REGULA SEPTIMA

Explicité convenire lencntur circa unam aliquam sallem gencralem regiminis ecclesiaslici formam , et circa unura modum , ut hic aljsit tyrannisalio conscienliai ac corporis. Quia ciim Christus , diffusa per totum orlx'in lide suit , unionem el uniformilalem cum omnibus pra'cepcrit, et ad banc, sub lot quolidianis ingcniorum humanorum qu;cstionibus et dilVorcnliis inlroducendam , tam Romani quàm protestantes, uti infrà ostendilur. Concilia generalia necessaria agnoseunt.

Ilœc vero prœsertim nunc, ubi chrislianilas lot diversis ac innumeris principibus subcst, vel congrcgarc, vel solide dirigere absijue aliquà sallera generali circa rcgimen ecclesiaslicum uniformilate

ET LES PROTESTANTS D'ALLEMAGNE

et subordinalione est impossibile; quia neque episcopi Hispani vel Galli per principes Germanos, vel vice versA, alii per reges Ilispaniœ aut Galliœ, sese congregari palienlur; imo cuncta Romanensium régna , juxla sua principia , in conscienlià credere tenentur, quôd Concilia, absque Pap;e auclorilale, sint nulla , episcoporum ad ipsum subordinalio jure divine illi compelat; absque h;\c ergo oninia ha'C régna concilia et pacis média rejicient.

2" Regimen per christianitalem uniformiter introductuni est, ut pastores ordinarii subsint episcopis, lii archiepiscopis, illi patriarchis; horum suntquinque, scilicet Romanus, Constantinopolitanus, Antiochenus , Alexandrinus, et Hicrosolymitanus, et inter hos supremus vel primus, jure tamen humano, Romanus.

3" Hune Augustana Confessio, aut ejus Apologia, et professores Smalcaldici, nunquam rejecerunt : imo, ob dictum chrislianitatis statum, amore pacis universalis, tolerandura declararunt : solam ipsius in conscientias et corpora tyrannidem sunt deteslati. Hœc verô tolletur, si dicta et dicenda ol)serventur. In hoc vero casu , licel illi infaiUibililas non attribualur, in iis tamen, quœ nec Scriptura nec Ecclesia définit , sententia ipsius (prout superioribus debetur) privatorum quorumcumque sentenliœ aut dictamini praeferelur, illique in iisdem pia credulilas, et in cunctis spiritualibus ac licitis obsequium pra'Slabitur; nulla tamen illius décréta, absque localisprincipis consensu, publicare licebil.

EEGULA OCTAVA.

Debent convenire explicité circa illos Ecclesiarum mores et rilus.qui absque populi christiani cujusvis, vel etiam unius partis omniraodâ conturbalione , omitti vel inlroduci non possunt , et per consequens etiam circa doctrinas, quœ, horum rituum vel morum usum, aut tolerantiam, vel omissionem, licitam déclarant.

Qui a, sicut suprà visum est de Judaeis ratione abstinentiïe à sanguine, quôd Apostoli, hune morem , tune superstitiosum , tollere non sunt ausi , imo uniforraitatem aliis quoque in hoc prœceperunt; deindè , sicut ob ejusdem plcbis Judaïcœ fragililalem, Timotheum suum Paulus circumcisionem, coram Deo jam abrogatam , et mox publiée abrogandam, suscipere jussit : sic quoque, modo multa lalia sunt, quœ, sine Proteslaiitis et Romanensis plebis conturbatione , saltem extra concilii alicujus generalis adminiculum et auctoritatcm , omitti aut introduci non possunt.

Lepidum est quod , circà hœc, priori sa^culo, in quodam Carinthiœ lerritorio contigit. Introduxeral illius dominus ministrum Helveticœ Confessionis, qui juxta illam, subditos inforrnaret : persuaserat auteni illis plura subslantialia fldei Romanœ opposila se traditurum. Ubi occurrit dies solitre alicujus ad distanlem Ecclesiam peregrinationis et processionis, et hujus quoque abrogationem persuadere tentassel, adeo in eum excanduerunt, ut mortem ipsi (juoque domino minati sint, nisi , presbyterura lalem adduceret, qui servaret processiones; sicquc, ob nudum accidens, totam substantiam reformationis usque in hune diem rejecerunt.

Nota, quôd puncla hujusmodi extremœ apprehensionis apud clerum plebemque Protestanlium essent, verbi gratià, subtraclio calicis et obligalio

ad cœlibatum, ritusque quos hucusque pro idololairicis habuit : ex parte verô populi Romanensis, reformatio subita omnium solitarum precum, signorum sacrorum, ac cœremoniarum, necnon obligalio ad susceptionera sacramenti, extra assecurationem ordinalionis illius qui iUud administrât. Nunquam enim reunio vel introducelur, vel persistet, nisi pastores utriusque partis circa modum licitum et honeslum, nulliusque lionori aut conscientiœ prœjudiciosum, hœc populis, utriusque partis, vel expresse concedendi , vel discrelione aposlolicâ, condescendendi, dissimulandi aut tolerandi inter se fraternè conveniant. Hue verô fieri posse , tam ex diclisquàm ex mox dicendis, sufllcienter infertur.