PARS POSTERIOR
CapuT PRIMUM. — Vetus martyrologiorum de Lazaro, Magdalena et Martha retinetur et asseritur traditio.
Cap. II. — Additionibus ad Romanum, et alia quidam martyrologia, sensum et priscam traditionem Jacessentibus certum Lempus assigualur.
Car. III. — De Maximino nonnihil disseritur; multiplex de Lazaro figmentum sola recensione exploditur, et inde pristina veritas confirmatur.
Car. IV. — Multiplex de Magdalena et Martha figmentum recensione sola exploditur, et inde prislina veritas illustratur
Car. V, — Exoria Vizeliaei monachos inter et Aquenses , ac Prædicatores sancti Maximini de corpore Magdalenæ contentio refertur et dirimitur : unde postmodum pristinæ veritas traditionis confirmabitur.
Car. VI. — Magdalenæ translatio ad Vizeliaci monasterium contra quosdam hæsilantes confirmatur.
Car. VII. — Alia corporis Magdalenæ inventio in Aquensis territorii villa, ubi nune oppidum Sancti Maximini et monasterium Fratrum Prædicatorum refertur, et à Vizeliacensibus monachis contradicitur.
Ca». VIIT. — Novitium inventionis novæ reliquiarum Magdalene inventum refertur et refellitur. "Translationis ad Vizeliacum origo investigatur.
Cap. IX, — Dominicanus scriptor Lugdunensis in ordine suo nominatissimus, post mernoratas corporis Magdalenæ inventiones, relictis Sammaximinensibus suis, ad Vizeliacenses monachos accedit. Aecedunt et alii non pauci.
Cap. X. — Necessariæ qusdam in posteriorem dissertationis partem observationes.
PRÆFATIUNCULA LECTORI NECESSARIA.
Quam disputandi rationem. præstituit Deus apud Jeremiam prophetam , omnino sequimur , nequis sui nimium , rerumque suarum amans nos deinceps calumnietur : Hxc dieit Dominus : State, super vias, et videte, el interrogate de semitis antiquis, quæ sit via bona , et ambulate in ea. Quod uti commode fiat, et ad assertionem veritatis apposite , Dissertationi geminam tribuemus partem , sed que insuper tota his quatuor prescriplionibus , ut secernendæ « mendacio veritatis gubernaculis dirigetur. Prima est, in rebus , que ad historiam , el traditionem pertinent , iis maxime credendum qui quo tempore res ipsc geste sunt, scripserunt, dum nemo ccleroqui coævus nolæ probitatis et doctrinæ refragetur. Altera ; post coævos auctores magis eorum, scriplis assentiendum , qui rerum gestarum temporibus viciniores , quàm qui remotiores fuerunt. Tertia, apocrypha, el que in-
certi sunt auctoris, ac potissimum recentioris, adversus tationem et receptam majorum. traditionem. ponderis nihil habent, ac momenti.
Quarta , perspicua recentiorum , qui de his quatuor sanctis hominibus infra annum Christi millesimum. scripserunt , cum ab antiquorum omnium consensione , tum inter sese in plerisque dissensio. Has autem de rebus historicis et traditioni commissis disserendi leges nullus opinor respuet , qui sit curiosus veritatis explorator, scriplorumque veterum. litterate peritus. Quis , inquit. Tertullianus. lib. 1v contra Marcionem cap. 4, inter nos determinabit , nisi temporis ratio, ei præscribens auctoritatem, quod àntiquius reperietur, et ei przejudicans vitialionem, quod posterius revincetur. In quantum enim falsum corruptio est veri, in tantum przecedat necesse est veritas falsum. Porro vero Dissertationis pars prior constantem inter Græ-
