‹ Manuel pratique du jeune curéChapitre 8 sur 83 · PRÉAMBULE DE L'ANNOTATEUR · texte numérisé non relu

PRÉAMBULE DE L'ANNOTATEUR

L*auteur, ne parlant que des qualités du Curé, fait abstraction de l'initiation sainte du bon prêtre. J'y supplée par Soettler, Monita ad Parochos, etc., tant je juge important que l'entrée dans l'état ecclésiastique garantisse l'entrée en paroisse, puisque, en France, aujourd'hui, presque tout le clergé est appliqué exclusivement aux paroisses, et même sans l'épreuve du concours. D'ailleurs, ce Manuel se recommande à tous les Ecclésiastiques, en général.

MONITA PREVIA AD EOS QUI AD STATDM ECCLESIASTICDM ET MUNOS PASTORALE ALIQUAiNDO SDSCIPIENDUM ANHE- LANT.

ï. Cum vix fieri possit nt dignus sacerdos et bonus deinceps animarum pastor évadât, qui ad sacerdotium divinitus minime vocatus cb adok-centiâ in animi virtutibus ac scientiis neutiquam piorecerit, necesse idcirco est ut qui ad statum ecclesiasticum munusque pastorale aliquando amplectendum anhelant, ante omnia perpendant num ad statum illum fuerint k Dec vocati. Hinc iterum alque iterum aequo animo librent oportet vocationis signa ab auctoribus his de rebus agentibus tradita.

XVIII PRÉA^IBULE DE L'ANNOTATEUR.

quaî sibi couveniaut, mature et corani Deo considèrent, neque hune statura amplectantur, nisi se vocatos esse moraliter certi slot.

Hoc autem examen insliluanl deposilo omni inordinato affectu, et poslhabilà quàcumque consideratiune humanà : unicè intenti, ut cognoscant quœ sit volimlas Dei beneplacens; pro fine sibi proponeiites Dei gloriara, propriam et proxirai salulem, idque statuentcs quod statuisse voiuerint in inortis articule, ubi instabit hora qua Deo rationem rcdditiiri sint. Animo proponant hujus status et ejus functionum sanctitatem, onera, obligationes, difficultates : dotes ac virlutos quas habere, defectus et vitia quac vitare; uno verbo, qualis esse debcat vir ecclesiasticiis, et maxime animarum pastor. Deinde attendant ad sua talenta, capacitatem, profectum in studiis, indolem, bonas et malas propensiones, defectus, vitia, animi dispositionem ; totum vitœ suae tenorem animo revulvant ; quales ab iufantia fueriut, nunc sint, et verosimilius in posterura futuri sint, considèrent ; neque vocatos se existiment, nisi bis omnibus attentis, se ad vitam vere ecclesiasticam ducendam, et munia buie statui inhaerentia digne implenda dispositos, ac vere capaces et idoneos, sentiant ; seque talem vitam ducturos, et haec munia ita impleturos esse prudenter confidant.

Porro qui sunt indolis agrestioris, animi ferocioris, levis et instabilis, aut mollis ac ignavi, pravis habitibus ac consuetudinibus implicati , luxuriae, intemperantiae, lusui, arrogantise, avaritiœ, saeculi vanitatum ac voluplalum amori, similibusve vitiis dediti, ad virtutes viro ecclesiastico necessarias parum propensi, et è contra ad ea quae sacris canonibus interdicuntur procliviores; jugi (1) obedientiœ impatientes, et disciplinam ecclesiasticam aversantes; exercitia pietatis négligentes, aut obiter tantum ac perfunctorie peragentes; Sacramenta rarius aut ex humano respectu, sine vero pietatis sensu suscipientes ; animum ad se raro advocantes, suœque perfectioni non studentes; conversationem cum ecclesiasticis ad normara sacrorum Canonum viventibus parvifacientes ; sed è contra frequentare ac imitari amantes laicos aut ecclesiasticos in sua loquendi aut agendi ratione liberiores ; de rebus divinis raro, de terrenis vero multum disserentes ; beneficia ac dignitates ambientes, et de pinguibus reditibus, quos desiderant, sgepius ioquentes ; interim tempus

(1) MiiQX jugii.

Page 1