J. HARTMAN

A SI (JB.

Cara praecipue mihi Sponsa nec gracilis fuit, Quacum per virides agros Litus aut ad amoenum Errabam placido gradu; JNobis qua duce per rosas Grata et somnia iter fuit Dulci tempore vitae;

Uxor nec tenera et placens Servabat mihi quae domum, Caelestisque relut cornes Servabat mihi pectus; Vitae lumina quae dédit Quoi, quam dulcia! qua fi <le Nullum non removens omis Lenibat mihi curas !

Ergo mater erat tuae Prolis, laetitiam tibi Multorum pretio tulit Quae, beate, dolorum, Sinceram, haud aliud bouum Vitae quam supereminet.

Nam dulcedine n il magis, Pura pectora mulcet.

Erras : bis magis omnibus Quae dilecta mihi fuit.

Fessa, délirions erat,

Fracta viribus ilia,

Quae me vivere, cum bona Spe quae me docuit mo'ri,

T ris ti tempore, cum sedens Ad spondam lacrimabam.

GENESTETIANA NOVA

CoNDITIO V1TAE.

Vita, Deo vitae mea surgunt carmina grata,

Dulcia plurima fert ;

Ull us at o! mihi si vivendi terminus esset,

Vivere cur cuperem?

Divitias vobis maiores, aut, mea proies!

Gaudia para magis

Non mihi dat tell us : habeam sed vos nisi semper, Nunquam habuisse velim.

Noscendi studium requiem negat : area menti Pulchra feraxque patet!

Hic tarnen angusto clausain si limite cernai». Mente carere velim.

Reddit amor vitam vitalem, duraque terrae Mitigat aura velu!

Aetheria : illius si sunt terrestria vinela,

Occide, pectus amans !

Occide, tempus atrox unquamsi venerit illud,

Quo cadat aima lid es,

Ingenio prognata meo, Te, fide Creator,

Quae mihi datsocium,

Veriloquum etfîrmum, grato qui lucis amorem Hoc, pater omnipotens,

Noscendique sitim, tenerosque altosque dolores Pectore cond ideris.

Lucida qui supra flexum caput agmina noctis Surgere diva iubes,

Lumine quae terras : « 0 crédité, ne dubitate, Haud mora longa » monent.

Caelestis chorus hic summi verbum illud anioris Ylentibus usque refert,

lllustratque simul, quod vox hic sancta locuta est : « Magna Patris domus est ».

J. Hartman.

FRONTONIANUM

Marcus Aurelius, cuius benignos vultus in eximia ilia statua expressos mihi cotidie Capitolium ascendenti et de eo descendenti intueri atque admirari nuperrime licuit, in libro Twv zlq éauTov, 1, 1 1 , haec se a Frontone magistro didic-isse prolitetur t o cia ÿ TupavvixŸ;

[3xr/.avia /.ai v.ov/.ùJa '/.ai irard'/.pisiç, ‘/.ai oti ro - è-i-xav '/.aXoûjxevoi ojtoi ~ap’ Ÿ)[j.Tv sj-axpîoai àx-opyôtxpoî irwç e’iafv. Altero quoque iudieio, quod in epistularum palimpsesto Yaticano et Ambrosiano partim nobis servatarum collectione inest, minus ipsa Fronton is institutio oratoria a Marco non adamata laudatur (juam Frontonis cum morum disciplina tum veritatis studium.

Hic locus ( Epist . ad M. Caes., I. III, 12, p. 49, v. 14 sqq. Nab.) memorabilis adbuc salis corruptus in editionibus exstat. Gui, quo facilius intellegatur, proxima enuntiata paulo emendatiora praemittere volo ; sunt autem liaec :

Duas per id tempus epistnlas tuas accepi. Earum altéra me increpabas et temere sentent iam exscripsisse 1 arguebas : altéra vero tuere studium meum laude nitebaris Adiuro tamen tibi. meam , mcae matris, tuam salutem mihi, plus gaudii in animo coortum esse illis tuis prioribus litteris meque saspius exclamasse inter legendum : ‘O me felicem V Itane, dicet aliquis, felicem te ai s , si est, qui te doceat , quomodo yv<j)[AY}v sollertius, dilucidius, ut brevius, politius scribas? Non hoc est, quod me felicem nuncupo. Quid est igiturl quod vemm dicere ex te disco. Ea res, verum dicere , prorsum diis hominibusque ardua :