VIIL - Necessaria in primis aeternorum meditatio

[llud in hac parte caput est, ut aeternarum rerum meditationi certum aliquod spatium quotidie concedatur. Nemo est sacerdos qui possit hoc sine gravi incuriae nota et animae detrimento praetermittere. Ad Eugenium IE, sibi quondam alumnum, tune vero romanum Pontificem, Bernardus Abbas sanctissimus scribens, eum libere obnixeque admonebat, ne unquam à quotidiana divinorum meditatione vacaret, nulla admissa excusatione curarum, quas multas et maximas supremus habet apostolatus. Id autem se iure exposcere contendebat, utilitates eiusdem exercitationis ita enumerans prudentisaime : Fontem suum, id est mentem, de qua oritur, purificat consideratio. Deinde regit affectus, dirigit actus, corrigit excessus, componit mores, vitam honestat et ordinat; postremo divinarum pariter et humanarum rerum scientiam confert. Haec est quae confusn disterminat, hiantia cogit, sparsa colligit, secreta rimatur, vera vestigat, veri-

tudinis, alterum pr dem magnarum ut

Par est religione facilis gressus

mens et

— Praeterea

rui facilitate assurgendi nitendi-

sapere, eloqui, suadere omnino

m omnem supra humana insti-

tuere, ut, quidquid pro sacro munere agit, secundum Deum agat,

instinctu ductuque fidei. lamvero hune animi habitum, hanc

veluti nativam cum Deo coniunctionem efficit maxime ac tuetur

quotidianae meditationis praesidium ; id quod prudenti cuique tam perspicuum est, ut nihil opus sit longius persequi.