‹ Mélanges Julien HavetChapitre 155 sur 567 · Y III · texte numérisé non relu

Y III

Orléans, 1077.

Philippe Ier, à la demande de deux chanoines de l’église des Saint s-Gervais-et-Protais d’Orléans u, donne à cette église, l’église de Saint-Rémi à Chanteau et un clos de vigne sis au même lieu qu’avait fait planter Baudoin, comte de Flandre.

Copies : (A) Bibliothèque du Vatican, ms. Reg. 566, fol. 34 v°, fragment, d’un cartulaire du xme siècle, copie abrégée, sous le titre : Item preceplum ejusdem ( Philippi regis) de Cant[oilo\. — (B) Bibliothèque d’Orléans, ms. M 270 bis, Ilistoria mon. Floriacensis, t. II, p. 761, copie de Dom Chazal, vers 1723, d’après un ancien cartulaire, fol. 90. — (C) Archives du Loiret, Cartulaire 1 de Saint Benoit-sur-Loire, p. 205, n» 354, d’après le même cartulaire que B G.

1. Lettre de Grégoire VII publiée par Jaffé, Monumenta Gregoriana, VIII, 54 (IX, 31), p. 507, sous la date de 1082 (?). — Cf. Jaffé-Wattenbach, Rcgesta, n° 5240.

2. H existe de ce cartulaire deux copies du xvmc siècle à la Bibliothèque nationale, mss. lat. 12824 et lat. 18354.

3. Je dois ce renseignement à mon confrère et ami, M. L. Lex, archiviste du département de Saône-et-Loire, que je remercie des recherches qu’il a faites pour moi, dans le dépôt confié à sa garde.

4. Bibl. nat., mss. lat. 12824, fol. 37 et lat. 18354, fol. 33. La date de cette charte n’est pas précise : n Annolncarnationis dominicaeMCVX°,pontiflcatus autem domni p.p. Pascalis secundi anno decimo. »

5. L’église des Saints-Gervais-et-Protais est devenue à une époque indéterminée un prieuré de Saint-Benoît.

6. Une copie de la Bibliothèque nationale, collection Moreau, vol. 31, fol. 215, envoyée par Dom Gérou au Cabinet des Chartes le 1er déc. 1764 a été faite sur G.

pour l’abbaye de saint-benoit-sur-loire

In nomine sanctae et individuae Trinitatis, ego Philippus, Dei gratia Francoruni rex. Sicut est regiae celsitudinis ac dignitatis saecularis militis a stipendia dispensais, ita etiam et eo studiosius, praeterire namquc videmus flgurara mundi hujas, et gloriam momentaneam b pro sempiterna c commutantes, in ecclesia Deo militantibus caritatis dextram d debemus extendcre eisque e in humanis usibus ad serviendum Deo viventi, in quantum liçet ac possumus, ministrare, ipsi namque incessanter pro statu et incolumitate regni nostri deprecantur et postulant Deumque nostris offensum excessibus f nobis repropitiando conciliant. Unde notum fleri volumus fidelibus sanctae matris ecclesiae tam praesentibus quam futuris quod l'ratres videlicet canonici ecclesiae beatorum martirum a Gervasii et Protasii quae sita est non longe foris muros Aurelianae civitatis ad orientalem plagam ', Johannes h et Heribertus cum caeteris eidem loco professis adiere praesentiam nostram humiliter obsecrantes ut praefatae ecclesiae supranominatorum martirum et fratribus inibi Deo servientibus ecclesiam sancti Remigii de Cantoilo 2 cum omnibus ad eam pertinentibus, pro nobis ac nostris praedecessoribus caritatis ac religionis-J amore concederemus k. Quorum justae quidem ac piae petitioni, astantibus personis de palatio nostro quorum nomina subtitulantur, annuimus. Ad hoc etiam donum 1 clausum nostrum m vinearum quod in supradicto loco habebamus etnostrae procurator pueritiae plantari fecit Balduinusn, Flandrensium cornes, addidimus. Praecipiendo etiam firmavimus et flrmando praecepimus ne nos aut nostri successores vel noster ministerialis aut nostrorum successorum, Venator seu cujuscunque ministerii fuerit 0 nostri vel alterius p, aliquid consuetudinis vel exactionis in ecclesia supradicta et in his quae ad ecclesiam pertinent et in praefatis vineis, in datis

a. judicis A. — b. momentanea B C. — e. sempiternis B C. — d. dexteram BC. — e. eis qui B C. — f. excessibus offensum B. — g. martyrum C. — h. Joannes C. — i. martyrum B C. —j. ac religionis omis par B. — k. con- • cederi A. — I. donum omis par B. — m. nostrum omis par A. — n. Après Baldunius jusqu’à ne nos A est illisible. — o. fuerint A. — p. alteri C.

1. Le prieuré de Saint-Gervais changea à une époque indéterminée son vocable en celui de Saint-Plialier. Il était situé dans la paroisse de Saint- Marc, aujourd’hui faubourg Saint-Marc, à peu près vis-à-vis le couvent actuel des religieuses de Saint- Aignan. Je dois ces renseignements à Mademoiselle A. de Foulques de Villaret.

Page 1