APPENDIX
DE AGENDI RATIONE CUM PERSONIS QUÆ AD TURPIA SOLLICITANTE R A CLERICIS.
Nous allons présenter ici sur cette matière un court extrait tiré, pour le fond, de la dissertation sur le sixième commandement, par M&r Bouvier.
Qui scit sacerdotem aliumve clericum turpiter vivere aut ad turpia sollicitare, eum episcopo aut vicario ejus generali denuntiare tenetur lege naturali,id est, tum ex charitate fraternâ erga peccantem, tum ob bonum publicum et religionis : omnes enim theologi docent, ubi de correctione fraternâ tractant, crimen occuïtum superiori esse denuntiandum, saltem præmissâ monitione inutili, tum ad emendationem delinquentis, tum ad avertendum malum communitati aut privatis imminens ; sicuti dubitare non licet quin ex agendi patione clerici turpibus dediti gravissima oriantur mala in ruinam delinquentis, in perniciem animarum et in religionis dedecus vergentia, etc.
Undè Ecclesia, ante ordinationem, fidelibus astantibus per pontificem mandat ut, si quis habet aliquid contra illos (ordinandos) , proDeo et pr opter Deumcitm fiduciâ exeat et dicat. (Pontif. rom.) Hinc etiam in pluribus diœcesibus nomina juvenum ordinibus sacris initiandorum inter missarum solemnia publicè denuntiantur, sicut matrimonii banna; et quicumque impedimenta ordinationi noverint ea declarare tenentur. A fortiori ergo qui sciunt sacer-
Wv
dotem vel aliuin clericum turpiter vivere aut ad turpia sollicitare , ilium manifestare debent, juxta etiam hanc sententiam S. Thomæ : « Siautem (peccatum illud) est infestivum aliorum, debet denuntiari prœlato , ut gregi suo caveat .
Nulla aut vana sunt difficultates et incommoda quæ hâc ex denuntiatione oriri poterunt, nam :
1° Superiores ecclesiastici sic moniti,si non statim amovere possunt denuntiatum à ministerio suo, eum per se aut alios observant, accersunt, objurgant, increpant, ju bent ut ab occasione peccati fugiat et tollat objectum scandali; eum in alium locum mittunt, eminentiorem curam ei destin atam non conferunt ; et si in pravitate suâ obdurescat, alia documenta colligunt, et tandem eum, velut pestem, è sanctuario projiciunt.
2° Non magis confessionem odiosam reddit hæc obli— gatio denuntiandi sacer dotem corruptum et corruptorem quàm obligatio fures et latrones manifestandi. Cuilibet attento utrinquè ratio patet.
3° Revelatio prudenter facta nulli periculo exponit facientem. Sic enim ordinariè facienda est ut complex non innotescat : pœnitens nomen et locum denuntiandi scribet nudum in schedâ (billet) ; hanc schedam benè occlusam tradet confessario, et confessarius ad episcopum aut vicarium generalem mittet cum epistolâ, in quâ, factum exponens, dicet quid sibi videatur de sinceritate personæ denuntiantis, cavens ne illam superiori manifestet ipseque nomen sacerdotis corrupti non exquirat. ■— At si persona scribere nesciat, ipsa superiorem adeat, accepta epistolâ, confessarii sinceritatem ejus testantis, et veritatem ei aperiat, sese non manifestans, si velit ; vel con-
MOECHIALOCrlE.
fessario impudicum sacerdotem designet licentiam concedendo ilium manifestandi ; vel deniquè roget personam scribere scientem ut, sub aliquo prætextu, nomen talis sacerdotis scriptum sibi tradat, dicens, v. g. , quèd aliquis illud postulet. Tune chartam plicabit et obsignatam confessario remittet.
Reus à superiore correptus forte exprobrabit complici se ab eo vel ab eâ fuisse denuntiatum ; sed quid est molestia ista? numquid comparanda est malis ex corruptione sacerdotis orientibus ?
Si dubium existât an sit obligatio revelandi, exponatur casus episcopo, cautione necessariâ adhibitâ.
Deniquè sedulo cavendum est ne fides temerè adhibeatur mulierculis sacerdotes in ipsomet tribunali sacro accusantibus : non semel enim visæ sunt quæ ex invidiâ, zelotypiâ, odio, aliove motivo perverso, clericos prorsùs innocentes sic atrociter calumniatæ fuerint. ïgitur omnes circumstantiæ et personæ, et accusationis, et criminis accusati maturo examine primùm pensandæ sunt, et vetare oportet ne complex ipsimet confessario manifestetur.
Eâdem obligatione naturali sacerdotem vel clericum corruptum superioribus manifestandi tenentur mulieres et juvenes ad turpia sollicitati, etiam non occasione confessionis, et uno verbo omnes qui, quâcumque viâ certâ, notitiam hujusmodi infamiarum obtinuerint ; nam denuntiandus est sacerdos vel abus clericus qui bono religionis aut animarum saluti grave nocumentum affert vel allaturus est. Nota. Si fortè occurrat pœnitens qui nid la ratione possit convinci se ad revelationem teneri, difficultas solvetur ad judicium episcopi, qui facultatem absolvendi dabit vel denegabit, prout expédions judicabitur.
MŒCHIALQGIE.
