‹ Mélanges religieux et historiquesChapitre 66 sur 84 · Albanès, pp · texte numérisé non relu

Albanès, pp

place où elle était, et, pleine de ferveur, elle s'en alla avec une grande impétuosité à l'autel de monseigneur saint François, criant à haute voix * : « Vel vos, vel vos, sant Frances! Aquell aqui fortmens sera contradich, mais veramens non am vertat. Car per cert, ell levara lo camp, e vensera; e non poira esser vencutz, car am la bolla del Seinnhor spantara trastotz sos aversaris. E ven, so dis li Sancta, ab s'auriflama desplegada, le seinhairiers de Crist, portant la bolla del sobeiran rei, am la quai esvigorara los cavalliers de la ost del Seinnhor, seinnhant totz cels que seran siei dicipol. E mostrara lo gonfanon dell rei, lo quai porta aut enpressat en son cors, a confortar totz cels que son en la batalla. » E aisso illi dizia am fervent alegrier, e am sobeiran gauch e de cor e de cara. Car cant illi parllava, ni mentavia lo gonfanonier de la ost de Crist, mon seinnher sant Frances, ensenhalatz d'aquels sagratz seinnhals, non remania en si mezezma, que tan tost era tirada az aquel sentiment, fer la sobre fervent devocion qu'illi avia en lo boîtier de Crist. En el, après Ihesu Crist e la sieua maire bezeneta, davant totz autres sans, majormens si fizava, e per los sieus (heissemples) volia esser regida. Motas ves la trobavan raubida, lo libre

Page 1