Prœf. Conf. Aug. inlib. Conc, p

œcumenicum legitimum illud esse cui tota Ecclesià et pro œcumenico se gerenti communicel, et rébus dijudicalis adhéerescendum sentiat : ut Goncilii auctoritas ipsa Ecclesià; universse auctoritate et consensione constet; imo vero ipsissima sit CatholiCce Ecclesise auctoritas.

Taie ergo Concilium pro infallibili habemus , exemplo majorum; qiià de re facile possem ex antiquis œcumenicis Synodis tanquam ex decretis communibus prescribere auctoritates ; sed apud viros bonos ac pacilicos, quales in hoc negotio postulamus, satis certum fore putaraus, ab omni antiquitatis memorià eam fuisse semper Synodorum generalium reverentiam, ut quœ judicassent, de ils rursus quœrere piaculi instar haberetur, atque omnes Catholici prolatam sententiam pro divino testimonio susciperent. Horum igitur exemplo et ipsa Confessio Augustana ad œcumenicam Synodum appellabat, et altéra pars Prolestantium qua; Argentinensem Confessionem simul edidit et obtulit, in suâ peroratione idem professa est*. Consentiebant Catholici; ut profecto post tantum tamque firmum totius christianitatis consensum, non jam de ipsius Goncilii irretractabili auctoritate, sed de ejus constituendi optimâ et légitima ratione quœratur.

Abticclus V. — De Romano Pontifice.

Futuram Synodum ad quam provocabat utraque pars Protestantium à Pontilice Romano convocandam facile assentiebantur. Atque ipse Lutherus, anno 1537, edidit articules Smalcaldicos exhibendos Concilio per Paulum III « Mantuee indicto, et 1) quocumque loco et tempore congregando, cùm, » inquit^, nobis quoque sperandum esset ut ad Con- » cilium etiam vocaremur, vel metuendum ne non » vocati damnaremur. » Ergo et hanc Synodum agnoscebat Lutherus, in quà causam diceret, licet à Papa convocandam, et sub eo profecto congregandam; et quanquam in eodem conventu se Papaî infensissimum praebuit , profitetur tamen se non ausurum abesse ab eâ Synodo quam Papa congregaret.

Sanè Philippus Melanchton, unus Lulheranorum doctissimus ac moderatissimus. Romani Pontificis primatum in articulis quoque Smalcaldicis suâ subscriptione agnoscendum duxit his verbis : « Ego » Philippus Melanchton , de Ponlifice staluo , si » Evangelium admitterel, posse superioritalem in » Episcopos , quam alioquin habel jure humano, » etiam à nobis permilti^. » Ergo superioritalem Papa;, salvâ quidem doctrinâ, facile profitetur ex se esse legitimara, jure saltem humano, adeoque retinendam.

Exlant ejusdem viri in eam rem passim egregia monumenta, prœsertim in responsione ad Joannem BelUeum , quà et Monarchiam Papœ utilissimam decernebat ad doctrinœ consensionem , ejusque superioritalem inler arliculos facile conciliabiles reponebat; qui si perpendisset antiquorum Conciliorum acta, qu;c intégra habemus ab Ephesinà prima ad septimam usque Synodum, profecto faleretur Romane superioritati nec divinam auctoritatem de-

1. Conf. qitat. civ. in pérorât. Vid. Synt. Conf,, I. part. y p. 199. — 2. Prœf. ad art. Snialcald. in tib. Conc. p. 29S. — 3. In subscript, art. Smalcald. in lib. Conc, p. 338.

P[Î(1.IET DE RÉUNION ENTRE LES CATHOLIQUES

fuisse; neque quidquam posliilannis a Gonfessiuiiis Auf^uslaiia; defensorihus, qiiàiu iil animiun adhibeaiit seiUeiiliis adversiis Nesturium et Dioscoruin Epliesi et Clialcedone lalis'. Ibi cnira perspicieiil laiilaruin Synodoriim aiictorilalibus superioritalein l'apai in Pclro institulain, à Pctro propagatani , el in Sede aposlolicà eniinenlem tantâ evidenlià, ut niliil aniplius desiderare |)ossiraus. Quo semel constiluto, niliil obslat quin Glirisliani onines Romano Pontijici Pétri successori et Christi vicario verain obedientiam spondeant, ul est in Confessione l'ii IV positum. Prufectô enini valebit iliud Pauli : Obcdite prœposilis vestris-. Quod si omnibus, quanto niagis illi queni prœposilis quoque prpepositum ab ouini antiquilate, ac priinis etiam generalibus Conciliis agnilum esse constiterit?

Neque bic dispularaus, aut locos onines referimus; sed ex communibus decretis pauca quœdam et brevia annotamus quaj ad cerlam el expedilam pacem facile suiriciant. Articulos verô lot labenlil)us sœculis in sebolis catbolicis innoxiè disputalos nec memorandos hic pulanius, cùm eos non perlinere lidei et comniunionis ecclesiasticœ rationeni, el jam cœleros orailla[nus , Cardinalis Perronius', et ipse Duvallius Romanœ auclorilatis defensor acerrimus'' ; ac ne Gallos lantùm commeraorenius, imprimis Adrianus Florentius Doclor Lovaniensis, mox AdrianusVP, ac fralresWalemburgici", clarissima inter Germanos atque inler Episcopos noniina demonstrarint.

Nos quoque omnium infimes doclrinam calholicam in rébus conlroversis exponentes, ac lanlorura virorum vesligiis inh;erenles, Innocenlius XI, noslramque ExpositioiNem , binis dalis Brevibus die iv Jan. MDLxxvni, el xn Jul. mdclxxix, luculentissiniè el cumulalissimè coraprobavil. Intellexil enini oplimus ac verc sanclissimus Ponlil'ex , non licuisse nobis eam pr.'ecludere viam deserloribus noslris ad castra rediluris, quam lanli doclores omnibus Protestanlibus, ac magnis eliam inter hos Regibus patefecerinl. Nobis ergo necessaria, perspicuè quidem sed modeste discenlibus, Sedis apostolicte non defuit aucloritas, quaî su;o sibi conscia majeslalis, cerla et apud omnes confessa, sibi ad regendas Ecclesias omnino sufTicere staluil, reliquis suo loco et ordine relictis. Atque hœc dicta sunlo adversiis Melanchlonem aliosque Protestantes , qui invidiosissimè de ponlificiâ poleslale, falsa veris, dubiis cerla misceant'.

Summa sit, ponlificiam poteslalem uniendis Ecclesiis et Glirisli lidelibus nalam, diligi , coli , suscipi oportere ab omnibus qui pacem calholicam unilalemquo diiigunl.

\. Eph.Conc. act. i, Oialced. Conc. act. m et iy.~2. Hebr., XIII. 17. — 3. Du Perron, Rép. au Roi de la Orande-Brel., Ep. à Casaub., ib., L iv, éd, d'Antoine Estiunne , p. 858. — 4. Duval. Elench., p. 9 et 08. Id tract, de sup. R. P. potest., part. IV, iju. VII, p. 843; ih., qu. vill, p. 845 et 855; ib., part. II, qu. l, p. 751 ; ibid., part. II, qu. ll, edil. 1014, p. 233, Paris. 1036. Tom. poster., p. 757 ; ibid., q. v, p. 708 ; ibid., part. IV, q. vi, p. 839, 810 et 841 ; ib., qn. x, conclus. 2, p. 858, et alibi passim. — 5. Adrianus VI in IV de Cun/irmat. — 0. Wulemburg., T. ii. Tract m de Eccles., part. III de immobili Cathol. /îdei fttndayn., paij. 131, n. 6, Bft 10. cont. hœr. fid., part. II, cap. u,p. 146, n. 11, là, 22, 23. De Def'jns. Bellarm., i'om. ii, ad lib. ii, cap, ii, n. 13; ibid,. ar,:is., col. 1012, il. 14 , 15, 16, 17 , 27, 33. — 7. Apol. til. de Eccles. in lib. Conc, pat/. 149.