Eadem regula in interrogatione parochi, si locum

beat, servetur.

Can. 17.—1. Si parochus intersit et documenta ac no!

t iterans paro-

s paroroganis

id amotempus n direcet ever-

quod suæ

ensu €0S necessasi causa oras nec-

exoriatur narii erit ostulante, im ipsum,

o sive rolibet judi-

locum ha-

a ac nom

. testium ipsi Patefiant, Ta €a Quæ afferuntur ex

Can. 20.—7

IPSiusmet erit, si

? ossi i ae Possit ac velit, con-

Si conclusio si US10 sit pro amoti motione, dec , decretum ab

Ordinario edi debet, quo géneratim statuatur ratione bon

animarum parochum amoveri. Propria autem et peculiari amotionis causa exprimi potest pro prudenti Ordinarii ju dicio, si id expediat et absque incommodis liceat. Mentie

tamen semper facienda erit de invitatione facta ad renun

ciandum, de exhibitis a parocho allegationibus ac de requi sito et obtento examinatorum suf fragio.

2.—Decretum indicendum est sacerdoti; sed promulga non debet, nisi elapso tempore utili ad interponendum r cursum. :

Can. 21.—Si conclusio non sit pro amotione, certior de re faciendus est parochus. Ordinarius autem ne omitt addere monitiones, salutaria consilia et præcepta quæ P casuum diversitate opportuna aut necessaria videantur : quibus maxima ratio habenda erit, si denuo de illius sac dotis amotione res futura sit.

V1.—De actorum revisione.

Can. 22.—1. (Contra decretum amotionis datur dumta recursus ad eumdem Ordinarium prorevisione actorum ram novo Consilio, quod Ordinario et duobus parochis C sultoribus constat juxta 2, cat: &

2.—Recursus interponendus est intra decem dies ab dicto decreto; nec remedium datur contra lapsum fatal nisi parochus probet se vi majori impeditum a recursti fl de qua re videre debet Ordinarius cum examinatoribus, rum consensus requiritur.

Can. 23.—Interposito recursu, dantur parocho adhui

ne bont culiaris arii ju- Mentio | renunle requi-

mulgari idum re-

ertior ea e omittat quæ pro antur : de ius sacer-

: dumtaxat ctorum COrochis con-

dies ab inn fatalium, cursu fuisse oribus, quo”

o adhuc dr

bus statntæ sunt, sal

va dispositione Cons de duobus tantum vi

dentibus vitia form

attingant, et utrum destituta.

Can. 24—71,