PRÉFACE. XXXIX
» veauté, principalement sur des questions i> frivoles; un sentiment qui choque celui •n des saints Pères et du commun des chréy> tiens, ce sont des taches ineHaçables, * pour lesquelles on impose un silence » éternel à la cause proposée. »
\oici comment Benoit XIV lui-même explique ces paroles, nWni censura dif/num:
« Inquirendum est quis sit finis judicii revisionisoperum. Finis itaque, seu scopus hujus judicii est, ut videatur, an doctrina servi Dei, quam scriptis exprimit, sit immunis a quacumque theologica censura...
Posito igilurquod judicium revisionis operum sit solius doctrin;e judicium, décréta ipsa generalia Urbani VllI priescribunt ea (juae a Revhorïbus sunl advertenda : videlicet, an in operibus error contiueatur contra fidem, vel contra bonos mores, aut doctrina aliqua nova et peregrina, atque a conimuni sensu Ecclesifeet consuetudinc aliéna ; uli tolidem verbis in iisdem decretis logitnr. Quae porro Urbani décréta (piamvis non recenseant singulas censuras theologicaspropositionum (uam juxta llieologosex proposilionibus censura theologica nulandis nonnullae sunl haereticaî, non-