VM
31 mr m
3lagnl-/i-cat,
Be-nc-dic-tus Dominus Deus Is- ra- el.
3' Ton.
IMa-gni- fi- cat. Be-ne- dictus Dominus Deus Is-ra-el.
Finale.
Magni-fi-cat.
Be-ne- dictus Dominus Deus Is- ra-el.
V Ton.
Magni-fi- cat.
Bene-dictus Dominus Deus Is-ra-el.
Ma-gui- fi- cat. Be-ne- dictus Dominus Deus Is- ra-el.
/ Finale.
5^ Toîi.
Ma-gni-fi-cat.
Benedictus Dominus Deus Is-ra-el.
Finale.
Magnifi-cat.
Bene-dictus Dominus Deus Is-ra-el.
6^ Ton.
Magni- fi-cat. Be-ne- dictus Dominus Deus Is-ra-el.
Final».
Magnifi-cat,
Benedictus Dominus Deus Is-ra-el
7' To7u
Ma- gni- fi-cat Be- ne- dictus Dominus De- us I- sra-el.
Finale.
'wrm ■ ■ ■ ♦ni
J=:ip<CBi:
Magni-fi-cat.
Benedictus Dominus Deus I- sra-el.
8* Ton.
acszM
Magni- fi-cat. Be-ne-dic-lus Domi-nus De- us I-sra-el.
Finale.
iP<aïi
IB ■-pHMÎ
Magni-fi-cat.
Bene-dictus Dominus Deus I-sra-el.
101. A Texception de légères variantes , les intonations des Magnificat et Benedictus de Paris sont les mêmes que celles du chant romain. Ces variantes se font remarquer particulièrement dans les cinquième, septième et huitième tons ; ainsi, au lieu de l'intona-
tion du cinquième :
9 on dit à Paris :
Ma-gni-fi-cat.
Magnifl-^cat
Dans le septième ton, au lieu de :
Ma- gni'fi-caU
:, on dit : 6--*-"^ ^!E.
Magni- fi-cat.
Enfin, on dit à Paris, pour l'intonation du 8" ton :
jB y- El
Ma- gni- fi-cat.
forme contournée qui laisse dfe Tincertitude entre le septième et le huitième ton.