Denique sive scripto sive VOCE invitatio fiat,admor

dus parochus est,nisi intra decem dies ab accepta invitati

aut renunciationem exhibuerit, aut ef ficacibus argume

causas ad amotionem invocatas falsas esse demonstraver! amotionis decretum esse deveniendum.

Can. 11.—1. In communicandis argumentis quibus ( probatur veritas causæ ad renunciationem obtinendam ducte, caveatur ne nomina patefiant recurrentium vel tium, si ii secretum petierint, aut, etiamsi secretum no: tierint, si ex adjunctis præ videatur eos vexationibus expositum iri.

2.—Item relationes ac documenta quæ sine periculc guæ populi offensionis, rixarum vel querelarum palan

ferri non possunt, scripto ne patefiant ; imo ne verbi

r, verbis ente aliipsa inlum.

bent vel e seu Tasa inniti- . II, exa-

id renun- C an. 13 —1,

: Si pa

- ro buiias:

TI et parœcia 1 Parochus invitationi sipi -

se ab ni Sibi factæ assent; ent1-

ralis nunquibus dentaxat est arii mune-

Lex SH nus Mmolestam vel gra invitatione ut obsequatur Ordi v argumentis er straverit,ad

quibus coni- 1endam adum vel tesum non pt nibus facile

periculo ma mn palam pro > verbis qui

junctis, Ordinarius opportune provideat, au cho invitationem ad renunciandum, aut eidem prorogaris tempus utile ad respondendum.

Can. 15—1. Si parochus oppugnare velit causas ad amotionem decernendam invocatas, debet intra utile tempus scripto deducere jura sua, allegationibus ad hoc unum directis, ut causam ob quam renunciatio petitur impuguet et ever tat.

2.—Potest etiam ad aliquod factum vel assertum quod su intersit comprobandum, duos vel tres testes proponere, et t examinentur postulare.

3.—Ordinarii tamen est cum examinatorum consensu €0 vel aliquot ipsorum, si idonei sint et eorum examen necess: rium videatur, admittere et excutere; vel etiam, si caus amotionis liqueat et testium examen inutile et ad moras ne tendas petitum appareat, excludere.

4—Quod si, allegationibus exhibitis, dubium exoriat: quod diluere oporteat ut tuto procedi liceat, Ordinarii et cum examinatorum consilio, etiam parocho non postulant testes qui necessarii videantur inducere, et parochum ipsui si opus sit, interrogare.

Can. 16.—1. In examine testium sive ex officio sive t gante parocho inductorum, ea dumtaxat serventur quæ T cessaria sint ad veritatem in tuto ponendam, quolibet ju ciali apparatu et reprobationibus testium exclusis.