EPISTOLA SECUNDA

QUÆ EST HELOISSÆ AD PETRUM DEPRECATORIA .

ARGUMNENTUN

Quum Ileloissa quondam Abælardi amica, postca uxor, ac tandem monasterio Paracletensi, quod ipse sibi discipulorum fortunis a fundamentis eduxerat, ab eo præfecta, epistolam ejus ad amicum legisset, hanc ad eum scribit, orans ut de suis periculis vel liberatione ad se rescribat, quo vel luctus. vel gaudii ejus particeps efficiatur. Expostulat etiam quod ad se, post monasticam professionem, non scripserit, quum antea plures amatorias initteret litteras. Suum denique erga illum tum preteriti temporis turpen et carnalem amorem, tum presentis castum et spiritualem exponit, ac acerbe queritur se ab illo æque non redamari.

Est autem epistola multis affectibus et querulis planctibus, more femineo, affatim plena : ubi pectus femineum multa eruditione exuberans intueri liceat.

Domino suo, imo patri; conjugi suo, imo fratri; ancilla sua, imo filia; ipsius uxor, imo soror ; Abælardo Heloissa.

]. Missam ad amicum pro cousolatione epistolam, dilectissime, vestram ad me forte quidam nuper casus attulit. Quam ex ipsa statim tituli fronte vestram esse considerans, tanto ardentius eam cœpi legere, quanto scripto- , rem ipsum charius amplector, ut cujus rem perdidi, verbis saltem tanquam

ejus quadam imagine recreer. Erant, memini, hujus epistole verba fere - omnia felle et absinthio plena, quz scilicet nostræ conversionis miserabilem ustoriam, et tuas, unice, cruces assiduas referebant.

Complesti revera, in epistola illa, quod in exordio ejus amico promisisti, ut videlicet, in comparatione tuarum, suas molesüas nullas vel parvas reputaret. Ubi quidem expositis prius magistrorum tuorum in te persecutionibus, deinde in corpus tuum summæ proditionis injuria, ad condiscipulorum quoque tuorum. Alberici videlicet Rbemensis et Lotulfi Lombardi