XLIX. DE TESTIBUS

1. Si quis testes necesse habuerit ut donet, et fortasse testes nolunt ad placitum venire, ille qui eos necessarium habet satisfacere mannire illos débet cum testibus ad placitum, ut ea qui noverit jurati dicant.

2. Si venire noluerint et eos sunnis non tricaverint, hunius[quisque] illorum dc denarios , qui faciunt solidos xv, culpabilis.

3. Si vero prœsentis noluerint jurati dicere ea que noverint et forbannati fuerint, hunusquisque illorum dc denarios, qui faciunt solidos XV, culpabilis.