ODE

IN EXPÜGNATIONEM NAMÜRCÆ.

1. Quis fonte sacro dulciter ebrium Repente doctus me furor abripit?

Fallome ? Castas en sorores Ante oculos mihi Pindus offert.

Hue vos , Camœnæ , dum lyra parturit Sonora cantus, ferte citæ pedem :

Adeste, et arrectis modosque Auribus ac numéros notate.

Concussa pronis arboribus mihi Jam sylva plaudit. Vos , jubeo , graves

Silete venti : Ludovicum Aggredior celebrare versu.

2. Audax volatu Pindarus arduo Secare tractus ætheris invios,

Coetusque vulgares perosus,

Longe humiles fugiente penna Terras relinquit. Tu, lyra, tu potes.

Si fida jussos reddideris sonos ,

Audita sylvis montibusque ,

Threïcios superare cantus

3. Proh 1 quanta moles surgit in æthera Phœbusne murorum inclytus artifex,

Comesque Neptunus laboris ,

Rupibus imposuere celais Turres superbas ? Hinc Sabis , hinc Mosa Fluctus amicos consociare amant;

Hostique inaccessas profundo Gurgite , præcipitique fossa Tuentur arces. Ærea desuper

VERS LATINS

Centum e tremendis culminibus tonant Tormenta, ferratasque torquent Ignivomo procul ore mortes.