SON ÉPITAPHE PAR LUI-MÊME

Hic, rogo, pauxillum veniens subsiste, vialor,

Et mea scrulare pectore dicta tuo ; Ut tua deque meis cognoscas fata figuris,

Vertitur en species ut mea sicgue tua.

Quod nunc es, fuerain, famosus in orne viator,

Et quod nunc ego suin, tuque futurus eris. Delicias mundi casso sectabar amore,

Nunc cinis et pulvis, vermibus atque cibus. Quapropter potius animam curare mémento,

Quàm carnem; quoniam hœc manet, illa périt. Cur tibi rura paras? quam parvo cernis in antro

Me teneat requies , sic tua parva fict. Cur Tyrio corpus innias vestirier ostro,

Quod mox esuriens pulvere vermis ede! î Aspice, qui quondam gemmis fulgebat et auro,

Hic jacet in tumulo stercore sordidior.

Ut flores pereunt vento venicnte minaci,

Sic tua namque caro, gloria tota périt. Tu mini redde vicem, lector, rogo, carminis bujus ;

Et die : Da veniam, Cbriste, tuo famulo. Obsecro nulla manus violet pia jurasepulcri,

Personet angelica donec ab arce tuba :

Qui jacet in tumulo, terrae de pulvere surgat,

Magnus adest Judex millibus innumeris.*

Alchwin nomen eral sopbiam mihi semper amanli,

Pro quo funde preces mente, legens titulum.

* Poema 260.