QUÆSTIONES
COLLATIONIBUS THEOLOGICIS DISCUTIENDÆ IN ARCHIDIŒCESI QUEBECENSI
MENSE JANUARIO.
Titius puellam in gradu prohibito, ac dirimente, et quidem juris divini, sibi conjunctam, duxit in uxorem, impedimenti ignarus ; proles ex illa suscipit et omnia quæ sunt matrimonii perficit. Confessarius errorem deprehendit.
Petrus consanguineam in gradu prohibito et dirimente intendit ducere in uxorem, quia exerrore invincibili putat id sibi licitum, et validum fore matrimonium. Confessarius id advertit, sed una prævidet, quod si ipsi errorem notum faciat, nihilominus sit processurus ad idem matrimonium, et sic peccaturus.
Quæritur :
19 Quomodo agere debeat confessarius erga pœnitentes in errore versantes ?
20 In priori casu, debetne confessarius dissimulare, vel monere Titium de errore ?
30 Quid, in posteriori casu, faciet confessarius ?
10 Quandonam dicitur Credo in missis votivis ? 20 Quænam in votivis dicenda est Præfatio ?
MENSE MAIO.
Henrico et Eduardo simul iter facientibus exurgit disputatio theologica. Henricus contendit rationem humanam, qualis
vulgo hom vita institu e contra a traditione I posse. Qu neque ulla ut suam Op
Quæritui lo De nec
20 De vi
lo De qu 20 An de
Joannes pœnitentis.
ast omnibt positum.
damnata ; nionem pro vellet han
Quæritu
lo Quæn possilt abso
20 Quon
30 Utru
lo An b defuncti ?
20 Thus
vulgo hominibus inest, sufficere ad homines in religione et bona vita instituendos, et necessitatem revelationis respuit. Eduardus e contra affirmat homines, absque præsidio revelationis positivæ traditione propagatæ, nullam veritatem ordinis religiosi assequi posse. Quum autem ambo firmiter suæ sententiæ adhærerent, neque ulla via posset quæstio dirimi, postulant a Titio, sacerdote, ut suam opinionem hac de re exponere dignetur.
Quæritur quomodo Titius sermonem facere debuerit,
1° De necessilate revelationis ?
20 De viribus rationis ad veritatem religiosam assequendam ?
lo De quibus dici potest missa votiva ?
20 An de omnibus sanctis possit celebrari missa votiva ?
MENSE JULIO
Joannes confessarius, dubitans de sufficienti contritione sui
pœnitentis, omnem quidem lapidem movet, ut illum disponat ; ast omnibus tentatis eum non deprehendit nisi probabiliter dispositum. Vellet illum absolvere, sed adest sequens propositio damnata ; Non est illicitum in sacramentis conferendis sequi opinionem probabilem de valore Sacramenti, relicta tutiore. Hinc vellet hanc quæstionem elucidari.
Quæritur :
10 Quænam requiratur certitudo de disposilione pœnilentis ut possit absolvi ?
20 Quomodo sit intelligenda propositio damnata supra citata ? 30 Utrum Joannes possit absolvere pœnitentem ?
lo An benedicendum sit incensum quo adolendi sunt immediate defuncti ?
20 Thus cadaveribus quid præstet ?
ex ore ejus tur; nullus studiorum regimen an
MENSE OCTOBRI.
(Fit electio secretarii per scrutinia secrela.)
Georgius cauponis artem in quadam parochia exercebat, et quoslibet liquores vendebat. Attamen nunquam sinebat aliquem in caupona inebriari vel aliquid inordinatum facere. Sæpe tamen accidebat ut ementes fere statim liquorem bibentes ebrii fierent. Sempronius Parochus, putans cauponem esse causam hujus ebrietatis, ei absolutionem concedere nolebat, nisi prorsus huic arti renuntiaret: quod facere renuebat Georgius. Interim Sempronius ab Episcopo in alteram parochiam mittitur, eique succedit Titius. Hic audiens confessionem Georgii illum absolutione indignum minime putat. Sed de scandalo reformidans, quia parochiam, ex concionibus Sempronii ad. versus caupones, sciebant illum Sacramenta antea suscipere non potuisse ob hanc artem quam exercebat, anxius hæret,
recens ordi
driennium annis, duas
Episcopo de rebus ec easque, ut | tibus auten gatur ut
Quæritur : respondean 19 Utrum liquorum venditio sit aliquid illicitum ? 20 Utrum Georgius sit causa ebrietatis emptorum ? 3 Ulrum recte egerit Sempronius ?
40 Quid agere debeat Titius ? De relat:
Ut tanto nemo non \
nostras cog gulis paræc qua de can:
missionarit sione, ordir nos dirigi j ochos cum
Utrum possit dari Sacramentum Extremæ Unctionis puero quando dubitalur an habeat usum rationis; et, si dare possit, quomodo conferri debeat ?
DECRETUM XIII CONCILIT QUEBECENSIS I
De sacerdotibus recens ordinatis, collationibusque ecclesiasticis.
Sacerdotes non modo virtute sed etiam doctrina pollere debent ; labia enim sacerdotis custodient scientiam, et legem requirent
ex oreejus. Scientia quidem congrua in seminariis instruuntur; nullus tamen existimet, ordine presbyteratus suscepto, se studiorum cura jam esse absolutum. Quum enim ad sacrum regimen animarum venit, tunc magis ac magis attendere sibi debet et doctrinæ. Nisi enim novis et fere quotidianis instet studiis, quæ didicerat brevi a mente elabuntur, et cæcus factus cæcis ducatum præstans, cum eis in foveam cadet.
Hisce studiis ut faveat, Concilium decernit ut sacerdotes, recens ordinati examini supra theologiæ materia prius assignata, coram episcopo vel ejus delegatis quotannis subeundo, per quadriennium subjiciantur, et, eodem temporis spatio, singulis annis, duas conciones scriptas episcopo suo exhibeunt,
Episcopos vero hortatur ut, quantum fieri potest collationes de rebus ecclesiasticis a presbyteris inter se habendas instituant, easque, ut bene et ordinate fiant, regulis muniant. A sacerdotibus autem qui hisce collationibus interesse non valebunt, exigatur ut quæstionibus in collationibus discutiendis scripto respondeant.
DECRETUM XV | De relationibus faciendis episcopo a parochiis et missionariis.
Ut tanto munere pascendi animas et regendi bene fungamur nemo non videt quanti sit momenti ut Boni instar Pastoris oves nostras cognoscamus, et apprime nobis imnotescat quid in singulis parœæciis vel missionibus favendum sit, quid corrigendum, qua de causa, relationes in quibus unusquisque parochus vel missionarius statum morum et religionis in sua paræcia vel missione, ordine exposuerit, quotannis ante calendas septembris, ad nos dirigi jubemus. Quæ relationes unionem quæ fideles et parochos cum episcopis devincire debet, confirmubunt.
