AU PAPE MARTIN IV

Pour solliciter la canonisation de saint Louis. (Biblioth. Cotton. Domitianus, An. 2°. —

Bréq. t. I.)

LlTTERA PRELATORCM PROVINCIE ROTHOMAGENSIS MISSA SUMMO PONT1FIC1 PRO CANONICATIONE LuDOVICI REGIS.

Sanctissimo in Christo patri ac domino , domino Martino , divina providentia sacrosancte Romane ecclesie summo pontifici, sui bumiles devoti filii Guillelmus Rothomagensis, Raduifus Abrincensis, Nicholaus Ebroycensis, Johannes Sagiencis, Guido Lexoviensis et Eustachius Constanciensis, eadem permissione indigni ecclesiarum ministri, et vicarii episcopi Baiocensis in ejus absentia, nec non et abbates, et priores conventuales et capitula Rotbomagensis provincie , devota pedum oscula. Beatorum benedictus Jésus Cbristus qui,, sua mirabili providentia et occulto judicio universa disponit, quique nostris temponbus ecclesiam suam dignatus est misericorditer visitare, personam vestram eidem in pastorem et summum pontificem concedendo, meritorum cujus preminentiam non solum fama déférente, sed oculata fide cognovimus, dum in partibus Gallicanis in minori officio constituti, legationis officium gerebaiis (tune enim irequenti experimento didicimus), nobis et ecclesiis nobis commissis , quotiens incumbebat nécessitas, non tam benigniter quam utiliter subvenire compatientes omnibus et singulis, et eos amplectentes in visceribus caritatis; ex quo omnibus et singulis accrevit cumulus

gaudiorum. Tamen sciamus talem baberc ponliiicem qui sciet et volet compati infirmitatibus nostris, et sufficentia remédia super hiis adbibere tanto facilius et dulcius quam limpidius eas novit. Sane cordi nobis est pium negotium quod jocunda mente immensoque jubilo referimus, in sanctitatis vestre memoriam reducentes sanctissime memorie serenissimum principem Ludovicum , regen: Francorum, in celestem civem ad communem salutem omnium evocatum , cujus mores et actus probatissimos bumana non sufficit fragilitas enarrare ; nec in enarratione ipsorum beatitudinem vestram, que de ipsis experientiam plenam babet, expedit onerare. Ipse cor babens sursum ad Dominum , sua in eum vola dirigens, omnia cum querere ac tenere mente non desiit , dum viveret, mandatorum suorum pervigil et sollicitus operator, nullus in devotione fuit eo preclarior, nullus in Dei timoré devotior, nullus diligentius legem servavit Excelsi, nullus circa divinum cultum promptior, nullus pronior ad sancta misteria veneranda. Propterea dilexit eum Dommus et in sue consortem bereditatis elegit : quod ex eo nullus deinceps débet catholicus dubitare quod ipsum Dominus, crebris miraculorum fulgoribus facit mirabiliter coruscare , ut mores et nomen ejus excolantur laudibus populorum, nonnullis mirabilium morborum afBictione collapsis, qui ejus implorant auxilium, ipsius meritis et intercessiombus crebro diebus singulis sanitas restauratur. A os, sanctissime pater et domine, qui de suis actibus et meritis habetis lide dignis probationibus , quatenus nosse sinit bumana fragilitas, certitudinem pleniorem , ipsum in sanctorum catbologo, ad incrementum devotionis regum et principum , cleri et populi erga sanctam matrem ecclesiam , pie quesumus velit vestre sanctitatis munificentia, canonisationis munere decorare, ut devotis laudibus excolatur in terris quem Dominus dominantium honorari voluit in excelsis, una cum omni devotione, ad pedes vestre sanctitatis humiliter provoluti , sanctam vestram clementiam imploramus quatenus, de benignitate solita vestre pietatis immensitas dignetur annuere votis nostris, per quod efbciantur régie majestatis heredes,

principes et magnâtes, ceteraque régna in clero et populo, sancte matris ecclesie desideriis proniores ac devotiores mandatis et jussibus apostoliee sanctitatis. Datum anno Domini m. ce. octogesimo secundo, mense octobris.