis ingenii, Petrum illum cui Abœlardi cognomen est, qui , ut in historié suarum calamitatum longâ oratione ipse meminit, invidiae cedens , solitudinis Trecensis abdita penetravit : etsi non sine magno undiquè studiosorum conventu, quos ex multis urbibus sibi solitariodiscipulos doctrinae celebris fama contraxerat ; sine requie tamenoptatâ, quamsibiradicitùs tenaxlivor odiumqueconvulserat.