XXIV. Erchambert

XXV. Henricus I. — « Dudo Sancti-Quintini Decanus (De moribus et actis Normanniae, lib. III) : Revertenti, inquit, Willelmo de praelio, occurit ei miles quidam ex Fiscanno, nuntians quod esset ei filius ex conjuge dilectissima natus. Lastus itaque peracto prœlio, laetissimusque filio, misit Henricum Bajocensis ecclesiae episcopum, omniumque praesulem sanctissimum, et Bothonem cunctorum militum praecellantissimum, sacri baptismatis rore, oleo et chrismate renasci, et innovari filium. Et aliquando post eodem libro subjungit Dudo : Qui hujus expeditionis mandato hilares, maeniaque Fiscannia praepete equitatu aggredientes, à cleropopuloque'suscepti sunt. Monasticis rébus preparatis reverenter, sequenti namque die totius clero provinciae , populoque sexus utriusque, praeaati fusionis baptismatis gratulatione undique secùs adveniente, nuptiaeablutionis benedicto fonte ab Henrico, révèrent issimo Bajocacensi praesule, cum

caeteris episcopis illius terrae , regeneratum salutiferâ trinae immersionis inundatione, sacriquae chrismatis insignitum nectare, deificae que Trinitatis nomine, veterrimi hominis dempto squalore, praedictus praesul cum Bothone comité suscepit puerum Richardum nomine, de sancti lavacri purificatione. His vero cum magna reverentià peractis, cleroque Deum collaudante super duce nato, regredientibus populorum turmis, praesul cum Bothone renunciavit de puero quae gesta sunt Willelmo duci. »