LL . apr emmrnne
Religieux de l’une nu de l’autre des deux Communautés que nous avons dans notre Diocèse, dans les besoins de leur Paroisse : et les Confesseurs Réguliers de leur côté doivent appuyer de toutes leurs forces les bonnes intentions des Pasteurs par une fermeté et une dispensation uniforme du Sacrement de Pénitence. Nous conjurons les Prètres Réguliers de considérer qu'étant appelés par une grâce plus spéciale que les autres de leur Compagnie et de leur Corps, à venir Nous aider, et à coopérer avec nous au salut des pauvres âmes abandonnées, qui Nous ont été confiées, ils doivent volontiers se charger des Missions abandonnées des Français et des Sauvages, que Nous voudrons leur confier. Nous attendons ce secours de leur foi et de leur charité, et Nous nous faisons un singulier plaisir de penser qu’ils voudront même s'offrir à les servir, à l'exemple de ces Religieux, qui s’offrirent si volontiers à Saint Charles pour lui aider dans les soins et dans les secours qu’il donnait aux pestiférés. C’est sur ce même principe que Nous espérons aussi d'apprendre la soumission volontaire et édifiante des Pères de la Compagnie de Jésus, qui se sont offerts jusqu'ici pour la Mission de Tamaroa, lesquels n'ayant pas été reçus par celui qui représente (quoi qu'indisr : le Maître de la vigne, qui doit donner entrée à ceux qui y peuvent travailler, seront employés à d’autres Missions aussi grandes et aussi nombreuses que celle de Tamaroa, que Nous n'avons pu leur confier parce que nous en avions donné le soin aux Missionnaires du Séminaire des Missions Etrangères de Québec, auxquels nous l'avons accordée expressément par nos Patentes, et de nouveau confirmée par nos Règlements et Ordonnances, portant défenses aux uns et aux autres de faire les fonctions réciproquement dans les Missions qui leur ont été confiées, que de l'agrément et consentement des uns et des autres, afin par cette conduite d'entretenir entr’eux une plus grande union.
JEAN, Evèque de Québec.
Ce dernier article ne doit point étre lu dans les Prônes, mais seulement dans les Assemblées Ecclésiastiques.
een
ORDONNANCE
TOUCHANT LA RÉSOLUTION DE PLUSIEURS DIFFICULTÉS QUI CONCERNENT LES MISSIONS DES SAUVAGES
Evèêque de Québec.
A tous es Missionnaires des Sauvages, Séculiers ct Réguliers, répandus en différents endroits de notre Diocèse ; surtout aux plus éloignés qui travaillent aux Outaouais, Illinois et à ceux qui sont le long et à côté du fleuve de Mississipi et dans les pays de l’Acadie, Salut et Bénédiction en Notre Seigneur.
Comme il n’est rien de plus utile et de plus avantageux pour le salut des âmes que l'unité d’un même esprit, des mêmes sentiments, des mêmes principes et des mêmes règles dans ceux qui les gouvernent, il n’est rien aussi que nous ayons souhaité avec plus d’ardeur, que de pouvoir établir cette uniformité parmi ceux qui travaillent sous notre conduite ; persuadé que nous sommes qu’il n’y.a rien qui bannisse davantage les abus et les scandales d’un Diocèse, et qui y établisse plus le bon ordre et la paix. L'on peut dire que c'est dans cette uniformité que consiste toute la beauté, toute la force et tout le bonheur de l'Eglise C’est elle qui édifie les bons, confond les méchants, et donne gioire à Dieu en faisant voir aux plus impies que l'Eglise est la Maison de Dieu et son Royaume, que l’on ne peut diviser. C'est pour la maintenir et la conserver dans les Missionnaires qui travaillent à la conversion des Sauvages de notre Diocèse, que Nous avons recueilli ensemble les difficultés qui peuvent plus souvent les arrèter dans la conversion, ou la conduite ordinaire des dits Sauvages, sur lesquelles Nous avons été bien aise de consulter les Théologiens des différents Corps Séculiers et Réguliers, dont Nous avons des Maisons en notre Diocèse, pendant le séjour que nous avons fait à Paris ; sur lesquelles consultations Nous avons fait dresser ce petit recueil de décisions conformes à leurs sentiments, que Nous avons fait autoriser de la signature de plusieurs Docteurs de Sorbonne, aussi illustres par leur piété que par leur doctrine. Nous désirons, Nos très chers Frères, que vous vous arrêtiez à ces règles de morale, que
vous pouvez regarder comme sûres dans la conduite que vous avez à tenir, jusqu'à ce qu'ayant consulté le Saint-Siège, si le cas devient nécessaire, Nous ayons la consolation de voir tous les Missionnaires, que la Providence de Dieu veut bien Nous ménager, travailler avec un même esprit et un même cœur à la conversion et à la sanctification des âmes, dont le salut Nous doit être très cher.
Donné à Paris le 20 d’Août 1702.
JEAN, Evèque de Québec.
Hæ sunt Quædam Difficultates, quarum solutio Petitur.
Prima, utram fœminæ Christianæ, quæ inter Barbaros nostros multo plures sunt, quam mares, cum non inveniunt maritum Christianum, utrum possent, cum dispensatione matrimonia contrahere cum Infidelibus ? ut fecisse olim perhibentur Sancta Cæcilia et Sancta Monica : et in Gallia nostra Catholici olim cum Calvinistis : præsertim cum inter Barbaros nostros non
tantus sit subversionis timor : si dispensatio posset esse generalis,
a quo petenda est ? ,
Secunda, cum inter Barbaros nostros de indissolubilitate matrimonii altum fuit silentium, quæritur utrum si fœmina Christiana post Baptismum viro Infideli nupserit ex dispensatione, contractu tantum civili alligata, nulla Sacramenti solemnitate intercedente, si deinde lapsu temporis discedat vir Infidelis a Fideli conjuge ; licetne Fideli, ut etiam discedat et ipsa et ad ulteriores nuptias progrediatur ? vel si innupta permanere cogetur conjux Fidelis post discessionem viri Infidelis.
Tertia, utrum inter Barbaros nostros Christianos Ecclesiæ filios adhuc informes, Christianus et Christiana libere possent nubere, cohabitare, bonis tori et prolis gaudere, sine solemnitatibus in Sacro Concilio Tridentino præscriptis, sine benedictione et præsentia Parochi, contractu quodam civili conjuncti, mutuo consensu, dissolubili ad tempus donec se mutuo probavissent, sufficiensque inter ipsos morum animorumque sympathia, ut possent in posterum individuam vitæ societatem inire, eamque tunc firmare ac veluti consecrare per benedictionem solemnem Sacramenti Matrimonii, cum post diuturnam conversationem,
ætatis maturitatem et susceptam forte prolem, nullus deipsorum concordia relictus sit dubitandi locus ? sin minus hoc non liceat, teneanturque baptizati, omnes ïstas leges adimplere, cum ante maturam ætatem, et continentiæ pariter et constantiæ conjugalis parum videantur esse capaces Barbari sive viri, sive mulieres, parum etiam Baptismi videantur esse capaces, ante probatum per multos annos matrimonium ?
Quarta, utrum liceat Sacerdotibus Missionariis propter imbecillitatem animi Barbarorum, dum ipsis Mysteria Fidei, legesque Christianas exponunt, præceptum de indissolubilitate Matrimonii reticere, per aliquot annos ; an vero teneantur illud Barbaris inculcare statim ? Et utrum qui nollent observare, a Baptismo, vel si baptizati, a cæterorum Sacramentorum perceptione removendi sint ?
Quinta, fæmina Infidelis jam ad Fidem conversa, et baptizata vult nubere, et necesse habet, quia uritur, et se continere non potest, virautem cui nubat non reperitur nisi Infidelis. Quæritur, utrum ad eos Sacramento Matrimonii conjungendos, debeat vir Infidelis baptizari, etiamsi sit aliqua ratio timendi, ne postea in apostasiam labatur, et uxorem deserat ?
Sexta, utrum Christiana more Barbarorum Infideli maritata, debeat velle remancre semper cum suo viro Infideli, et an prohibenda sit ne illum deserat? Quo modo se gerendum erga eos, cum ad aliquam Missionem veniunt, in ea mansuri, an simul relinquendi, an separandi ?
Septima, utrum Barbaris danda sit dispensatio generalis de omnibus impedimentis dirimexübus, quæ inter eos reperiri possunt, et de quibus non sit dispensandum ?
Octava, an iis danda sit dispensatio generalis a proclamationibus Matrimonii, vulgo a publicatione Bannorum ?
Nona, quomodo se gerere debeat Missionarius erga mulieres nolentes reddere debitum, vel quia gravidæ sunt, vel quia lactant filios suos; quia si conciperent, non possent amplius nutrire, nec per se, nec per alias, et sic morerentur liberi ?
Decima, utrum instruendi sint Barbari de præcepto Communionis Eucharistiæ, et ad eam obligandi ?
Undecima, utrum iis concedenda sit dispensatio generalis ab observantia Quadragesimali, aliisve jejuniis, nec non ab abstinentia carnium Feriis sextis, et Sabbatis ?
Duodecima, utrum baptizandi sint parvuli Algonquinorum, aliorumve Barbarorum ? qui licet baptizati nullum fere Religionis actum exercent, sed per nemora vagantur continuo, superstitiones pristinas sequuntur; quorumque pueri cum adoleverint, imitatores redduntur : notandum tamen plerosque puerorum illorum ante pubertatem mori ob nimium frigus, famem, aliasque miserias multas, quibus sæpe in sylvis conficiuntur.
Doctorum responsio
Antequam respondeatur articulis propositis tam Latine quam Gallice conscriptis, monendum est atque id generatim dici potest, quod circa difficultates in Memoriali contentas, plures sunt Bullæ, quæ eas definierunt, aut plura Decreta Congregationis de Propaganda Fide: quare ad hæc, vel ad illas recurrendum est, ut prædictarum difficultatum solutio habeatur ; si aliquæ hactenus non fuerint definitæ, consulendus est Summus Pontifex, ut ab eo circa eas decisio obtineatur ; hæc enim erit majoris ponderis ac auctoritatis, quam quævis alia Theologorum responsio.
Quia tamen Theologorum resolutio utilis esse potest ad obtinendam facilius circa dubia proposita a Summo Pontifice definitionem, aperient de propositis articulis suam sententiam ; atque de illis sigillatim sic censent infrascripti Doctores Sorbonici.
Ad primum. Ad majorem difficultatis elucidationem et consequenter solidiorem ejus solutionem, præmittendum est.
1. Matrimonium inter Infideles esse validum, in quantum est contractus naturalis, cujus, id est matrimonii, ratio eadem esse debet ac cæterorum contractuum.
2. Matrimonium est validum, modo non sit contractum cum impedimento jure naturali vel Divino dirimente, esio impedimentum sit dirimens jure Canonico, lex enim Ecciesiastica non astringit Infideles.
3. Primis Ecclesiæ sæculis poterat habitare conjugatus conversus cum Infideli, ita de conjugata conversa, et jam non est
4 > Re RE
licitum, etiamsi sit spes conversionis Infidelis, quia præsumitur semper periculum subversionis. Unde sequitur Christianam v. g. non posse modo contrahere cum Infideli.
4. Matrimonium inter Fidelem et Infidelem est irritum, ex more populi Christiani vim legis obtinente, inquit Bellarm, 1. 1. .23. de Matrim. Disparitas cultus ex sola consuetudine paulatim inducta irritat matrimonia: ea consuetudo introducta est 450 abhinc annis: ab hoc tempore sine ulla controversia creditum est in Ecclesia, matrimonia illa esse nulla. Ita Vericel. de Apost. miss. tit. 12. de Matr. q. 17. n. 8.
5. Potest Summus Pontifex ex justa causa dispensare, ut Fidelis nubat Infideli, id intelligitur modo non sit aliunde periculum subversionis. Ila Bellarminus et Vericelli $ 11, et revera ex Bulla Pauli V, quæ incipit, Ut animarum saluti 21 Junii, an. 1616, concessum est Episcopo Funiacensi in Japonia, et Superioribus Societatis Jesuitarum in regno Chinarum, ut ad decennium possint dispensare in impedimento disparitatis cultus.
Quidquid sit de illo impedimento disparitatis cultus, utrum illud ex lege aliqua positiva, aut consuetudine introductum sit, vel de tempore a quo introductæ sunt lex hujusmodi vel consuetudo, constat disparitatem cultus esse in præsentiarum impedimentum dirimens matrimonium, unde permitti potest ut mulier Christiana nubat Infideli, supposito quod nullus sit subversionis timor : illa autem permissio, seu potius dispensatio, ex dictis postulanda est a Summo Pontifice, generalis autem concedi non debet, nec indiscriminatim talis dispensatio ; scilicet ut omni Fideli permissum sit contrahere matrimonium cum Barbaro non baptizato, fieri enim nosset Fidelem ex ejusmodi licentia incurrere periculum subversionis, aut inductionis ad peccatum; vel sequi posset ex tali dispensatione, quod Infidelis habitet cum contumelia Creatoris.
Ad secundum. Potest mulier Fidelis in casu proposito ad alteras nuptias transire, licet cum dispensatione contraxerit cum Infideli : nam supponendum est :
1. Minus indissolubile esse matrimonium Fidelis cum Infideli, licet consummatum, quam matrimonium inter Fideles non consummatum, quod dissolvi potest ex pluribus Theologis. Sanctus
es
dite VS
Thomas in 4 dist. 39. a. 5. ad Ium. docet matrimonium Infidelium minus esse firmum.
2. Matrimonium inter Fidelem et Infidelem, etiam cum dispensatione contractum, non esse Sacramentum, itaque, ut dictum est, non est ila firmum. j
3. Dispensatio datur mulieri Christianæ utnubat valide Infideli, quia in præsentiarum cultus disparitas est impedimentum dirimens, quod tollitur per dispensationem. Primis Ecclesiæ sæculis tale non erat impedimentum, ita ut validum tunc esset matrimonium inter Fidelem et Infidelem, et sæpe etiam licitum, ut patet exemplis pluribus Sanctarum mulierum, quæ nupserunt viris Infidelibus, qua de re consulendus est Cornelius a Lapide in I. ad Corinth. c. 7. Videndus etiam Vericelli loc. cit.
Hinc inferri potest quod idem judicandum sit de muliere Christiana nunc cum dispensatione nubente viro Infideli, ac de ea quæ sine dispensatione contrahebat prioribus Ecclesiæ sæculis cum viro Infideli. His autem temporibus quando Infidelis discedebat a muliere Fideli, hæc poterat alteri viro nubere, juxta id scribit Apostolus I. Corinth. 7, V. 13 et 15. Si qua mulier virum habet infidelem, et hic consentit habitare cum illa, non dimittat virum. Quod si infidelis discedit, discedat. Ergo mulier Christiana de qua agitur, licet cum dispensatione nupserit Infideli, poterit hoc discedente, ad secundas nuptias transire, cum vir discessisse præsumendus sit ex odio Religionis quam profitetur ejus uxor,
. nec velle amplius ad eam reverti. Innoc.lll, cap. Quanto extra
de divortiis sic loquitur : Si enim alter conjugum Infidelium ad Fidem Catholicam convertatur, altero vel nullo modo, vel non sine blasphemia divini Nominis, vel ut eum pertrahat ad mortale peccacatum, ei cohabitare volente, qui relinquitur, ad secunda si voluerit vota transibit. Idem habet cap. Gaudemus eodem tit.
Ad tertium. 1. Barbari qui Christiani sunt possunt validè nubere sine præsentia proprii Parochi, si publicatum nondum sit Concilium Tridentinum apud ipsos, impedimentum enim dirimens defectu præsentiæ proprii Parochi introductum fuit a dicto Concilio. Hinc sequitur matrimonium Barbarorum Christianorum esse nullum, si apud illos publicatum fuit Concilium Tridentinum.
2. Abstrahendo an publicatum sit Tridentinum, necne, matrimonium mutuo consensu ac legitime contractum est indissolu-
TE
bile ; ita ut non sit liberum Christianis alias nuptias transire : maxime vero post susceptam prolem, quamvis postea conjuges ex diuturna conversatione agnoscant, non eorum concordes animos et sympathicos. Has leges Barbarorum, de quibus in articulo proposito agitur, rejicit Ecclesia, cui omnes baptizati tenentur obedire. Matrimonium ergo nullum est, ea conditione contractum ut a se invicem discedere possent conjuges, et aliud inire, quando minus concordes eorum erunt animi.
3. Instruendi sunt Barbari antequam baptizentur circa hoc caput de indissolubilitate matrimonii, maxime post susceptam prolem. Si vero prævideatur fore ut semel conjugati post conversionem, libere et pro more renuntient priori conjugio, etaliud ineant : non sunt admittendi ad Baptisma, quia certo agnoscit Ecc! matrimonii consummati vinculum esse indissolubile, nec posse, vivente conjuge, matrimonium iniri.
Ad quartum. Debent Missionarii Barbaros indissolubilitatem matrimonii edocere autequam baptizentur, si periculum sit, ne post baptismum susceptum indissolubilitatem edocti, eam observaturi non sint : qui autem hujusmodi præceptum observare recusaverint, ii a Baptismo, vel si baptizati, a cæterorum Sacramentorum perceptione, et a Fidelium communione, prævia monitione arcendi sunt.
Ad quintum. Potest in casu proposito mulier illa nubere viro Infideli, si prius fiat Christianus, etiamsi sit ratio quædam timendi ne deserat Fidem et uxorem ; aliqualis enim ille timor matrimonio ineundo non obstabit, modo aliunde probabilis spes sit, maritum Fidei Christianæ non renuntiaturum, ita ut major sit ratio sperandi, quam timendi : si vero major sit ansa timendi ne vir deserat Fidem, satius est ut mulier cum dispensatione nubat Infideli, modo aliunde r'ullum sit periculum subversionis, aut inductionis ad peccatum ; alias debet ista mulier expectare donec alius vir reperiatur, cui nubat. Interca debet ad Deum confugere, ac uti remediis quæ prudens Confessarius præscribet, ne labatur in carnis peccatum, ac Deum graviter offendat.
Ad sextum. Metrimonium mulieris Christianæ cum Infideli nullum est, quia contractum est cum impedimento disparitatis cultus quod est dirimens. Itaque cum Missionarii accedent ad Barbaros instructionis gratia, dispensabunt super hoc impedi-
mento cm muliere, si aliunde periculo subversionis non sit exposita, ac velit de novo contrahere, ut revera deb:t de novo contrahere cum tali viro.
Ad septimum. Cum Infideles convertuntur ad Fidem, nulla egent dispensatione, ut stet eorum matrimonium, etiamsi contraxerint cuin impedimentis jure Canonico prohibitis ; quia prohibitio canonica quoad contrahendum matrimonium non extenditur ad Infideles, quia sunt extra Kcclesiam, juxta illud Apostoli : 1. Corinth. 5. Quid enim ad nos de his, quæ foris sunt, judicare ? Si vero sint in gradu lege Divina prohibito conjuncti, debent conversi ad Fidem separari; quia tale matrimonium est ipso jure nullum : Infideles enim sunt subjecti legi Divinæ.
Quia igitur matrimonium inter Infideles est verum matrimo- “tum prout institutum est in officiim naturæ, nempe ad zenerandos et educandos liberos ; ideo si Infideles non contraxerunt in gradibus lege Divina prohibitis, legitime contraxerunt ; ac proinde si Infideles conversi ad Fidem velint habitare simul siae contumelia Creatoris et periculo inductionis ad peccatum, non sunt separandi, sed licite manent conjuncti qui ante conversionem ad Fidem matrimonium contraxerunt ; quia per Sacramentum Baptismi non solvuntur conjugia, sed crimina dirmnittuntur, ut habe, Innoc. IIT. cap. Gaudemus, de Divortiis. Ratio est, inquit Pirrhing. L. à, tit. 19, n. 39, de Divort. quia matrimonium jure naturæ consistit inter infideles, et per conversionem ad Fidem, sive ,r professionem Fidei non tollitur jus naturæ. Hic auctor enumerat personas inter quas jure Divino et naturali prohibitum est matrimonium etiam inter Infideles, v.g.quæ conjunctæ sunt in primo gradu lineæ rectæ, ut sunt parentes et filii, item quæ sunt conjunctæ in primo gradu consanguinitatis in linea collatierali, ut sunt fratres et sorores. Nam etiam Infideles in his gradibus conjuncti, cum ad Fidem convertuntur, sunt separindi.
De dispensationibus quæ concedi possunt Jnfidelibus, cum ad Fidem convertuntur, in quibus casibus dispensandum, et qua cautione, videndum est Breve Clementis IX, concessum an.1669 Heliopolitano Episcopo, pag. 29, Constitut. Apostol. pro Missionibus Sinarum. Item videnda Bulla Pii V, an. 1571, ibid. Item consulendæ praxes quædam, ibid. pro Chinensibus, pag. 39, n. 39.
Quod nunc spectat ad difficultatem quæ superesse posset, utrum consensus Barbarorum, qui matrimonium ante Baptisinum contraxerant, renovari debeat coram Parocho, vel ut vulgo dicitur, in”fucie Ecclesiæ, certo melius et securius esset illum consensum renovari, imo necessarium in mente Theologorum matrimonium Barbarorum virtute Baptismi non fieri Sacramentum asserentium. In mente autem aliorum qui contrarium dicunt et credunt quod eo momento quo Infideles convertuntur, et baptizantur, matrimonium quod ante Baptismum contraxerant, fieri Sacramentum, non esset necessarium renovare vel reiterare illum consensum in facie Ecclesiæ, sed solum monere Barbaros eorum obligationis.
Ad cctavum. Quandoquidem Lex est Ecclesiæ, ut denunciationes, seu proclamationes Bannorum fiant antequam matrimonium contrahatur, sequitur indiscriminatim, et sine causa de iis dispensandum non esse.
Ad nonum. !. Tenentur mulieres gravidæ secluso abortus periculo, reddere debitum maritis suis, illud exigentibus, nec posse denegare, maxime ubi est incontinentiæ periculum ; unde Missionarii hujus obligationis debent mouere prædictas mulieres, cui si desint, Sacramenta ipsis deneganda sunt.
2. Si matres, dum lactant filios, concipiunt, non tenentur reddere debitum, supposito quod accidat ex eo, periculosum esse lac filiis, ita ut mors sit moraliter secutura, nec aliis modis providere possint filiis quos lactant maires gravidæ: hinc sequitur Missionarios non posse in ea hypotes: inducere conjugatas ad reddendum debitum. Fatendum autem ex usu pauperes lactare filios, nec tamen proles obire, vel graves morbos contrahere, licet hæ mulieres rem uxoriam habeant cum maritis suis. Et revera durissimum jugum esset, moraliter impossibile, ut cubantes in eodem lecto per biennium quo infantis durat lactatia, abstineant a debito conjugali, atque iterum cum mater pepererit, alio biennio abstireant ; ac proinde matrimonium pauperibus non tam remedium concupiscentiæ, quam laqueus et causa multorum peccatorum esse videretur.
3. Missionarii facile judicare non dehent lac matrum gravidarum periculosum multum esse filiis quos lactant ; itaque ut plurimum monere debent hujusmodi mulieres obligationis suæ, ut supra dictum est.
Ad decimum. Cum non solum præcepto Ecclesiastico, sed etiam Divino teneantur ad sumendam Eucharistiam Fideles, sequitur Barbaros si sint baptizati, eos edocendos esse de hoc Mysterio, et præcepto accedendi ad hoc Sacramentum. Scire itaque debent in hoc Sacramento Christum verum Deum et hominem sub utraque specie contineri, et a Fidelibus vere et realiter sumi omnesque Fideles obligari in vita, et in morte illud susci; : ; ex regula enim tenemur scire ea explicite et credere, quæ suo tempore tenemur suscipere. Ita Vericelli Tract. de fide q. 6, Sect. 6.
Si agatur de Barbaris non baptizatis, ex probabiliori sententia cum non ‘encantur Infideles ad Eucharistiam, non suntedocendi statim illud Mysterium, itaque de eo instructio poterit differri, non ita de cæteris articulis quos tenentur necessitate medii scire : at credere Eucharistiam, non est necessarium necessitate medii, sed tantum præcepti. Gamach. tract. de fide, pag. 513. Revera dixit Christus Dominus, Nisi manducaveritis carnem meam, &c., sed explicanda sunt hæc verba eo sensu quod lex Divina communicandi ponatur pro omnibus juxta naturam rei, scilicet, ut obliget omnes existentes in Ecclesia per Baptismum, non vero universaliter exponitur pro non existentibus in Ecclesia.
Deinde advertunt Theologi post Sanctum Thomam 2, 2. q. 1. tract. de fide, art. 8. ad 6. Eucharistiam non facere articulum fidei stricte sumptum distinctum ab articulis contlentis in Symbolo, sed revocari posse ad articulum qui spectat omnipotentiam divinam. Unde colligunt aliqui per communem usum illius. et praxim Ecclesiæ erudiendos Fideles de ejus veritate, ac sumendi obligatione, sicut et plurium aliorum, quæ tenemur scire et observare.
Ad undecimum. Quædam præmittenda sunt ex Vericelli de Apost. Mission. q. 98. v. Jejunium, quæ ad rei propositæ solutionem non parum conferre possunt.
4. Constat Barbaros non teneri ad jejunium, s, in locis Infidelium, jejuniorum tempore, vitæ necessaria commode haberi non possunt.
2. Paulus III, concessit ut Indi solum tenerentur ad jejunandum omnibus sextis Feriis Quadragesimæ, et Vigiliis Resurrectionis, et Natalis Christi, propter eorum novam ad Fidem conversionem, et ipsius Gentis infirmitatem, imo jejunium repu-
D Ras
gnans sanitati, vel bene non quadrans officio, vel exercitio alicujus eorum, non est censendum ab Ecclesia illis præceptum. Hæc Paulus IIT.
3. Non sunt Gentiles noviter conversi jejuniis onerandi, ne insolitis jejuniis Gentiles a Fide retrahantur. Ita Nicolaus Papa ad Consulta Bulgarorum cap. 4. cujus hæc sunt verba, quot temporibus, vel diebus in circuitu anni, sit a carnibus abstinendum, nunc vobis qui rudes estis, et in Fide quodammodo parvuli superflue duximus exponendum.
Mis prænotatis, potest colligi quando generalis dispensatio concedenda sit, vel non ; seu quorum dierum, ac jejuniorum facienda sit exceptio : id enim pendet ex statu Barbarorum, locorum in quibus versantur, ex tempore a quo conversi sunt ad Fidem, ex firmitate conversionis eorumdem : id uno verbo pendet maxime ex prudenti judicio Episcopi, vel Missionariorur: qui, ut supponitur, dispensandi facultatem, prout ipsis æquum visum fuerit, habent. Nec Episcopi, nec Missionarii concedere possunt dispensationem generalem non jejunandi diebus quibus solent servari jejunia in Ecclesia, nisi eam facultiiem acceperint a Summo Pontifice.
Ad duodecimum. Licite possunt baptizari infantes Barbaroruim in casu proposito, supposito quod major pars infantium in his plagis, decedat ante usum rationis. Hæc doctrina potest suaderi his rationibus. Voyez la réponse à la première difficulté française.
1. Quia majus est commodum horum infañtium quam sit incommodum in periculo perversionis ; nam periculum perversionis non censetur adeo propinquum aut cerlum, cum fieri possit ut infantes ante usum rationis moriantur et ita esse supponitur in casu proposito.
2. Quia quamvis in aliquo futura esset vera, et formalis perversio, et sic vera et formalis injuria facta Sacramento Baptismi ex peccato apostasiæ formalis a Fide, tamen hæc injuria sine peccato in aliquibus permittitur, propter bonum majoris partis ipsorum infantium, qui decedunt ante septennium, vel in ea ætate ubi invincibiliter errabunt.
3. Quæ responsio intelligi debet, supposito quod patres libere permittant Missionariis ut filios suos baptizent, ac filiis suis ut