UNE STATUE DE DÉMOSTHÈNE

a été discutée par le professeur Michaelis et d’autres. Cette position des mains n’est pas caractéristique des orateurs grecs en tant qu'orateurs : l'attitude d’Eschine, dans la statue de Naples, est bien plus distinctement oratoire. Otto Jahn voit dans les mains croisées l'expression de l'angoisse à moitié réprimée de l’orateur en présence de la chute de la liberté hellénique, et 1] cite à l'appui de cette opinion un passage de l’Anthologie grecque (11, 253):

ue = *

μοπλεχέας, χρυφίης χήρυχας VIT

Cette idée semble avoir été acceptée par le neveu d'Otto Jahn, le professeur Michaelis. On a émis l'hypothèse qu'à mesure que Démosthène fut admiré plutôt comme un grand nom littéraire que comme un grand patriote, les mains croisées furent remplacées par un rouleau à moitié déroulé. Ce rouleau symbolisait ses discours écrits, mais serait déplacé dans la statue d’un orateur qui, sauf dans ses moments de méditation et de préparation à ses efforts publics, n'avait probablement jamais de papier à la main. Naturellement, dans des causes judiciaires, l’orateur pouvait parfois prendre un document et le tendre au greffier, et, même dans une harangue publique, un document pouvait être lu par l’orateur comme dans PAhil., 1. ἃ 30, 37 ; Phil., 11, ὃ 28, et Phul., IT, 47 ; mais ces exemples sont exceptionnels et de pareilles lectures ne sont pas du tout habituelles à Démosthène.

Les deux derniers textes que je viens de citer forment le thème d'une note intéressante et suggestive sur les deux recensions de la troisième Philippique dans la magistrale édition des Harangues de Démosthène, par M. Henri Weil. Comme admirateur et commentateur de cet orateur, 16 me trouve hautement privilégié d’être admis à m'associer, en quelque façon que ce soit, à l'hommage dont est l’objet un savant qui, particulièrement en ce qui concerne Démosthène, est reconnu depuis longtemps comme un des critiques de textes les plus sobres et les plus judicieux, un des exégètes les plus lucides et les plus ingénieux, un des juges les plus francs et les plus impartiaux de la carrière politique de l'orateur. Le tribut d’estime que je lui apporte ici au nom des Démosthénisants anglais ne

428 J.-E. SANDYS

pouvait être mieux illustré que par la première reproduction adéquate d’une importante statue de l’orateur, que son emplacement retiré rend peu connue des Anglais eux-mêmes. J'espère que cette publication paraîtra intéresser M. Weil lui-même et ses amis de France et de l'Étranger.

J.-E. Sanpys.

AIOPOQNTIKA ΕΙΣ ITINAAPON ΚΑΙ ZOPOKAEA

Α΄. — EIZ HINAAPON

Ὄλυμπ. α΄, ὅτ. 106 xé.

Ω \ el ΄ ’ FA , Ἢ .] ’ !

ἊΝ γράφη αὑτὴ φέρεται ἐν τοῖς πλείστοις τῶν ἀρίστων χειρογράφων ᾽ ΄, el 7 ὅδ - \ y … € \ ἐν δύο ὅμως τοιούτοις, τῷ (ἃ χαὶ τῷ L, χαὶ ἔν τισι τῶν ὑπὸ τῶν Βυζαντίνων χριτιχῶν διωρθωμένων, ἀντὶ τοῦ χῆδος γράφεται κῦδος. Τὰ δὲ εἰς τὸ χωρίον τοῦτο σῳζόμενα παλαιὰ σχόλια ἔχουσιν ὧδε" « θεὸς ἐπίτρο-

| € \ ᾿ pe “6 CA , εἰ CT "δὶ 7 πο € δ᾿ Ὁ μὲν φροντιστὴς τῆς σῆς εὐδαιμονίας, ω Ἰέρων, AÔLATTAL—

ἐπίτροπος ὁ θεὸς τῷ ἐμῷ τρόπῳ χαὶ λέγει τὴν Μοῦσαν. 48» Θεὸς ἐπό- TTNS χαὶ διοιχητὴς TEA: μήδεται μερίμναις, χῇδος ἔχων τοῦτο, εἰς τοῦτο σπουδάζων, τὸ σοῦ προνοεῖσθαι. € 4» “Λλλως" θεὸς ἐπίτροπός σου ὧν ἔχει τε χαὶ φυλάσσει τοῦτο ταῖς σχῖς μερίμναις, ἔμπειρόν τε εἶναι χαὶ δυνατὸν τῶν χαλῶν καὶ δραστήριον. Μήδεται δέ, ἐργάζεταί σε νικητήν ». Τῶν τεσσάρων δὲ τούτων ἐξηγήσεων οὐδεμία ἀνάγχη εἰκάζειν ὅτι ἑχάστη αὐτῶν εἰς ἄλλην ἀνεφέρετο Ὑρχφήν, πιθχνώτερον δὲ δοχεῖ μοι δύο μόνον ἀναγιγνώσχεσθαι διαφόρους γραφάς, ὅσαι καὶ ἐν τοῖς χειρογράφοις φέρονται, ὑπὸ μὲν δηλονότι τοῦ γράψαντος τὴν 12 καὶ 3 ἐξήγησιν κῆδος, ὑπὸ δὲ τοῦ γράψαντος τὴν (Ὁ χαὶ (49 χῦδος. Ἔξ ὅτου δὲ ἐξεδόθη ἡ ἀξιολογωτάτη τοῦ Boeckh ἔχδοσις τοῦ Πινδάρου, ἐν ἢ οὗτος ἀχολου-

Δ. ZEMITEAOË

à el ’ πν, ΕΟ »Ἥ» τὸ χωρίον ὅπως À παλχιῶν ἐξηγητῶν, πᾶντες π νεώτεροι

4 L L - s “Φ ’ SA ’ » , πάντα τὰ ἐν αὐτῷ δυσχερῆ ἐχποδὼν ποιήσασθαι, ὅμως ἡστό-

re ἐφεξῆς πρῶτον μὲν πῶς αὐτὸς ὃ Boeckh

αὐταῖς λέξεσι RP τὴν ἔχυτοῦ γραφὴν χαὶ ἑρμηνείαν" εἶτα δὲ

Ἔν μὲν οὖν τῷ χριτιχῷ ὑπομνήματι γα critt.) λέγει ὃ Boeckh

τάδε᾽ « delevi comma post ἐπίτροπος ἐώ ut dativus τεαῖσι μμεοί-

μνχισ! pendeat ab adjectivo ἐπίτροπος, ie posito verbo sive ad id intellecto αὐτάς : sic enim ferri potest ἔχων, pro quo Hermannus eleganter conjicit ἑχών. Neque absurda est Faehsii ac Bothii, cetera temere pleraque fundentis, conjectura ἔχων τοῦτο κῦδος. Recte Jupiter dicitur ἔχον τοῦτο χῦδος, ut ΟἹ. IF, 40. Parea dicitur ἔχειν πατρώϊον τῶνδε πότμον. ΙΚῦδος autem de gloria victoriæ passim reperitur apud EF ut ΟἹ. HI, 41. Pyth. IV, 66. Isthm. 1, 12. Non tamen audeo sine libris reponere χῦδος, quum vulgata ferri possit neque nihil novi sententiae addant verba ἔχων τοῦτο κῆδος : Deus, cui hoc maxime cordi est, ut adjuvet te tuaque studia, curisque tuis prospiciat. Dialecti autem nomine laborat χῷδος, quum x%00: sit apud Nostrum Pyth. IV, 112. Nem. 1, 54. X, 54. Isthm. VIT, Item 0]. VI, 47..... Repono igitur z30:, donec inveniatur cer- Εν δὲ τῷ ἐξηγητιχῷ ὑπομνήματι (explicatt.) τάδε: « Verba πος ἐὼν etc. quomodo jungenda sint v. in nott. critt. Datis nempe, quem wrjeshx. absolute positum non assumit, pendet a αι ἔχων τοῦτο χἄδος recte Schol. exponit εἰς τοῦτο GTOUδάζων, qui usus quum mihi eliam aliis ex locis observatus sit, adhuc repudio conjecturam χῦδος nuper ἃ Doederlino repetitam Philol. Beitr. a. d. Schw. T. 1. p. 250. Simile est etiam Nem. VI, 56 ἐπ par δὲ χαὶ αὐτὺς ἔχων μελέταν. Μερίμανχις intellige de studio certaminum et victoriae sacris ex ludis reportandae ». Kai ταῦτα μὲν λέγει à Bocckh, τίνα δὲ μετὰ τὴν ἔχδοσιν αὐτοῦ θωσιν τοῦ γωρίου τούτου ra HORS αὐτῷ, )

μὲν Rauchenstein ἀντὶ 47200 (κᾶδος :) προυῦ

ΕἸΣ HINAAPON ΚΑῚ ΣΟΦΟΚΛΕΛ

χέρδος, ὃ D: Goram τωὐτὸ χᾷδος νων λυριχῶν (1878) ἔγραψε χῦδος, ὃ αὐτὺς Aer AIQN. [Πρότερον 5: ὃ Hermann ἀντὶ ἤρεσε τῷ Boeckh χαὶ ἄλλοις, αὐτὸς δ᾽ ὃ envers ὕστε Πᾶσαι δ᾽ ὅμως αὗται αἱ διορθώσεις φαίνονταί μοι ἄστοχοι χαὶ

» NS \ » se - τ παλαιῶν χρόνων ἐν δύο λέζεσι, πρῶτον μὲν EV τῷ χῆδος, εἶτα

nn A \ =.

εἰ δὲ UN ταγὺ λίποι,

Ὑ fn

᾽ 7 \ et \ Û EVEGTUIONS LA L γλυχκυτές οχς σὺν ŒOUXTL, ἣν ἐλπίζει ὃ ποιητὴς TAN νι-

ΣΝ \ Le ἂν" € ῃ \ » ὦ |) \ , ᾽ né LINGE TOY ἔρωνχα, εἴπερ ὃ (Üens ἐν τῷ μέταζ) μὴ διχλίπο! εὐνοῶν

» né δ -- “Ὁ \ αὐτῷ. Ἡ δ᾽ ἐλπὶς αὕτη τοῦ ποιητοῦ καὶ

᾿ ὑπὸ Παυσανίου λεγοιμένων ἐν βι6λ. ὀγδόῳ, ἀξ, 9, χχὶ Ex τοῦ Βχχχυλίδου

an ù | + Ω ΄ ’ ’ Ἂν ΄ x Exre:dr τῷ επιφερομένῳ τούτῳ χωρίῳ χεῖται μόνον τὸ ἐπίθετον

\ \ ΄ὕ "ὔ 3 + , ᾽ “ ΄ πὼ Fe γλυχυτέραν AVE) οὐσιχατιχοῦ τιν (οὐχ οοθῶς δέ τινε: τῶν παλαιῶν ᾽ a , ΄ , \ nt 24 ’ V: , \ ἐξηγητῶν αὐχούουσιν αὑτὸ ET! τοῦ ἐπιφερο!μένο" ) 000 λόγων), εἰχὸς πρὸς D γλυχυτέραν ἐξυπαχούειν λέξιν τινὰ προηγουμένῳ λόγῳ προηrt

- ᾽ € ! ’ ss \ γηθεῖσαν. Pier OUWS λέξις οὐχ ὑπχϑ ει, οτὰν γρχφῆται 41006, τὸ » Ἢ Β κ| γ / » + , LAN …

tLVAV, 079 Oo DOCCKAN ESUTXLOINEL EX TOY [LESLUVHLG LV, οὐδαμῶς

σημαῖνον ἦτο! studium Fe τουτέστι AE τοῦ Ἰέρωνο: ὅπως 02007e2n

JROLINAATL, πε . ἐυνηυνονεύσαμιεν.

ΕΝ "= (2 4 , χχατὰ ταῦτα οὐδαλῶς ἁρμόττει μέριμναν χχούειν, αὕτη \ 4 , \ LA ᾽ , \ γὰρ ere τὴς νίχης χχὶ ἄλλη τι ἐστίν, πλὴν ἧς μερίμνης % s τι $S A = ’ ᾿ \ οὐδὲν ἄλλο des εἰς ὃ δύνχτλ! ἀνχοέ 2EG0X! τὸ Aves ραν εἰ Un 4 \ ss “ “Ψ - ΝΣ μόνον τὸ κῦδος, ἂν τοῦτο ὙρΧΌΥ ἀντὶ τοῦ κῆδος, ἐντεῦθεν ἀποδείχνυτχι ε ᾽ 6 : “ € [ 0) μ᾿ Ἧς ς RS ὌΝ HS. = a. A ὡς ἀναμφισοήτητον OT! ὃ [ἰνὸχρο: ἔγρχῳς κῦδος, χαὶ οὐχὶ χῆδος ἢ χᾷἂᾶ- ΄ ‘ s ’ \ - . ΄,χ ᾽ ͵7 \ PS + Doc. Καὶ ἄλλοι δὲ λόγο! πλὴν τοῦ εἰρημένου ἐλέγχουσ: τὸ κῆδος ὡς

ἐφθαρμένον καὶ νόθον, οἷον dr: συνήθως παρά τε τῷ Ὁμήρῳ χαὶ ἄλλοις

99 Δ. ΣΕΜΙΤΕΛΟΣ ,ὕ ᾿ “- -7ὔ ὯΝ ’ Pal + \ , \ \ λέγεται ἐπὶ χχχοῦ, λύπης δηλονότι Ἢ ἄλγους χα! πένθους, παρὰ δὲ

Πινδάρῳ μόνον ἐν τῷ χωρίῳ τούτῳ χεῖται ἐπὶ χαλοῦ, φιλικῆς ἢ di , 13 εἴ ? ᾽ , ᾽ Ὁ 3 ΄ μᾶλλον γλυχείας φροντίδος, ὅσον Ὑ εἰκᾶσχι ἐχ του ἐπιφερομένου συγ- - # » διι τώ "” , ε , » \ χριτιχοῦ γλυκυτέραν. Εν δὲ τοῖς ἄλλοις χωρίοις εὑρίσχεται ἐπι χαχοῦ, ΄ , \ LA PA ’ τ ’ -- , « τουτέστι βλάόης χαὶ ahyous ἢ πένθους, οἷον Νεμ. α, 04, ἸἼσθυ.. ἐδ Π à “ s A. S : ΄ ᾿΄ (n), 7, Πυθ. δ΄, 112, ἢ ἐπὶ χηδεστίας, τουτέστι συγγενείας χηδεστι- -Ὁ , » ? “- Η NS » « \ » “ὦ 4 χῆς, ὡς ἐν Our. ζ΄ ὃ. Εἶτα δ᾽ ἔστιν ἃ χαὶ ἄλλχ τεχιληριοῦντα τὸ ΄ «ὦ “« … À - Ῥ» ͵7 ἀῶ 1 \ 7 \ γόθον τῆς γραφῆς χῇδος, ὅπερ ἐζορίσαν τοῦ λόγου τὴν γνησίαν γραφὴν

x500: TDAVUGE πᾶσαν μνείαν τῆς ἐνεστώσης νίχης ὥστε πάντα τὸν λόγον περὶ μόνης τῆς τοῦ θεοῦ πρὸς τὸν Ἱέρωνα εὐνοίας καὶ φροντίδος ἀποδείχγυσθαι γιγνόμενον καὶ δὴ καὶ μετὰ φορτικῆς τῷ ὄντι πολυλογίας, ὡσανεὶ ὃ Ζεὺς υνηδὲν ἄλλο εἶχεν ἐπισκοπεῖν.

ἔχων, ὡς δηλοὶ τὸ δυσχερὲς χαὶ δυσπαοαμ.λθυτον αὐτοῦ, πᾶς τις ÔE ποοσχοούει αὐτῷ Lai ποθεῖ τὴν διόρθ ἧς πχοχδόσεως. Ἔν γὰρ λΏΦΘΥ προσχρούει αὐτῷ ai ποθεῖ τὴν διόρύωσιν τῆς παραθόσεως. ἂν γὰρ ληφθῇ ᾿ \ x » \ ἰδί , ΄, ᾽ \ “ὦ ὃ τὸ 1 … 50 τς ὡς κατὰ τὸ ᾿Αττιχὸν ἰδίωμα εἰρημένον, ἀντι τοῦ διατελεῖς μιηδομενος, οἷόν ἐστι τὸ γνωστὸν ληρεῖς ἔχων Le διατελεῖς ληρῶν), ὅπως δηλαδὴ τινες ἔχουσαν, οἷον τῶν μὲν Βυζαντίνων ἐξηγητῶν ὃ Μοσχόπουλος, τῶν δὲ νεωτέρων à Hermann μεταφράζων habet meditaturque, οὐ μέγα τι τὸ EX τούτου χέρδος, ἐπειδὴ ἄλλοι τὴν ἐχδοχὴν ταὐτην ἀποδοχιμιάζουσι ’ , ΄ ΄ Ν -Ὁ

[Ποοσέτι δὲ ἐχ τῶν νοθειῷν τούτων 421 ἄλλη προσεγένετο σύγχυσις καὶ ἀσάφεια τῷ προχειμένῳ χωρίῳ οἷον ὃ μὲν Boeckh ἐκ τοῦ μερί-

LL , Ù \ AS \ , , ε Ἄν -- , μναισιν ἐξζυπαχούει πρὺς τὸ μμ»Ὥδετχι τὺ χυτᾶς, ὃ ὃξ Dissen λαμοάνει ᾿ ’ , ’ « S: , CU \ 4 » -» ΄ το μήδεται ἀπολύτως, ὃ ὃὲ Hermann ἀρνεῖται τὴν σύνταξιν τοῦ μὴη- \ - τὼ : A ες \ ss \ Ἄν - "

δεσθαι μετὰ δοτιχῆς, TL ων ὧν δὲ ᾧ Boeckh τὴν δοτιχὴν ταύτην τεχῖσι

\ \ ’ ΕἸ 1 ᾽ν Pr \ / ρειαι ŒUTA! χατὰ τὴν ἐυτὴν γνώμην ἐχλείπουσιν, ἐὰν πρῶτον μὲν γράψωμεν

- \ ε ΄, ε ΄ ῃ » “ χῦδος, YPXPNY OGALUTUWS ερισχομιενὴν ως Tr 00€ TOLLEV, εν τισι TOY πχλαι-

ὧν χαὶ ἀρίστων χειρογράφων, ἥπερ ἐστὶ χαὶ ἣ χυρία HA ἀπαραίτητος λέξις ἐν τῷ προχειμένῳ χωρίῳ, χυρίως μὲν σημαίνουσα δόξαν χαὶ τιμήν, οἵα συνήγως παρέπεται πάσῃ νίκῃ εἴτε ἀγωνιστικχῇ εἴτε πολεμιχῇ, ἔπειτα δὲ χαὶ αὐτὴν τὴν νίκην. Παρ᾽ Ὁμήρῳ δ᾽ εὑρίσκεται ἐνιαχοῦ χαὶ ἀμφότερα δυιοῦ λεγόμενα. Ἔπειτα δ᾽ ἐπειδὴ δεῖται! διορθώσεως χαὶ τὸ δυσπαραμθητον ἔχων, γραπτέον ἀντ᾽ αὐτοῦ ἔχειν. Εἰχὸς δὲ μετὰ ταῦτα προσέτι χαὶ τὸ

μερίμναισιν D, το! τέστι ταῖς sais, ὦ Îéowy, μερίμναις (ἀγωνιστιχαῖς

ΕἸΣ HINAAPON ΚΑΙ ΣΟΦΟΌΚΛΕΑᾺΑ 433

΄, δ᾿ τὴν = εἴ LR EU \ δι \ “ μελέταις) προσποιεῖ ὥστε ἔχειν (λαχεῖν) τὴν ἐνεστῶσαν τιμὴν και

véxnv, πρόλ. Ὀλυμπ. α΄, στ. 80 χὲ.

τι Y. -Ὁ δε UN 9 «ὦ , ον πατὴρ ÉVEL γᾶς ἑτοῖμον αὐτῷ παρεῦρον

el y ε NS , “Ὁ - ’ / / Οὕτω πως ἔχει ἣ παραδεδομένη τοῦ ΠΙνδαρικοῦ τούτου χωρίου γραφή,

[A / , ΕῚ 4 » , ’ 7 \ Ὅσον γε δύναταί τις ELAXGAL EX τῶν ἀρίστων χειρογράφων. Πάντων δὲ τῶν

ΒΞ > Οὐδ πὸ r > en N # >. , , CL à τὰς γρχφὰς εὑρήσεις ἐν τῇ τοῦ Mommsen ἐχδόσει ἀκριδῶς χατειλεγμένας

ἌΣ Ἄ Fo Σὰ 4 ’ τ ᾽ “ὦ “ὦ ? ΄, , ε χαὶ περιττὸς πᾶς ἄλλος λόγος ἐνταῦθχ περὶ αὑτῶν. ἈΑχριξέστερον μέντοι ἣ ἱ ἱ \ e! »,* ΄ 4“ ΕΞ: ΄ Ἐν Va = » μὰ “ VRAI αὑτὴ ἐξεταζομένη οὔτε τῷ μέτρῳ τῶν ἀλλων ἐπῳδῶν συμφωνεῖ, οὔτε » ” , ΒΡ. ᾽ / NET Νὰ , ’ . ’ γοῦν ἔχει ἀνεπίληπτον, τουναντίον δὲ πολλαχῶς ἐλέγχεται. πεπλημμιελημένη. v ἱ ἱ

3}. VU UUU = U — -Ἢὐτ- ὁ

συυ- Us UUU — AT

πτοί εἰσιν. ᾿Αλλ᾽ ὅμως περὶ τούτων ἐροῦμεν ἀχριθέστερον ἐν τοῖς ὁπισθεν. [loo τούτου δὲ ἀναγκαῖον μνησθῆναι σχολίου τινὸς παλαιοῦ εἰς τὸ χωρίον τοῦτο ἐν τῷ Βρατισλαυιακῷ χειρογράφῳ À περιεχομένου (cod.

T ᾿ Le ? . suc , n . ” “ Vratislaviensis A), ἐν ᾧ γίνεται λόγος ου ἐχδοχῆς τοι

€ à ΒΕ 7 > ἊΝ \ 2 F , Ἢ ἐρυνειᾶς LA ἀναγνώσεως των δύο ἐπιφᾶνων γρᾶμματυχι ἐ

= La \ -- (A € TOUTO UHQO του

, ’ ᾽ ὦ , \ ΄ Mois οὐχ ὀρθῶς, ἀλλὰ νενοθευμένον. “Ὑστερ

Géoresov, ὡς δὴλχ δὴ ἔχει ἐν τῷ Βρατισλαυιχχῷ

Schneider (Appar. Pindar. suppl. 1844 σελ.

4 EE: \ ᾽ + € f \ \ ’ Q ΠΠῸόσις᾽ ὃ μὲν ᾿Αρίσταρχος πόσιος πάντων, χαὶ τὸν Δία ἀχούει

34 A. SEMITEAOË

“je Fr 1! \ \ Fr + af € ’ \ / ε τοῦ Κρόνου χαθιστὰς TOY Κρόνον΄. Ὃν ὃ νάσας᾽ πατὴρ πάντων, ὃ

e! » ’ - TA τ᾽ \ Ὁ L4 u « 4 4 \ -ὕπατον ἐχούσης θρόνον, τῆς Γῆς" γὰξ τῶν Τιτάνων ὃ Κρόνος, οἱ ἧς

‘ ’ ΄, εἰ \ Es - ᾿ \ ’ ” χαὶ τοῦ χόσμου νομιζομένην εἶναι θεὸν τροφόν᾽ ὡς ὃ ποιητὴς ζείδωρον ἄρου- «

tar λόγος περὶ τῆς ἑρμηνείας χα! γραφῆς τοῦ ROOHELULÉ 01) ? ’ \ V4 εὐ A! L \ + ’ ξ Ἀριστάρχου χα! Διδύμου, εἶτα. de ἀπὸ τοῦ ὃν ὃ νάσας LE.

el ’ \ \ À F \ ’ ὅλου χωρίου χατὰ τὸν Δίδυμον, οὐ τὴν γνώμην

ΕΣ e ΄, Ῥ \ "A \ λιαστῆς OUTOS, ὡς χατωτέρω δείξομεν. πρῶτον μὲν οὐ προσποιεῖ TV

- ᾽ … ! ? ? e ΄ \ ᾿ ᾿ » 1 ᾿ \ en αὐτοῦ γράφην, αλλ ὩμοτΎ μενῊν τινὰ χα! ἄμετρον, ἔτι δὲ χαὶ τὴν

ὮΝ \ 1 e \ PA “- , \ ? \ χτώδη ἐχδοχὴν τοῦ πόσιος ὡς γενικὴν τοῦ θηλυχοῦ πόσις χα! οὐχ! τοῦ

» / \ “ὦἦ΄ Lé 0 \ τὰ ἐπιφερόμενα μετὰ τῶν προηγουμένων ; Κα τοίνυν πολλὰ

ἦν μμελῆ χαὶ μωρὰ τὸ σχόλιον τοῦτο, ὅμως Οὐχ ἁμιιρεῖ LV!

λείας τινός, τοῖς δὲ χειρογράφοις τε χαὶ τῷ μέτρῳ KA ΄ « “ὦ «“ A ? \ ’ 3 \ προστιθέμενον ἱχανῶς AV KA AUTO συντελέσειεν εἰς τὴν

St ” » \ \ \ κῷ / »dE ὅτι χαιρος ἔστιν TON χαὶ τὸ δυσχερ ς τοῦτο ζήτημα λυθῆναι,

οὐχ ὀλίγοι τῶν ἐπιφανῶν χριτιχῶν πολλαχῶς μεν ἐπειράθη σαν ! Ὧι “ὦ ᾽ Ὁ \ , - el S , /

᾽ ’ ᾽ ᾿ \ , \ ΄ AY ι , \ 5 Li

NOTOLNGAY οὐχὶ τὴν ὀρθὴν τραπέντες δὸόν. Καὶ τί μὲν εἶπον οὔτοι! πι-

= PF \ , \ ! « ’ ᾿ογοῦντες καὶ παραμυθούμενοι τὴν γραφήν, Ἣν : προυόζλετο,

; - + ap Ῥ . ? \ \ , “- 7 παντάπασι νῦν MEPITTOY δοχεῖ μοι διεξελθεῖν. οὐδὲν γᾶ ἐντεῦθεν ἔσται “᾿ Ἧ Ὧι A , \ υ ’ -“ ὯΝ ὔὕ on , ’ ὄφελος, μείων ὃς ὃ σχότος χαὶ ἡ σύγχυσις τῆς διανοίας τοῦ ἀνχγνὼω- -- NS » ͵ ᾿ \ ΕῚ , ‘ \ τῆς διχστροφ TOY χαὶ τῆς ἀστοχίας περι τὴν

Διδύ ἰῳ ἀκολουθούντων χειρογράφων. ᾿Εφεξῆς ἔχει χαθιστὰ τὸν χρόνον », ἀνθ᾽ ὧν ὁ μὲν Gerhard y ι χρόνον, ὁ M. Schmidt (Pindars Olymp. Siegesges. 1809, σελ. EXVIII) θρόνου ἀντὶ χρόνου, ἴσως μᾶλλον κατ᾿ ἐμὴν γνώμην γραπτέον « ἀντὶ τοῦ Κρονίδον (ἢ ἀντὶ τοῦ παιδὸς τοῦ Κρόνου) καθιστὰς τὸν Κρόνον ». |

2 Ἔν τῷ χειρογράφῳ γέγραπται ὀνομάσας. ἀνθ᾽ οὗ ὁ μὲν Schneider εἰχάζει ὃν ὁ μέγας, ὁ à M. Schmidt ὃν ὁ μάσας (sic), ἡμεῖς δὲ ἐγ ἀψαμεν ὃν ὁ νάσας ὡς πιθανώτερον χαὶ ἔχον νοῦν μᾶλλον ἁρμόζοντα.

3 Ἔν τῷ χειρογράφῳ γέγραπται « τῆς πίσης γὰρ τῶν Τιτάνων ὁ θρόνος », εὐστόχως δὲ ὁ M. Schmidt ἔγραψε « τῆς 1 ἧς εἷς à: τῶν Τιτάνων ὁ Κρόνος ».

ΠΣ ἘΞ ᾶυΣ ὥπ ρρσων, TT PAGE APR φήμῃ PE & = ΟΝ de ,

ΕΙΣ HINAAPON ΚΑΙ ΣΟΦΟΚΛΕᾺΑ

“« « el 1 > \ s A ξ΄ ς UNNULOVEÏGAL, ἣν ἕχχστος ποουθάλετο. Kai δὴ ὃ μὲν Boeckh \ ὶ ? à ὶ : à

Ὁ δὲ Bergk ἐν μὲν τῇ Β

« τ φυῖς. { + ει -- το τα - A] EX ὃν πατὴρ ἔχει (παῖς 0) Γᾶς ἑτοῖμον ἰαυτῷ παρεῦρον,

, PT DE... Lol so tous 4 πόσις: ἁπάντων ‘Péas ὑπέρτατον ἐγοῖσας θρόνον.

« ι “ LE Ω vs LE: λο r ον ὃν πατῇ ἔχε: [ἂς ἑτοῖμον αὐτῷ παρξεῦρον ἐν Ξ 9 i i ϊ i ?

0 e 0 € , “ ᾿ ’ πόσις ἁπάντων ‘Péas ὕπατον ἐγοῖσας Rats θρόνον.

Ὁ δὲ M. Schmidt εἴχχσεν ἐν τῇ χδόσει τῶν ᾿Ολυμπιονιχῶν CXXI ὧδε:

(h. 6. quem pater olim promptum sibi assessorem eo deduxit, ubi Opis maritus extremum Telluris obtinet solium.

Ὁ δὲ Christ πρότερον μὲν ἔγραψεν « ὃν τε Γᾶς ἔχε! πάϊς ἔτ᾽

᾿ Ω + ᾽ -- f μοὶ μεγᾶς ἐτοῖμον αυ-τῷ παρεῦρον, ’ ΄ LA [4 >» φ 1 δὲ ’ ’ πόσις ὃ πάντων Ρέας ὑπέρ-τατον ἐχοῖσας θρονον.

Ὁ ÿ: Mommsen ἀντὶ Πᾶς ἔγραψε χθονὸς (ἢ Διός), ὃ δὲ Spitzner θεῶν πρὸ τοῦ ἔχει, ὁ δὲ Kayser ὅν γε "ἃς ἔχει γόνον ἑτοῖμον αὐ. π. Τῶν γραφῶν τούτων οὐδειλία φαίνεται ἡμῖν ἐπαρχής, λόγον δὲ χυριώ-τατον τῆς καθολικῆς ἀστοχίας ὑπολαμθάνω ὅτι πάντες που ἐζήτησαν τὸ , CU - - , e ΄ ᾽ \ … ᾽ ΘΝ Ὅ μωρίον τοῦτο διορθῶσαι τῷ Διδύμῳ ἑπόμενοι AVTL τοῦ Ἀριστάρχου. τι

436 A. JEMITEAOË , ’ , , ᾽ ᾿ “ὦ ὯΝ , \ ᾽ \ αχούοντος, ἀληθεστέρα ἐστί, μαρτυρεῖ διαρρήδην LL αὐτὸς

78 LE). τάδε’

προηγουμένων δηλοῖ ὅτι οὐδεὶς ἠδύνατο τὴν τοῦ τὸν ἐν ταῖς νήσοις τῶν μαχάρων τοῦ Kpovou

L ’ ᾽ és ᾽ sn \ ι ᾿ \ «ἠδύνατο ἐχεῖσε ἐλθεῖν un πορευθεὶς ὑπὸ τοῦ παλαιοῦ σχολιαστοῦ ἐξήγησιν τῆς ὁδοῦ Διὸς

cet ὃ Πίνδαρος ai διὰ τῶν ἐπιφερομένων.

΄ ’ > 1 . £ = “- el Ζεὺς Κρονίδης χατένασσε πατὴρ

es ὀρθῆς καὶ Πινδαριχῆς ς δηλαδὴ χαὶ ᾿Αρίσταρχος ἤχουνεν, μέλος ἐδόχει, ἐντεῦθεν μάλιστ᾽ εἰκὸς ὃρ-

΄ - € ’ TCOKEL ULEVOY χωρίον διορθοῦν. ομιωμένον

.“᾿ , ds NO] \ πρόδηλον ὅτι ἡμάρτηται, LL δὲ χαὶ τὸ ἄμετρον οὐδένα ἔχει νοῦν. Τούτου γὰρ διορθωθέντος εὐχερεστέρα τε

᾽ pe ’ ” 4 ε - ᾽ -Ὁ » Ἐ-- » « εχ, τοῦ δήματος EVAGEV, ὅπερ ὑπῊργ EV ἐνταῦθα ἐν τῷ ἐδάφει τοῦ [1τν-

! »ς“Ξ 1e \ - ᾿Ξ Β Ὗ , 2 δάρου, ὡς μαρτυρεῖ ὃ παραφραστὴς FO Βρατισλ. À χειρογράφου λέγων

ΕΙΣ ΠΙΝΔΑΡΟΝ ΚΑΙ EOHOKAEA 437

ἐν τῇ ἀρχῇ τῆς παραφράσεως τοῦ προχειμένο) χωρίου, ὃν ὃ νάσας. οὕτω γὰρ φαίνεται πιθανώτατα γραπτέον ἀντὶ τοῦ ἀσυνέτου ὀνομάσας, sé N9 e ΓΝ 44 ᾽ , , , » = ες λλῶ 10 ce Ἐ ὧν

τοῦτο δ᾽ ἡμεῖς ἐξ εἰκασίας ἐγράψαμεν ἐχεῖ ὡς πολλῷ πιθανώτερον τῶν ὑπ᾽ ἄλλων εἰχχσθέντων, τουτέστιν ὃν ὃ μέγας, ὡς προυθάλετο ὃ Schneider, ἐνέκριναν δὲ ἄλλοι, ἢ ὃν ὃ μάσας, ὡς ἔγραψεν ὃ M. Schmidt. ᾿Επιρρώννυται δὲ ἣ ἡμετέρα αὕτη εἰχασίχ χαὶ ὑπὸ τοῦ πρὸ μιχροῦ μνηυιονευθέντος παραλλήλου χωρίου τοῦ Ἡσιόδου (ἜργΥ. στ. 167 xë.). ᾽Δλλ᾽ el mm Se ῃ᾽ ε ( / A \ = ES. ὡ- is A » Es ὅμως πῶς πὸ ἁρμοσϑειη ἂν τὸ ῥῆμα τοῦτο ποὺς τὸ ἔχει, ὅπερ

5 ’ ᾽ sé , , ! # ? \ # \ » Pr. μεν 5 οὐ μόνον ἐν τοῖς ἀρίστοις χειρογρᾶφοις φέρεται ἀλλὰ χαὶ ἐν τῇ παρα-

φράσει τοῦ “χολιαστοῦ ἐν τῷ Βρατισλαυιαχῷ χειρογράᾶφῳ ἐπαναλαμ.- Gaverar ὧδε ἐχούσγι." « ὃν ὃ νᾶσας πατὴρ πάντων, ὃ ἸΚρόνος, ἑτοῖμον χαὶ ἀχώριστον ἔχει πάρεδρον, » ὅθεν δηλοῦται ὅτι οὐ μόνον τὸ ἔνασεν, ἀλλὰ

\ \ LU LU € ΄ / \ \ € ἢ Ὁ ’ χαὶ τὸ ἔχει ἔγραφεν ὃ Δίδυμος ; ᾿Αμφότερχ δὲ τὰ ῥήματα ταῦτα δύναται μέν τις ὑχδίως 1 προσαρμόσαι ἀλλήλοις, ἐὰν λόγου χάριν γράψῃ

εν \ , ’ ᾽ 4 εἴ ( ὃν πατὴρ ἔχει γάσας ἑτοῖμον LTÀ. D, ὡς ἔχει ἣ παρΐφρασις, αλλ ὅμως

ἐπειδὴ αἱ ἄλλα: ἐπῳδοὶ ἀντὶ τοῦ dub νάσας (υ-) πᾶσαι ἔχουσι πυρρίχιον (uu)" ὀρθότερον δ᾽ ἄν τις χαὶ βέλτιον προσχρμόσειεν αὐτὰ γράφων ὧδε" ἔχειν ἔνα σ᾽, ὅπερ οὐ μόνον μετρικῶς ἔχει ὀρθῶς, ἀλλὰ χαὶ νοῦν χαλὸν ἀμφοτέραις . ταῖς ἐκδοχαῖς τοῦ πατὴρ ἁρυόττοντα ἐπί τε τοῦ Διὸς χαὶ τοῦ Κρόνου" οὕτως ἐπιρρώννυται KA h εἰχασία ὅτι τὸ ΓΑΣ ἐφθάρη ἐχ τοῦ ΕἸΝΑΣ. Eïirx δέ, ἐὰν ἐπὶ μὲν τῆς χατ᾽ ᾿Αρί- GTAPYOV ἐχδοχῆς γραφῇ ἐφεξῆς ὧδε: ἑτοῖμον αὐτῷ πάρεδρον πόσιν ἁπάντων, τοῦ πόσιν δῆλον ὅτι (= σύζυγον) λαμιοανομένου ὡς ὑποχειμέ-γου τοῦ ἔχειν χαὶ προσέτι χρησίμου ὄντος ὡς συνδέσμου τῶν προηγουμένων χαὶ ἑπομένων, ἐπὶ δὲ τῆς χατὰ Δίδυμιον ἐκδοχῆς γραφῇ ὧδε: ἑτοῖμον αὐτῷ π ἄρεδρον, | πόσις ὃ πάντων. Καὶ ἡ μὲν κατὰ Δίδυμον γραφὴ πόσις ὃ πάντων φέρεται ἐν πᾶσι τοῖς χειρογράφοις, ἢ δὲ χατ᾽ ᾿Αρίσταρχον πόσιν ἁπάντων ἐξ εἰχασίας ἡμετέρας. Ἣ γὰρ τοῦ Βρατισλαυιαχοῦ σχολίου πόσιος πάντων ἐστὶν ἄμετρος, ὡς χαὶ ἔνιπροσϑεν εἴρηται, ἵνα Une περὶ Th; λογιχῆς πλημμελείας εἴπωμεν. Ὅπως δὲ συμιπληρωθῇ ἣ διόρθωσις τοῦ ὅλου χωρίου, ὡς δηλαδὴ ἀνεγίνωσκεν ὃ ᾿Αρίσταρχος (τῆς γὰρ τοῦ Διδύμου ἀναγνώσεως οὐ πᾶνυ τι μέλει ἡμῖν, ἀποδειχθείσης ἤδη ὡς μὴ Πινδαρικῆς), ἀναγκαῖον προσέτι διορθῶσαι χαὶ τὰς τῇ λέξει Ῥέας ἐπιφερομένας φθοράς, ἃς μηνύει ὅπου κεῖνται οὐ μόνον ὁ νοῦς, ἀλλὰ χαὶ τὸ μέτρον, ὡς χαὶ ἔμπροσθεν εἴπομεν, τουτέστιν ἐν τῷ ὕπατον καὶ παῖς, ὧν ἡ διόρθωσις ῥᾷστά τε καὶ ἀσφαλέστατα γίγνεται

eme + ne ---- rm

438 A. ZEMITEAOË

ἔχον νοῦν παὶ TEO ιγραφῇ. ὸ ὃ᾽ ὑπέρτατον ἀναγιγνώσχεται μὲν χατὰ

ὦ » , el ᾽ , , \ € μι πρῶτον ἐν τῷ te κε χειρογράφῳ, ὅπερ ἀνάγεται εἰς τὰ ὑπὸ τοῦ Θωμᾷ Μαγίστρου διωρθωμένα, τῶν παλαιοτέρων χαὶ βελτιόνων χειρογράφων ἐχόντων μετὰ τὸ Ῥέας τάδε « ὕπατον ἐχοίσας παῖς θρόνον », ἐν πᾶσι δὲ τοῖς μεταγενεστέροις τοῦ [lp οἰσίνου Γ οὐ μόνον ἀντὶ τοῦ ὕπατον

τες ὕπατον οὐλὰς Dot τὰ μέτοχ D, ἀλλὰ χαὶ τὸ παῖς λείπει ἐχόλχηθέν. Ἡ

, ἥπερ μᾶλλον φαίνεται εἰς τὸν Θωμᾶν Μάγιστρον, εἰς τὸν οὐρα, ἀνοιστέα, πάνυ εὔστοχός ἐστι, τό τε μέτρον 1 \ - -Ὁ \ 1 - - »Ἐ διοοθοῦ σὰ KA aus 2. νοῦν, χρῦῆτα! δὲ χαὶ Σοφοκλῆς τῇ λέξει ἐν

Ὡ à ὁ τὰ , " θεῶν τε τὰν ὑπερτάταν, l'av

9 LA σχεται ἔχ οὐσα ὧδε:

" “ ᾿ ὃν TAT T° £EtV EVA ἑτοῖμον αὖτ 6) πάρε ρον

, \ \ , ν Διδύμιου γραφὴ παντὸς , ὡς ZA UT 0 οαθεν εἴπομεν ἀποδοχι-

, » ! ς ; ὃ τ το e ᾽ ΝΕ Ἂ 2 Ve 0 “ δὲ »

στίχον ἔγραψεν ὃ Δίδυμος ὥσπερ ὃ Ἀρίσταρχος, εἴπομεν ἤδη, ὅτι dE ἐν

χατ ἀλλα διέφερε τοῦ με δ ον ΔῊΝ τινος λόγου ELXAGELEV ἂν τις

ΕἸΣ HINAAPON ΚΑΙ EODOKAEA

4 \ “Ὁ 2 προν,γουμένῳ στ LA, οὕτω χαὶ ἐν τῷ ἑπομένῳ τούτῳ, πλτν τῆς ἕν χρχη

τὸ παῖς, δοχοῦσιν AV ἐν μεταγενεστέροις τοῦ Διδύμου χρόνοις γενέσθαι,

εἴτε ἐξ ἀὀλεψίας τῶν βιθλιογράφων εἴτε ἐχ μεταθέσεως Yon εἰς τὸ

\ δ , \ \ \ 9 “ὦ “4 € / δοτιχὴ αὕτη συνάπτεσθαι πρὸς τὸ πατὴρ Les πατὴρ αὐτοῦ), ὅπως ὡσχύ-

δος ὦ 2 -Ὁ ! , ΄ \ , \ τως EUOLOKETAL ἔν ὑπεροατῷ σχήματι εἰρῊ μιεν (πατὴρ κα αὐτῷ) LA ,

Our. α΄ στ. 27 ὥς y ἡμεῖς ἐχεῖ ἀχούομεν, δύναται δὲ χαὶ ἔχειν πάρεδρον ληφθῆναι, ὅτε ἴσως ἄμεινον δασύνεσθαι.

ἱεοεῖς, Lie μὲν Ζηνός, οἱ δ᾽ ἐπ᾿ ἠθέων

el , ᾿ , “οἷ 1] - , , - LA + Οὕτω γράφεται τὸ Μωρίον τοῦτο ἐν τῷ ἀρίστῳ τῶν χειρογράφων τοῦ Σοφοχλέους (codex Laurentianus 32, 9 à La). Χάριν δὲ μείζονος

ἀχριζξείας λέγομεν ὅτι ὑπὸ μὲν τῆς πρώτης χειρὸς γέγραπται ἐν τῷ "ὃ ὃ 4 ri04 € \ 5’ € e dE 9 9 … , CS χώδιχι οἱ der ηἰθέων, ὑπὸ ἑτέρας οἱ δέ τ᾽ ἠϊθέων (Πρόλ. Wolff, krit. Anhang), Σχόλια δ᾽ χωρίον τοῦτο παλαιὰ τάδ᾽ ἔχει ὃ αὐτὸς χῶδιξ, Q Στ. 17. πτές

θαι ἀντὶ τοῦ Pois, ἡ δὲ μεταφορὰ ἀπὸ τῶν νεοτ-

χαὶ τὸ ἱερεῖς ὁμοίως. . λεχτοί" τὸ λεχτοὶ τάχα μὲν εἰς σύστασιν Ξ ᾿, , ΝΑ. ᾿ , » / \ τῶν παίδων, τάχα Ô χαὶ δημοσίαν ἐχφαίνει τὴν EXTOU

χθεῖσαν χαὶ ἐπιπεμοθεῖσαν παρὰ τοῦ χοινοῦ. D S ΄ - e! ’ "» -, Ἡ παραδεδομένη ὅμως αὕτη γραφή, πολλὰ ἔχουσχ τὰ δυσχερῆ, διοοηώσεως. Πολλοὶ δὲ καὶ ἀξιολογώτατοι νεώτεροι χριτιχοὶ bre “+ διοοθῶ ES CPR δ᾽ “ ᾿ ᾿ ἘΝ ἸΔΈ Le D * 07e σαν ἤδη διορθῶσαι, πάντες ὅμως Ὠστόχησχν, ἐξ οὐχ ὀρθῆς σεως ὁρμηθέντες. Kai γὰρ θεντο ὅτι δῆθεν ἐν τῷ χωρίῳ τούτῳ

τριῶν διχφόρων Ὡλιχιῶν τῶν ἱχετευόντων λόγος ἐγίγνετο, πρώτης μὲν τῆς τῶν σμικροτάτων παίδων, οἵπερ δίχην νεοττῶν ἠδυνάτουν πτέσθαι, δευτέρας δὲ τῆς τῶν πρεσουτῶν χαὶ ἱερέων, τρίτης δὲ τῆς τῶν ηϊθέων, παιδικῆς: μὲν χχὶ ταύτης οὐσὴς, μείζονος D ὅμως χαὶ ἀχμαχιοτέρας. Καὶ ὅσον γ᾽ εἰχάσχι EX τοῦ πρώτου ἐνταῦθα παλαιοῦ τέσθαι τρεῖς διέχοινον ἡλιχίας τὰς εἰρημένας, ὅθεν τεχὶ οὗτοι τὴν παραδεδομένην ἀνεγίνωσκον ἐνταῦήα

δ ε “ὦ - e + \ “ὦ -Ξ ΣΩΩΔ,Ζ ἊΝ ὕο ἡλικιῶν τῆς ( πρεσθυτιχῆς LA τῆς τῶν ηἰθέων παιδιχ: NS

» 7 S \ ’ e «ὦ ΄, ᾽ ΄ [74 ᾽ “Ὁ αὐτιχὰ δείξομεν τὴν γνώμην ἡμῶν ταὐτὴν ἀληθεστέραν ἐζ, αὐτοῦ TO: 09: -- \ \ ᾽ ᾿ ᾿ Eu k u , $ € ’ Ὁ Πρῶτον μὲν γὰρ αὐτὸς ὁ προσφωνῶν τὸν Οἰδίποδα ἱερεύς, ὃ τὸ - el + ΄ ΄, ως ΒΞ S ’ , δῆλον ὅτι ἱερεύς, κατωτέρω (στ, 31—32) σχφῶς δύο μόνον διχχρίνει τῶν

΄ , CA , ' e \ ᾽ \ ‘ \ \ LXETEUOVTOY NALXULS, τὴν TE ἑχυτοῦ πρεσουτιχὴν (ἐγ ὦ) χχὶ τὴν παιδιχὴν

5 ee ni" A \ ’ \ + à , , θ “3 L DO: EX.

Q Leoeus τοῦ Διὸς xzeheer Tous παῖδας aviotTachas. ἵν ἐντεῦθεν Tv ét » 93 |

τες ἀπίωτι' τυχόντες ὧν χάριν TADov, οὐδεὶς λόγος γίνεται περὶ τρίτης

LA ’ \ Ὁ Ὁ e ’ EU 5 e! 5 [2 τινὸς ἡλιχίχς πλὴν τῆς τοῦ ἱερέως χαὶ τῆς παιδιχῆς. Οὕτως οὖν δι.οφώνως ὑπὸ πάντων τῶν ἄλλων χωρίων μαρτυροῦνται δύο μόνον AAA. ε \ , -Ὁ , ’ \ 0 ’ “ »

Η δὲ διαφωνία τοῦ προχειμένου οὐ μόνον πλὴν ἄλλων λόγων βοᾷ ὅτι A /ÉVEe 2 - 2 re pr - ne σοῦ γ qe Ν ) “ ὑ“-οἐγένετο EX τῆς φθορᾶς τῆς γνησίας τοῦ ποιητοῦ γραφῆς, ἀλλ΄ AUX ὑπο

\ “Ὁ - , οι ὦ - ν᾿ τὴν ἴασιν τοῦ νοσοῦντος τούτου χωρίου. Καὶ πρῶτον μὲν ἀν Χγχὴ μετα- 6. . «ὦ ΄ δὲ L] ΓΙ et “ € ’ , \ -Ὄ ΄ \

ἄλλειν TO πρῶτον οἱ dE εἰς οἷα, ὅπως ἅπας ὃ λόγος ἀπὸ τοῦ οἱ μὲν-- ᾿ - x , e \ \ 4 Znvos προσαρμοσθῇ πρὸς μίαν ἡλιχίαν τὴν πρεσουτιχήν, ἢ συντομώτε-

\ … ΄ Ν ’ Fe , « Ἂν ᾽ ’ -

poy τὴν τοῦ γέροντος ἱερέως τοῦ Διός, ἥπερ διὰ τῆς ἀρχαιοτατης φθορᾶς

τοῦ οἷα εἰς οἱ (OIA—OIA) ἀπεσχίσθη οὐκ ὀρθῶς εἰς δύο ἀποσχί-

ΕἸΣ ΠΙΝΔΑΡΟΝ ΚΑΙ SOOKAEA 441

στάτῃ δὲ xai πιθανωτάτῃ ταύτῃ διορθώσει οὐδαμῶς μάχεται οὔτε τὸ πτέσθαι οὔτε τὸ οὐδέπω. Καὶ τὸ μὲν πτέσθαι οὐδὲν ἔχει τὸ παράλογον καὶ ἀσυμθίδαστον τῇ πρεσθυτικῇ ἡλικίᾳ, ὅταν ἐχφέρηται ἀρνητιχῶς, ὅπως ἐν τῷ χωρίῳ τούτῳ ἐχφέρεται μετὰ τοῦ οὐδέπω, ἐὰν μόνον τὸ οὐδέπω ληφθῇ ὀρθῶς ἀντὶ δηλαδὴ τοῦ οὐδαμῶς ἄτοι κατ᾽ οὐδένα τρόπον. Kai γὰρ οἱ παλαιοὶ διττῶς ἐχρῶντο τῷ οὔπω χαὶ οὐδέπω, συνηθέστερον μὲν λαμόάνοντες αὐτὰ ἀντὶ τῶν Λατινιχῶν nondum χαὶ necdum χαὶ τοῦ Γερμανικοῦ noch nicht, ὡς ἀντίθετον δ᾽ αὐτοῦ τὸ οὐχέτι-ε:- Λατιν. non amplius, jam non, leu. nicht mehr, μεταξὺ δ᾽ ἀμφοτέρων ἐπὶ τῆς παρούσης χρισίμου χαὶ χαιρίας GTLYUAS τὸ ἤδη, οἷον ὅτε ἔλεγον οὔπω χαιρὸς --- ἤδη χαιρὸς — οὐχέτι χαιρός. Σπανιώτερον δὲ ἐπὶ τῆς σημασίας, Ὡς LONG γίνεται ἐν τῷ ἐνεστῶτι χωρίῳ, ἀντὶ δηλχδὴ τοῦ

ὃ -- « V9 el € / ΄ \ ουδέν τι ἢ ουὐδχμῶς. Ἢ γρῆσις à αὕτη εὑρίσχεται συχνοτέρα μὲν πὰρ

Ὁμήρῳ, οἷον TA. 3,306 « οὔπω τλήσουαι ἐν ὀφθχλμοῖσιν ὁρᾶσθαι μαονάμενον φίλον υἱόν ». 12,270 « οὔπω πάντες ὁμοῖοι! ἀνέρες ἐν πολέμῳ ». "Où. 9,102 « μήπω τις λωτοῖο φαγὼν νόστοιο λάθηται». ΠΙαρὰ τοῦ Ὁμήρου δὲ παρέλαξον ἄλλοι τῶν ποιητῶν χαὶ οἱ τραγιχοί, οἷον ὃ μὲν Σοφοχλῆς πλὴν τοῦ χωρίου) τούτου χαὶ τοῦ ἐν στ. 105 τοῦ αὐτοῦ ὃράματος χρῆται χαὶ ἐν HA. 403 @ οὐ δῆτα μήπω νοῦ τοσόνδ᾽ εἴην xevn ». Αἰσχύλος δὲ ᾿Αγαμ. 296 « λαυπὰς δ᾽ οὐδέπω μαυρουμένη ». Εύριπ. δὲ Μηδ, 365 « μὴ δοχῆτέ πω ». Εἶτα δὲ χχὶ ἐν τῷ πεζῷ λόγῳ, οἷον παρὰ Θουχυδίδῃ 2, 12, 3, « οὐδέν πω ἐνδώσουσιν » — οὐδὲν (χατ᾽ οὐδένχ τρόπον) ἐνδώσουσι. (Πρόλ. χχὶ 2, 19, 1 « εἴ τι ἄρα μᾶλλον ἐνδοῖεν » χαὶ 2, 18, 3 & ἐνδώσειν τι »).

Ἤδη μεταθαίνομεν εἰς ἄλλην φθορὰν χειμένην ἐν τῇ φράσει « ἱερεῖς, ἐγὼ μὲν Ζηνός ». Τοῦ μὲν ἱερεῖς ἤδη ὁ Brunck μετέθχλε τὸν τύπον γράψας ἱερῆς, ἀποδεξάμενοι δὲ ἠχολούθησαν καὶ ἄλλοι νεώτεροι ἐχδό-ταιΐ, Οὐσιωδέστερον δὲ φαίνεται βεύλαμμένχ τὰ ἐπιφερόμενα « ἐγὼ μὲν Ζηνός », οἷς οὐδαμῶς συμφωνεῖ ἣ ἐπιφερομένη ἀντίθεσις, ἐν ἢ γίνεται λόγος οὐχὶ περὶ ἄλλου τινὸς ἱερέως, οἷον περιμένει τις ὡς ἀνταποδιχὸν τοῦ ἐγὼ μὲν Διός, ἀλλὰ περὶ τῆς RAILS ἡλικίας ἀντιτιθεμένης οὐχὶ τῷ ἐγὼ μὲν Ζηνός, ἀλλ᾽ ὅλῳ τῷ προηγουμένῳ λόγῳ ἀπὸ τοῦ « οἱ μὲν οὐδέπω ---- Ζηνός ». Ἐπειδὴ δὲ τὰ ἐπιφερόμενα μάχεται μὲν τοῖς ἀμέσως προηγουμένοις, τῷ ὅλῳ μέντοι προηγουμένῳ λόγῳ χαλῶς ἔχει ἀντιτιθέ-

3 # -Ὁ € ΄ lé (4 ’ 4 μενα, ἐκ τούτων μᾶλλον ὑποληπτέον τὰ ἀμέσως προηγούμενα ὡς ἐφθαρμένα,

1 ᾿Αχριδέστερον δὲ λέγει ὁ Wolff ἐν Krit. Anh. ὅτι ἐν τῷ χώδιχι La πανταχοῦ ὁ τοιοῦτος τύπος γράφεται διὰ τοῦ n° οἷον βραδῆς (HA. 1107-1442), βασιλῆς (Αἴ. 189 καὶ ἐν 959 τοὐλάχιστον βασιλῆες). Μόνον δὲ ἐν Αἴ. 863 Τροφεῖς.

ΘΝ ες À CN Joe OMR μα

Mu aber ue ns PS ΣΑΣ ΤΣ

442 | A. SEMITEAOZ

δέ y ἐσμὲν Znvos ».

Ἐ > D: 2 PR. ει \ “ 07 re ’ LU φεζὴς ὃὲ οὐ TAVU euyepés ἂν εἴη χρῖναι motéox τῶν παραδεδο- 4 ᾿ a ΧῸ = PPT LE, ? / \ \ 2 pe μένων γραφῶν προτιμητέα ἐστίν. ᾿Αμφότερχι γὰρ καλὸν ἔχουσι νοῦν. \ " ps = / pu dé , \ “ὦ ” é \ ’ To μὲν ἔπ λαμιδανόμενον ἐπιρρηυχτιχῶς ἀντὶ τοῦ ἔπειτα, ἐπὶ τούτοις, τουτέστι μετὰ τὸν γέροντα ἱερέα τοῦ Διὸς οὗτο! οἱ λεχτοὶ ἠΐθεοι. 7 NA “-, Ὁ LS … ᾽ ε "

+ à TX , æ A À

789 χχαὶ 134 ἀνέιτυ Ὠσαύτως δὲ χαλὸν Eyes νοῦ ὶ τὸ ἔ υναπτό nc τὸ θέ 3 06 χάλον ἔχε: νηῦν καὶ τὸ ἔτι, συναπτόμενον πρὸς τὸ ἠθέων = F 4 > PR ἘΞ ” 4 7 e! ’ \ λεχτοί, τουτέστιν οὕπω γερόντων. Τούτων οὕτως ἐχόντων, τὸ ζήτηυχ ? ͵ ὶ

ns Jos ; 4 Fr à 3 ce 2e ᾽ - / ε \ . \ τοῦτο λυτέον μᾶλλον ἐκ τούτου ὅτι ἐν τῷ χώδιχι ὑπὸ τῆς πρώτης χειρὸς

«)έα “πεν ας Le ἦν PE FER. ep δ \ 2 ΄ e -χ 2 γέγραπται, ὡς προείπομεν, ἐπ΄, ὕστερον δὲ ἔτ᾽, προσέτι δὲ ὑπὲρ τοῦ ἐπ

λ le / A -- - ὶ - æÉ ᾿ / ξ χ αμθάνων ro TO ÀEXTOL τουτέστιν ἐπίλεκτοι, ἐξηγεῖτα! ὧδε

ταυτὴν σχολιαστὴς Ἣν ὡς εἰχὸς πολλῷ παλαιότερος τοῦ χώδιχος La,

Ces NT L 9 δ 2 "n° Ἢ Ε 1 « nnte en) a «

τ, ᾿ <e ἐστὶ καὶ ἌΒΑΣ γράφῃ ἐν τοῖς μεταγενεστέοοις τοῦ La χειρογράφοις. ὡς ἥδιστον ὃ ἀχροτελεύτιον τῶν πε

αἱ Rp τ + ’ P

οἱ τῆς διορθώσεως τοῦ χωρίου τούτου ΞΕ" S! 2 ΄, > “πὶ LES + ΄ , ΄ , x

τοῦ Zopoxkéous λόγων ουδὲν ἄλλο ὑπολείπεται λέγειν εἰ un αὐτὴν τὶ

AY LA “Ὁ \ F2 ὡξ , \ ᾽ ’ ’ ἐζευρεθεῖσαν γραφὴν παντὸς δύπου χαθαρὰν ἀναγοΐφειν, δηλονότι ὧδε;

a x = ’ OÙ μὲν ουδέπω μαχρὰν

᾿ » rs πτέσθαι σθένοντες οἷα σὺν γήρα βαρεῖς, - ͵ Cr: ἱ Φ

* 2 D r LA ᾿ =? - δὲ y ἐσμὲν Ζηνός, οἱ ὃ

Ὺ . , =” , ᾽ 4 TEIP. Πάντες γὰρ οὐ φρονεῖτ᾽" ἐγὼ δ᾽ οὐ μήποτε

Αδδε * + “1 “ ι ‘ * CAL ὡς ἂν εἴπω, μὴ τὰ σ᾽ ἐχτήνω χαχά.

ς “ὦ ro ἂ , » FA \ 3 \ \ \ ᾿ a 2 : \ δ᾽, !

γεῖτα! ὠδε᾽ (οὐχ ἐχφανὼ τὰ EUX UN τὰ GX εἴπω χαχᾷ ». "Ex

0 2e SR κιριδονιδως

ΕΙΣ IINAAPON ΚΑΙ EODOKAEA 443

τούτου δέ, ὅτι ἐναλλάσσει τὸ εἴπω χαὶ ἐκφήνω, οὐδεμία ἀνάγκη ὑπολα- Geiv ὅτι ἄλλην ἀνεγίνωσχε γραφὴν εἴτε ὅτι ἄλλως συνέταττε τὰ λεγόμενα, οἷον HE « ἐγὼ δ᾽ οὐ μήποτε τἄμ᾽, ὡς ἂν εἴπω μὴ τὰ σ΄, ἐχφήνω χαχά D, ὡς ὑπέλαθεν ὃ Hermannzzxi Dindorf. ᾿Αλλ᾽ ὅμως ἣ παραδεδομένη γραφή δυσπαραυύθητος οὖσα, ὁπωσδήποτ᾽ ἂν ἑρμηνευθῇ, μᾶλλον φαίνεται οὐχ ὑγιὴς οὖσα, ἀλλ᾽ ἐφθαρμένη. Καὶ πλεῖστοι μὲν τῶν χριτιχῶν ἐπειράθησαν διορθῶσαι, ἐνταῦθα μέντοι μνημονεύομεν μόνας τὰς ἀξιολογωτάτας αὐτῶν, ὅπως λάθῃ τις ἔννοιάν τινα καθ᾽ ὅλου. Καὶ δὴ ὁ μὲν α. Wolff ἀντὶ τοῦ ὡς ἂν εἴκασεν ὄψαν᾽ παραδάλλων Αἰσχ. Χουφῳ. 535 χχὶ Ἡσύχιον « ὄψανον" ὄψις, φωνή». Ὁ δὲ Κα. Fr. Hermann τὰ μάσσον᾽ εἴπω. Ὁ δὲ Nauck ἀνωγᾶς εἴπω. Ὁ δὲ Arndt τἄλλων ἀνείπω. Ὁ δὲ Hartung τὰ θέσφατ᾽ εἴπω. Ὁ δὲ Blaydes τἄμ᾽ (ἢ τάδ᾽) ἐξανείπω ἢ τὸν χρησμὸν εἴπω. Ὁ δὲ Carmpbell εἴπω τάδ᾽, ὡς ἂν μὴ τὰ σ᾽ ἐκφήνω χαχᾶ. Καὶ ὅτι μὲν ἣ φθορὰ τοῦ προχειμιένου χωρίου πιθαγώτατα χεῖται ἐν τοῖς τἄμ᾽ ὡς ἄν αἰσθάνεται πᾶς τις ἀφ᾽ ἑαυτοῦ, ὡς AD τυροῦσι χαὶ οἱ πολλοὶ τῶν χριτιχῶν τῶν πειραθέντων διορθῶσαι! ὁμολογοῦντες ἀλλήλοις. Οὐδεμία μέντοι τῶν διορθώσεων τούτων ἐχρίθη ὡς λύσχσα τὸ ζήτημα. Ἡμῖν δὲ πρὸ πολλῶν ἐτῶν ἐπῆλθε διόρθωσίς τις τοῦ χωρίου τούτου χαὶ νῦν ἔτι δοχοῦσα πολλῷ πιθανωτέρα πάτης ἄλλης ἄλλου τινὸς χριτιχοῦ ἐμοί γε γνωστῆς καὶ ἀξία συμιπεριληφθῆναι τοῖς διορθωτιχοῖς τούτοις. Καὶ ποῦ μὲν κεῖται ἡ φθορά, εἴπομεν ἤδη. ᾿Ενταῦθα ὁὲ παντὸς ἄλλου μᾶλλον ποθεῖ τις ὡς ἐκ τῆς συνεχείας τοῦ λόγου λέξιν τινὰ τὴν μαντείαν ἢ τὰ μαντεῖα τοῦ θεοῦ δηλοῦσαν, τοιούτων δὲ πολλὴν τὴν ἀφθονίαν ἐν τῷ δράματι τούτῳ εὑρίσκομεν. Καὶ δὴ πρώτην μὲν αὐτὴν τὴν κυριωτάτην, οἷον στ. 406 τὰ τοῦ θεοῦ μαντεῖα καὶ στ. 149 Doibos δ᾽ ὃ πέμψας τάσδε μαντείας ἅμα σωτὴρ θ᾽ ἵχοιτο χαὶ νόσου παυστήριος. Αλλαι δέ εἰσιν aide" ἡ φάτις στ. 829 τήνδ᾽ ἀποστερῶν φάτιν. 151 ὦ Διὸς ἁδυεπὲς φάτι. Εἶτα pnun στ. 86 σὲ τίν᾽ ἡμῖν ἥκεις τοῦ θεοῦ φήμην φέρων, πρόλ. καὶ 158 ἄμοροτε Φάμα. "ἕπειτα δὲ ἔπος στ. 89 ἔστι δὲ ποῖον τοὔπος, στ. 290 παλαιὰ ἔπη. Ὡσαύτως λόγος στ. 399. Τοιαύτην δὲ εὑρίσκομεν ἡμεῖς ὑπολανθάνουσαν ἐν ταῖς ἐχφανέστατα ἡμαρτημέναις HA οὐδένα ἐνταῦθα νοῦν ἐχούσαις δύο συλλαδαϊς ὡς ἄν, τουτέστι τὴν ὄσσαν. Ἡ λέξις αὕτη οὐχ εὑρίσκεται μὲν ἀλλαχοῦ παρὰ Σοφοχλεῖ, ἀλλ᾽ ὅμως ἣ συνώνυμος αὐτῆς φήμη χαὶ Φάμα στ. 86 χαὶ 198, ὡς χαὶ πρὸ μιχροῦ εἴπομεν. Εὐὑρίσκεται ὅμως παο Ὁμήρῳ χαὶ ἄλλοις" ἐν IX Β΄, 98 μετὰ δέ σφισιν ὄσσα δεδήει ὀτρύνουσ᾽ ἱέναι, Διὸς ἄγγελος. Ὀδυσ. Α΄, 281 ἔρχεο πευσόμενος πατρὸς δὴν οἰχομένοιο, HV τίς τοι

EE μα ᾿ πσπας ἀπ κεν oo ον δου κουνια

τ λους A co στ ταῖς m2 An MM τς “μάλ ἀρ τς

φθέγξατο δ᾽ &priernce πατρία 0ocx. Ἐνταῦθα ἡἣ ὄσσα ἐπὶ μαντείας.

1 συγγενὴς Λατινιχή VOX χαὶ ὁμοίχ τις Ἰνδιχή. — ἘΠχν δὲ μετὰ τῆς

ἐλαφροτάτης χαὶ πιθανωτάτης ταύτης διορθώσεως μεταδάλωμεν ἔτι ἐξ ἀνάγ- ΕΙΣ E PPIK ON OYFEIAION

\ \ δέ κὴ » ᾿Ξ " 9 ᾿ \ s\ ὃ ᾿ ῃ 5’ XNS χαὶ ΧΑΊ εἰκὸς τὸ μηδένα δὴ ἔχον νοῦν τἄμ΄ εἰς τὴν ἢ χαὶ τήν

Καί vo χε γραμμιχτικῶν τις ἐμοὶ τάδε τερπιχερχύνων μέμφηται, μῦθον φθεγξάμενος δύσεριν᾽"

Ἦ ναίει LAN ἄνευθεν ἀπ᾿ "Άστεος, οὐδὲ πρὸς αὐτὸν ἀρτιφαοῦς αὐγὴ κίδναται ἠελίου.

L. VERNIER , 24 ’ ᾽Ῥ ῃ δαιδαλέην λέξεων σύνθετιν ἐξετάσας, ε οὐ “ὦ ? ÙV ’ / ῥωμαϊκῆς à αὐδῆς διελὼν φώνημχ, Λατίνων

᾽ 1 ” »ῬῈ ANS οὐνομάτων ψυχὰς ἤλασας ἐξ ᾿Αίδεω.

΄ » , € PAS » ’ ἐκ σέθεν, ὀτρύνων Ἑλλάδος ἐξιέναι.

γ΄ 9 \ , , 1 , Καί oo ἀπαιτηθεὶς τίνειν ἐπιειχέ ἄποινχ, TEUEGÉ LL ἐκτοπίοις ἤλθον ὁπλισσάμενος £ .. \ “ἃ "ἢ 10 LA Ἢ à λὰ λλ \ À dl Se ῥωμαϊκὰς χνημῖδας ἔχων χαὶ γαλλιχὸν ἔγχος * e \ \ "ἢ Ρ \ ” χεροὶν ἕλων, τιμὴν βαροχριχὴν ἐφερον᾽ ὡς 0 SI + Φ » , \ D1 y” , ὀχίυων ὃ αὖ μ. ἐχέλευσε TO δὴ πρέπον ἔνδοθι νεύσας ᾽ , Ὁ. , L = 1Ÿ ” ἐχστάν) Ecreoins ὑλλλὸδχ γαῖαν ἔχειν.

\ ᾿ ῃ x = , δ A ε / 2 Τὶς δὲ τραφεὶς ὑπὸ σεῖο, λέγοι ποτ ἂν Ελλάδι χαίρειν , , Ξ ’ ἀμορόσιχ L \ , , [4 Ù NA ἠδὲ θεοπλάστων ἐπέων ἀσοεστον ἀοιδὴν ” Ἂν», ᾽ ΄ , οὔασι δεξάμενοι χαγκατέθεντο φρεσίν.

, ,΄,͵ eV 9 ᾽ ’ = εὐμένέων, SISUS τ EVLEIXGHS (LEALT

$ 5 ῃ N ΒΗ συερδάλεος δ᾽ οὔ πως ἐφάνης δειλοῖσι L ’ ᾽ 4 9 - ὡ " αλλά σοι ευνομέων πᾶς τις ἑταῖοος EU 5 \ 2 » , NS ! ΄ EUTE AO ἄλλ᾽ ἔλαθες θεόθεν δωρήματα, μούνη γραμματικῶν ἀρετῶν ᾧχετο δυσχολίη.

“ ! ΄ sd , ” - 1. Τῷ un mor veuéons, ὅτι σοί γ᾽ ὦχνησ᾽ ἀναθεῖν ? ? LA ΄ ’ ἀντ᾽ ἐπέων TE λόγους, μεέτριχζ , + , 9 N: 1 οὐχ ἑλληνογρχφῶν, αλλ ἀμρφαδὸν ἑλληνίζων᾽ ἢ δὰ φιλελλήνων γ᾽, ὦ π ἐχγοάφομαι:

À ant isa RE. + ÉAYOXOOUA , “ N 1 ΄ u τὰ ’, » \ \ \ , \ Νῦν δὲ σ΄ mL," θέμις ἐστι, χαχὸν θεμχτουργὸν ἀνχγνοὺς