CAPUT EI

DE ROMANI PONTIFICIS INFAILLIBILI MAGISTERIO,.

Ipso autem Apostolico primatu, quem Romanus Pontifex tamquam Petri principis Apostolorum successor in universam Ecclesiam obtinet, supremam quoque magisterii potestatem comprehendi, hæc Sancta Sedes semper tenuit, perpetuus Ecclesiæ usus comprobat, ipsaque Œcumenia Concilia, ea imprimis, in quibus Oriens cum Occidente in fidei charitatisque unionem convenichat, declaraverunt. Patres enim Concilii Constantinopolitani quarti, majorum vestigiis inhærentes, hanc solemuem ediderunt professionem : Prima salus est, rectæ fidei regulam custodire, Et quia non potest Domini nostri Jesu Christi prætermitti sententia dicentis : Tu es Petrus, et super hanc petram ædificabo Ecclesiam meam, hæc, quæ dicta sunt, rerum probantur effectibus, quia in Sede Apostolica Immaculata est semper catholica reservata religio, et sancta celebrata doctrina, Ab bujus ergo fide et doctrina scparari minime cupientes, speramues, ot in una communione, quam Sedes Apostolica prædicat esse mereamur, in qua est integra et vera Christianæ religionis #oliditas (1). Approbante vero Lugdunensi Concilio secundo, Græci professi sunt : Sanctam Romanam Ecclesiamsummum et pioum primatum et principatum super universam Ecciesiam catholicam obtinere, quem se ab ipso Domino in beato Petro Àpostolorum principe sive vertice, cujus Romanus Pentifex est suc-

‘ cessor, cum potestatis plenitudine recepisse veraciter et humili

ter recognoscit; ct sicut præ cætoris tenetur fidei veritatem defendere, sie et, si quæ de fide subortæ fucrint quæstiones, «uo debent judicio definiri, Florentinum denique Coucilium defini-

G) Ex formula S. Hormisiüæ Papæ, prout ab Hadriane II, Patribus Concilii Œcumenici VII, Constantinopolitani IV., proposita et ah jiisdem subscripta est.

np am

vit: Pontificem Romanum, verum Christi Vicarium, totiusque Ecclesiæ caput et omnium Christianorum patrem as doctorem existere ; et ipsi in beato Petro pascendi, regendi ac gubernandi uuiversalem Écclesiam a Domino nostro Jesu Christo plenam Protestam traditam esse,

Huic pastorali muneri ut satisfaccrent, Prædecessores Nostri indefessam semper Operam dederunt, ut salutaris Christi doctrina apud omnes terræ populos propagaretur, parique cura vigilarunt, ut, ubi recepta esset, sincera et pura conservaretur, Quocirca totius orbis Antistites nune singuli, nunc in Synouis con. gregati, longam ecclesiarum consuetudinem et antiquæ 1egulæ formam sequentes, ca præsertim pericula, quæ in negotiis fidei emergebant, ad hanc Sedem Apostolicam retulerunt, ut ibi potissimum resarcirentur damna fidei, ubi fides non potest sentire de. fectum (1). Romani autem Pontifices, prout temporum et rerum conditio suadebat, nunc convocatis œcumenicis Uonciliis ant explorata Ecclesiæ per orbem dispersæ sententia, nunc per Synodos particulares ‘aune aliis.jquæ divina su ppeditabat Providentia,adhi. bitis auxiliis, ca tenenda defiaiverunt, quæ sacris Scripturis et apostolicis Traditionibus consentanea Dco adjutore cognoverant, Nequem enim Petri successoribus Spiritus Sanctus prowissus est, ut eo revelante novam doctrinam patefacerent, sod ut eo assisten. te traditam per Apostolos revelationem seu fidei depositum sancte custodirent et fideliter exponerent, Quorum quidem apostolicam doctrinam omnes venerabiles Patres amplexi et sancti Doctores orthodoxi venerati atque secuti sunt ; plenissime scientes, hanc sanctri Patri Sedem ab omni semper errore illibatam permanero sccundum Domini Salvatoris nostri divinam pollicitationem, discipulorum suorum principi factam : Ego rogavi prote, ut non deficiat fides tua, et tu aliquando conversus confirmafratres tuos,

Hoc igitur veritatis et fidei numquam deficientis charisma Petro ejusque in hac Cathedra successoribus divinitus collatum est, ut excelso süo munere in omnium galntem ‘ungerentur, ut uuiversus Christi grex per eos ab erroris venent sa ?sc:\ a versus cœlestis doctrinæ pabulo nutriretur, ut sublata 80.87 AtIs occasione Écelcsia tota una Conservaretur, atque suo fundamento ionixa firma adversus inferi portas consisteret,

A tvero cum bac ipsa ætate, qua salutifera Apostolici muneris cflicacia vel maxime requiritur, non pauci iuveniantur, qui

(1) Cf.S. Bern. Epist. cxc,

otiusque octorem ernandi

plenam

res Nosisti docra Vigir, Quo- Lis con:

1egulæ is fidei oi potisitire denet reiliis aut Synodos ia,adhituris et )verant, sus cst, issisten- \ sancte tolicam )octores s, hanc manere 2m, disut non :s tuos,

1arisma olatum tur, ut versus

is OCCaamento

munéur, qui

illius auctoritati obtreotant; necessarium omnino esse censemus, Prærogativam, quam unigenitus Dei Filius eum summo pastorali vflicio conjuogere dignatus est, solemniter asserere.

Itaque Nos traditioni a fidei Christianæ exordio percepta fideliter inhærendo, ad Dei Salvatoris nostri gloriam, religionis Catholicæ exaltationem et Christianorum populorum salutewn, sacro approbante Concilio, docemus ct divinitus revelatum doywa esse definimus : Romanum Pontificem, cum ex Cathedra loquitur, id est, cum omnium Christianorum Pastoris et Doctoris munere fungens, pro suprema sua Apostolica auctoritate doctrinam de fide vel moribus ab universa Ecclesia tenendam definit, per assistentiam divinam, ipsi in beato Petro promissam, ea jinfaillibilitate pollere, qua divinus Redemptor Jicclesiam suam io definienda doctrina de fide vel moribus instructam esse voluit ; ideoque ejusmodi Romani Pontificis definitiones ex sese, non autem ex consensu Ecclesiæ irreformabiles esse,

Si quis autem huic Nostræ definitioni contradicere, quod Deus avertat, præsumpserit ; auatheina sit,

Datum Romæ in publica Sessione in Vaticana Basilica s0lemniter celebrata anno Incarnationis Dominicæ millesimo octingentesimo septuagesimo, die decima octava Julii,

Poatificatus Nostri anno vigesimo quinto,

Jta est, JOSEPHUS Episcopus S. Hippolyti,

Secretarius Concilii Vaticani.

on 27

qe ntm me