III. — Confrérie de la Salette
Il appartient en propre à l’évêque diocésain d’ériger canoniquement une confrérie ou pieuse union des fidèles des deux sexes, mais le pape seul peut lui octroyer des indulgences plénières et partielles pour les différents actes de piété qu’elle accomplit, le pouvoir de l’ordinaire étant limité à quarante jours.
Le bref portant concession d’indulgences à la pieuse union de la Salette fut donné, sous l’anneau du pêcheur, près de la basilique du Yatican, le 26 août 1852. Or, ces indulgences sont les suivantes :
1° Indulgence plénière, aux conditions ordinaires de confession et communion, le jour de l’admission dans la confrérie ;
2° Autre indulgence plénière à l’article de la mort, aux mêmes conditions ou, en cas d’impossibilité, en prononçant avec contrition, de bouche ou de cœur, le nom de Jésus ;
3° Une autre indulgence plénière, à gagner le jour delà fête principale de la confrérie. Les conditions sont, outre la confession et la communion, la visite de l’église, chapelle ou oratoire de ladite confrérie, à partir des premières vêpres jusqu’au coucher du soleil du jour suivant. La confrérie fixe elle-même, une fois pour toutes, le jour de cette fête et le soumet à la sanction de l’ordinaire. Le but de la visite est de prier à cette triple intention : concorde entre les princes chrétiens, extirpation des hérésies et exaltation de la sainte Église;
4° Une indulgence de sept ans et sept quarantaines, lorsque, après confession et communion, l’on visitera l’église, chapelle ou oratoire de la confrérie, aux quatre jours, dimanche ou non, qui ont été choisis, une fois pour toutes et approuvés par l’ordinaire;
5° Une indulgence de soixante jours, chaque fois que les confrères assisteront aux messes et offices divins célébrés ou récités dans le lieu susdit, ou encore aux réunions de la confrérie, en quelque lieu qu’elles se tiennent;
6° Même indulgence pour les œuvres de piété ou de charité qui suivent : donner l’hospitalité aux pauvres, réconcilier des ennemis ou y aider, accompagner au cimetière les corps des défunts, suivre les processions autorisées par l’ordinaire, faire escorte au Saint- Sacrement, porté processionnellement aux malades ou, si l’on est empêché, dire, au son de la cloche, un Pater et un Ave, ou, pour la sépulture d’un membre de la confrérie, cinq Pater et cinq Ave ; ramener un égaré dans la voie du salut, enseigner aux ignorants les commandements de Dieu et les choses nécessaires de charité ou de piété.
L’indulgence de soixante jours est accordée, non d’une manière générale et collective, mais pour chaque acte en particulier. De plus, toutes les indulgences ci-dessus sont applicables par manière de suffrage aux âmes des fidèles trépassés.
Le bref est expédié pour valoir à perpétuité. Aussi porte-t-il en tête : Ad perpeluam rei memoriam.
Suivent les clauses restrictives ordinaires dans les actes de la chancellerie romaine : si des concessions analogues ont déjà été faites à perpétuité ou pour un temps non encore écoulé, ces concessions antérieures sont révoquées par les présentes; si cette confrérie s’agrège à une autre confrérie, comme elle a le bénéfice de cette union qui lui procure des indulgences spéciales, les présentes lettres apostoliques ou toutes lettres antérieures sont déclarées nulles, sans pouvoir jamais obtenir d’efficacité.
Plus papa IX. — Ad perpetuam rei memoriam. — Cum, sicut accepimus, in ecclesiæ sanctuario nuncupatæ Dominæ de la Salette, diœcesis Gratianopolitanæ, una pia ac devota utriusque sexus christifidelium congregatio seu pia unio (non tamen pro hominibus unicæ specialis artis) canonice erecta seu erigenda existât, cujus confratres et consorores quam plurima pietatis et charitatis opéra exercere consueverunt seu intendant; Nos, ut congregatio prædicta majora in dies suscipiat incrementa, de omnipotentis Dei misericordia ac beatorum Pétri et Pauli apostolorum ejus auctoritate confisi, omnibus utriusque sexus christifidelibus qui dictam congregationem in posterum ingredientur, die primo eorum ingressus, si vere pœnitentes et confessi sanctissirnum Eucharistiæ sacramentum sumpserint, plenariam ac tam descriptis quam pro lempore describendis in dicta congregatione confratribus et consororibus in cujuslibet eorum mortis articulo, si vere quoque pœnitentes et confessi, ac sacra communione refecti, vel quatenus id facere nequiverint, saltem contriti, nomen Jesu , ore, si potuerint, pie sin minus corde, devote invocaverint, etiam plenariam ; nec non iisdem nunc et pro tempore existentibus in dicta congregatione confratribus et consororibus, etiam vere pœnitentibus et confessis ac sancta communione refectis, qui dictæ congregationis ecclesiam seu capellam vel oratorium die festo principali dictæ congregationis, per eosdem confratres semel tantum eligendo et ab Ordinario approbando, | a primis vesperis usque ad occasum solis diei hujusmodi, singulis annis, devote visitaverint, et ibi pro christianorum principurn concordia , hæreseon extirpatione, ac sanctæ matris Ecclesiæ exaltatione pias ad Deum preces effuderint, plenariam omnium peccatorum suorummdwf-j gentiam et remissionem misericorditer in Domino concedimus. Insuper I dictis confratribus et consororibus, vere pœnitentibus et confessis acl sacra communione refectis, ecclesiam seu capellam vel oratorium hujusmodi, in quatuor aliis anni feriatis vel non feriatis, seu dominicis diebus,: per memoratos confratres semel tantum etiam eligendis, et ab eodem Ordinario approbandis, ut supra visitantibus et ibidem orantibus, quo die prædictorum id egerint, septem annos et totidem quadragenas. Quoties vero missis et aliis divinis officiis in ecclesia seu capella vel ora-i torio hujusmodi pro tempore celebrandis et recitandis, seu congregatio-
nibus publicis vel privatis ejusdem. confraternitatis seu piæ unionis ubivis faciendis interfuerint, aul pauperes hospicio susceperint, vel pacem inter inimicos composuerint vel componi fecerint seu procuraverint, necnon eliam qui corpora defunetorum, tam confratrum et sororum hujusmodi quamaliorutn, ad sepulturam associaverint, aut quascumque processiones, de licentia Ordinarii, faciendas sanctissimumque Eucharistiæ sacramentum tam in processionibus quam cura ad infirmos aut alios quocumque aut quandocumque defertur coniitati fuerint, vel si impediti, campanæ ad id signo dato, semel Orationem Dominicam et Salutationem Angelicam dixerint, aut eliam quinquies Orationem et Salutationem easdem pro animabus defunetorum confratrum et consororum hujusmodi recita verint, aut devium aliquem ad viam salutis reduxerint, et ignorantes præcepta Dei et ea quæ ad salutem sunt necessaria docuerint, aut quodeumque aliud pietatis vel charitatis opus exercuerint, toties pro quolibet prædiclorum operura exercitio sexaginta dies de injunctis eis seu alias quomodolibet debitis pœnitentiis, in forma Ecclesiæ consueta relaxamus : quas omnes et singulas indulgentias,peccatorum remissiones ac pœnitentiarum relaxationes eliam animabus christifidelium quæ Deo in charitate conjunctæ ab hac luce migraverint per modum suffragii applicari posse indulgemus. Præsenlibus perpetuis futuris temporibus valituris. Volumus autem ut si alias dictis confratribus et consororibus præmissa peragentibus aliqua alia indulgentia similis perpetuo vel ad tempus nondum elapsum duratura concessa fuerit, ilia revocata sit, prout per præsentes auctoritate apostolica revocamus, utque si dicta congregatio alicui confraternitati aggregata jam sit vel in posterum aggregetur, aut quavis alia ratione uniatur vel etiam quomodolibet instituatur, priores et quævis aliæ litteræ apostolicæ illis nullatenus suffragentur, sed ex tune ex ipso nullæ sint.
Datum Romæ, apud Sanctum Petrum, sub annulo piscatoris, die 26 augusti 1852, ponlincatus Nostri anno septimo.
Pro D . card . Lambruschini, J. -B. Brancaleone Castellani substitutus.
1Y. — Indulgence 'plénière quotidienne.
Un bref, expédié sous Panneau du pêcheur, près de la basilique Vaticane, le 3 septembre 1852, accorde l'indulgence plénière, quotidienne et perpétuelle. Quotidienne s'entend de chaque jour de l’année indistinctement, mais d’une seule fois pour chaque fidèle individuellement, quoiqu’il reste libre de choisir le jour qui lui convient. Les seules conditions de la concession sont la confession, la communion et la visite de l’église de la Salette, où il faut prier aux trois intentions ordinaires. Comme le bref n’en dit rien, il est certain que cette indulgence n’est pas applicable aux âmes du purgatoire.
Plus papa JX. Ad perpetuam rei memoriam. — Ad augendam fidelium religionem et animarum salalem cœlestibus Ecclesiæ thesauris pia charitate intenti, omnibus et singulis utriusque sexus fidelibus, verè pœnitentibus et confessis ac sancta communione refectis, qui ecclesiam, sanctuarium nuncupatum beatæ Mariæ Virginis la Salette, dicatum loci la Salette, dicecesis Gratianopolitanæ, quolibet anni die devote visitaverint ibique pro christianorum principum concordia, hæresum extirpatione ac sanctæ matris Ecclesiæ exaltatione pias ad Deum preces effuderint, plenariam, semej tantum quolibet anno per unumquemque christifidelem ad sui libitum eligere lucrifaciendam, omnium peccatorum suorum indulgentiam et remissionem misericordiler in Domino concedimus. In conlrarium facientibus non obstantibus quibuscumque, præsentibus perpetuis futuris temporibus valituris.
Dalum Romæ, apud Sanctum Petrum, sub annulo piscatoris, die 3 septembris 1852, pontificatus nostri anno septimo.
Pro Domino card. Lambruschini, J. -B. Brancaleone Gastellani, substitutus.
Y. — Prédications des missionnaires.
Les missionnaires attachés à l’église de la Salette ont coutume d’y donner des missions ou des retraites. Pour chaque assistance aux sermons prêchés en pareil cas, il y a une indulgence de deux cents jours. L’indulgence est plénière, si l’on assiste à trois sermons et à la bénédiction donnée avec le crucifix à la fin du dernier sermon de la retraite ou mission, mais à la condition de se confesser, de communier, de visiter l’église et d’y prier aux intentions ordinaires. C’est ce qui résulte du bref délivré le 3 septembre 1852, pour dix ans seulement.
Plus papa IX. Ad futuram rei memoriam. — Supplicatum nuper est Nobis, nomine sacerdotum a congregalione Missionariorum de la Salette nuncupata, diœceseos Gratianopolitanæ, ipsos ut magis magisque fidelium in audiendo Dei verbo, cujus ipsi concionatores approbati existunt, devotio, pietas ac etiam frequentia augealur, utque iidem christifîdeles in viam Domini rectam puro corde et sincera mente ambulantes majoribus atque uberioribus profîcere valeant incrementis, vehementer cupere ut illos cœlestium munerum quorum dispensationem Nobis licet immeritis misericordiosissime tribuit Altissimus, elargitione ditaremus; Nos igitur exponentium hujusmodi votis ac supplicationibus Nobis super hoc humililer porrectis satisfacere volentes, de omnipotentis Dei misericordia ac BB. Pétri et Pauli apostolorum ejus auctoritate confisi, omnibus et singulis utriusque sexus christifidelibus, vere pœnitentibus et confessis ac sancta
communione refectis, qui dilectorum filiorum sacerdotum a congregatione Missionariorum de la Salette nuncupata, diœcesis Gratianopolitanæ, concionibus, quæ occasione sacrarum missionum vel spiritualium exercitiorum a quolibet eorum, de Ordinarii licentia, habeantur, saltem ter interfuerint ac benedictioni cum cruce in postremæ concionis fines, ab iisdera respective impertiendæ adfuerint, et ecclesiam ubi conciones hujusmodi peragentur devote visitaverint, ibique pro christianorum principum concordia, hæresum extirpatione ac Sanctissimæ Matris Ecclesiæ exaltatione, pias ad Deum preces effuderint, plenariam omnium peccatorum suorum indulgentiam et remissionem misericorditer in Domino concedimus. Quoties vero iidem christifideles concionibus hujusmodi, corde saltem contrito, adstiterint, bis centum dies de injunctis eis seu alias quomodolibet debitis pœnitentiis in forma Ecclesiæ consueta relaxamus, in contrarium facientibus non obstantibus quibuscumque, præsentibus ad decennium tantum valituris. Volumus autem ut præsentium litterarum franscriptis seu exemplis etiam impressis, manu alicujus notarii publici subscriptis, et sigillo personæ in ecclesiastica dignitate constitutæ munitis, ipsa prorsus habeatur fides, quæ ipsis haberetur præsentibus, si forent exhibitæ vel ostensæ.
Datum Romæ, apud Sanctum Petrum, sub annulo piscatoris, die 3 septembres 1852, pontificatus Nostri anno septimo.
Pro Bom. card. Lambruschini, J. -B. Brangaleone Castellani substitutus. Le bref précédent, ne valant que pour dix ans, a dû être renouvelé à l’expiration de la concession. De même pour le suivant.
du
ici*