S VI
DU SACKILÉG*.
Sacrilegium carnale, vel quatenùs luxuriæ peccatum, est violatio rei sacræ per actum venereum vel carnalem. Sacrilegium carnale non solùm est peccatum contra castitatem, verùm etiam contra Dei honorem ob pollutionem rei sacræ.
Sub nomine rei sacræ intelliguntur perscma sacra vel Deo consecrata, locus sacer, vel locus divino cultui destinatus, ut ecclesia, cœmeterium,et objecta specialiter sanctificata, ut linteamina, vasa sacra, oleum sanctum, etc.
Les personnes consacrées à Dieu par les ordres sacrés ou par un vœu, soit solennel, soit simple, commettent un sacrilège lorsqu’elles tombent dans quelque péché d’impureté. Ce péché est non seulement contre la chasteté, mais encore contre la religion, et fait une injure spéciale à Dieu en souillant ou en profanant une chose qui lui est consacrée. Le crime est plus grand ou plutôt il y a un double saçrilége lorsque les deux personnes qui le commettent sont consacrées à Dieu. Le péché est plus énorme encore quand l’homme est à la fois dans les ordres sacrés et religieux profès, parcequ’il viole deux vœux, celui de son ordination et celui de sa profession. Le péché d’impureté commis par un religieux profès est plus grand que celui d’une personne qui n’a promis de garder la chasteté que par un vœu simple, parceque le vœu solennel est une espèce de consécration, et c’est
M0ECHIAL0GIE.
pourquoi il oblige plus étroitement que le vœu simple. Cette solennité du vœu est donc une circonstance qui, si elle ne change pas l’espèce du péché, l’aggrave au moins notablement, suivant le sentiment probable d’un grand nombre de théologiens. De là aussi il nous paraît probable qu’une personne liée par un double vœu, comme par exemple un religieux profès dans les ordres sacrés, est obligée de déclarer ces circonstances en confession, quoi qu’en disent plusieurs graves auteurs comme Busembaum, Sanchez, etc. Voici ce que dit le premier : « Omnis actus luxuriosus, tàm interior quàm exterior, in personâ vel cum personâ voto castitatis consecratâ, circa quem tamen probabile est non opus esse exprimere utrùm fuerit votum solemne an simplex : sicuti neque, si duplici titulo sit sacrata, v. g. quia est sacerdos et religiosus : quia est moraliter una numéro malitia. » (Apud S. Ligorio, lib. III, n. hbli.) — Sanchez s’exprime ainsi : « Si sit sacerdos professus, satisfacit dicens se sacerdotem esse. . . Sacerdos professus fornicans satis fatetur se professum, tacito sacerdotio, dicens. » (Lib. 7, d. 27, n. 28 et 30.) Billuart paraît tenir la même opinion. « Puto... nec requiri, dit-il, quôd pœnitens (religiosus) explicet se ulteriùs esse sacerdotem aut episcopum. » (Dissert. 6, art. 8.) Taire une de ces circonstances, c’est, selon nous, atténuer notablement la faute. Qui pourra se persuader que la faute contre la chasteté commise par un religieux profès prêtre ne soit pas plus grave que la même faute commise par un simple prêtre? Omne sacrilegium tantè gravius est quantù fœdior culpa, et quantô personâ peccans Deo sacratior est. Undè Collet dicit ; « Censeo eum qui religiosus simul et
iffèh xMOECIUALOGlli.
saCerdos fornicatus est ad utriusque circumstantiæ déclara tionem teneri ; quia duplicem violât consecrationem ratione suî maxime diversam. Undè etiam ei qui contra castitatem deliquit explicandum est an sit sacerdos, an diaconus. » (De sexto Decalogi præcepto.)
Qui personam Deo consecratam directè vel indirectè, v. g. consilio, suasione, turpiloquiis aut perversis exemplis, ad peccandum contra castitatem inducit, sacrilegii fit reus, iicèt ipse luxuriosè circa eam non peccet ; tune enim violatio alterius ipsi tanquàm causæ scandalizanti imputatur, ait Dens, tom. !\ , pag. /I18. (Citation de M*r Bouvier.)
Quoad locum , sacrilegium carnale committitur per copulam aut quameumque voluntariam seminis humani effusionem in loco sacro. Nomine loci sacri intelligitur et comprehenditur, juxta theologos, omnis locus ab episcopo benedictus et ad officia divina destinatus, à tecto interiori usque ad pavimentum : etiam comprehenduntur cœmeteria. Non reputatur locus sacer sacristia, neque atrium, neque turris vel campanile, neque tandem oratoria privata, nisi auctoritate episcopi erecta sint, ut videtur in hospitalibus, in collegiis et seminariis, quia tune veræ censentur ecclesiæ. Rursùs non habetur locus sacer oratorium privatum non consecratum aut benedictum, etsi episcopus in eo missam celebrare permiserit, quia, hoc non obstante, potest ad nutum domini ad usus profanos converti; neque domus monasterii, claustra, officinæ, cellæ monachorum, etc.
Attamen dillicilè concipitur actus venereos in oratoriis privatis in quibus sacrosanctum missæ sacrilicium celebratur perpetratos non indè specialern involvere
MOECHlALOGlli. 1 1\ [
nialitiani. Katio et iides taleni circumstantiam in confessione semper aperiendam sat omni christiano dictitant. Ita sentiunt Concina et DD. Bouvier.
« Omnis actus venereus, ait posterior theologus, in loco sacro voluntariè peractus, etiam occulté, malitiam sacrilegii contrahit, quia, juxta communem hominum æstimationem, est irreverentia erga istum locum, proindèque erga Deum. »
Si actus ille notus esset et per seminis effusionem consummatus, pollueretur locus. Non tamen, ut ait Billuart, publica notitia locum polluit, sed poMutum manifestât, et obligationem imponit eo abstinendi donec reconcilietur.
Actus conjugalis, etiam occultus, qui in loco sacro consummatur, semper sacrilegium habendus est juxta mentem Ecclesiæ, quamvis plures auctores contendant contrarium, putà, ut dicunt, si conjuges diù detineantur in ecclesiâ, ut potest contingere tempore obsidionis vel excursionis militaris : quia, ut ait Billuart, nulla in casu nécessitas est ob quam Ecclesiâ censeatur relaxare legem suam ; huic enim incontinentiæ periculo occurrere possunt conjuges oratione, jejunio et aliis mediis, sicut facerent si diù ab invicem abesse cogerentur, aut alter diuturno morbo detineretur.
Quidquid sit, quoad malitiam, de omnibus aliis peccatis luxuriæ in loco sacro commissis, ut aspectus, turpiloquia, oscula, tactus, etiam secluso proximo pollutionis periculo, arbitramur, propter reverentiam loci, id est honorem Deo debitum, circumstantiain loci sacri in confessione aperiendam esse. In controversiâ doctorum et in dubio rerum pars tutior eligenda est.
MOLCHIALOGIE.
Insuper notât DD. Bouvier ferè omnes theologos fater dictos actus malitiam sacrilegii induere, si taies sint ut proximo pollutionis periculo exponant, quia lex ecclesiastica, pollutionem in loco sacro prohibens, vetat eo ipso ne quis proximo periculo hujusmodi infamiæ se exponat : porrô actus valdè turpes et voluntarii tali periculo evidenter exponant ; ergo, etc.
Quant aux péchés purement intérieurs, suivant l’opinion commune, ils ne contractent pas la malice spéciale du sacrilège, tirée de la circonstance de la sainteté du lieu, nisi persona habeat voluntantem diabolicam in ipso loco peccatum consummandi, quia, seclusâ hâc intentione, gravem injuriam loco sacro inferre non videtur. Ita Dens, etc.
Quoad res sacras, vel omnia objecta à personis et locis sacris distincta et divino cultui consecrata, ut vasa sacra, linteamina, etc, certum est his rebus abuti in luxuriam, vel oleum sanctum, vel sanctissimam Eucharistiam sumere in superstitiones luxuriam spectantes, horrendum esse sacrilegium.
« Quidam theoïogi dixerunt sacerdotem divinam Eucharistiam super se gestantem sacrilegium non committere si interné aut externè adversùs castitatem, non in contemptum sacramenti, peccet. Veriim alii communissimè dicunt ilium sacrilegii esse reum, nam sancta sanctè tractanda sunt : porrô sacerdos, in eo casu, non sanctè, sed horrendè sanctum sanctorum tractat ; ergo, etc
« Plures adhuc volunt peccatum carnale malitiam sacrilegii ex circumstantiâ diei dominicæ aut festi induere : at plerique hanc speciem negant aut dicunt eam non esse mortalem, ideôque non necessariô declarandam; quia fi-
nis præcepti, scilicet vacatio actibus sanctis per dieni dominicain non cadit sub præcepto. » (DD. Bouvier.)