DE DOCTRINA CONCILII TRIDENTINI CIRCA DILEGTIONEM, ETC

niuo , caelerisquo piano ignolam ot inaiidilam. An crgo eo qiiôd proiiis in laxiora ac paradoxa aniniis communior hodie videatur; an, inquam, proptcrea eam invalescere sinant Kpiscopi, non auLem omni ope propulsandam ac prolligandam curent"? Ita de excliisà incipientis diloctionis neccssitate dicendum. Neqiie enim tanlA in re hominum opinionibus , scd Ecclesiœ fide régi jubemur. Nec si \el maxime felicis menioriœ Alexander VII, décrète validissinio, noiâque et omnibus acceptissimâ Sedis apostolicœ auctorilate prolato vetuisset, ne illam sentenliam ullâ tlieologicâ censura prohibeamus : ideo nos tantam \erilalrm , tam clarè , tam perspicuè à sacrosanclâ Tridentinà Synodo declaratam tacere debemus? imo verô, quo à pluribus impugnatur, tantô magis, modeste quidem ac paciflcè, sed intérim magno animo asserenda est ; ut adversari Conciiii Tridcntini decretis, si non theologicû qualificatione, veridicâ atmen assertionc dicatur.

Nec fasest Episcopos, tanto accepte deposito, judicare secundfim aliorum communiorem licèt forte sententiam ; qued niliil aliud csset, quàm ut iilis auctoribus per inanem probabililatis speciem f'alsa securitas induceretur, et contra Domini interdictum traditiones ac mandata hominum in\aiescere sinerentur.

Liceat et iiiud reverenter addere, utcumque Alexander VII, ab inferendis neganti sententiœ censuris propter benum pacis continendos existiraavit Episcopos, certè noiuisse eam opinionem à succisssorum queque suorum Innocentii XI et Alexandri XIII decretis ac netis praestare salvam : in quas incidisse, dum amandi obligationem generatim sel\ uot, dumque in sacranienlerum maleria probabilem tantijm , non aiitem tutam sequuntur senlcntiam, suprà demonstravimus'.

Haec igitur ex antedictis concludimus.

XLIV. Summa doctrinse prxcedentis, rjusque conclusio. — I. Constat Fa'nitentia3 sacrameiilura lapsis œquè ac Baptismum omnibus, etiam adullis nondum regeneratis, esse necessarium, hoc est non tanlùm necessitate praecepti , verùm etiam necessitate raedii (cum veto-).

II. Constat ulrumque sacramentum non acceptas gratiee aut justitiae signum, sed accipiendœ causam instrumenlalera essc^.

III. Neutrum eorum sacramentorura dum actu suscipitur, etiam vote sacramenti conjunctuui, semper supponit jam acceplam justitiamet gratiam : his contrarias sententiœ Conciho Tridentino adversantur''.

IV. Non minores aut inferiores dispositiones requiruntur ad juslilicationis gratiam in sacramento I-'oenitentia:' impetrandam, atque in ipso Baplismo cùm adullis traditur ; conlraria sentenlia eidem Goncilio et sanœ theologi;e répugnât^.

V. De amure in Baptismo exiat canon expressus è Conciiii Arausicanii cap. xxv. « Hoc etiam salubriter » profitemur, et credimus quod ipse Deus nobis, nullis » prœcedentibus merilis, et lideui et amorem sui priùs » inspirât, ut Baptismi sacramenta lideliter requiiamus,

1. Sup., n. 32. — 2. Hem , n. 20. — 3. Ibid-, n. 5, G, 7, 8. — i. Md. — 5. Ibid., n. 18, 10.

» et post Baptismum , cum ejus adjutorio , ea quœ sibi » sunt placita implere possimus. » En ad rcquirendum Baptismum araor necessarius, ad minimun incipiens, ut tradit ConciUum Tridentinum.

VI. Supponunt ergo in utroque sacramento distinct! aclus i)raepaiatorii fidei, spei ac dilectionis, quâ Deum ut omnis justiti;e fontera diligere incipimus'.

VII. In utroque sacramento pariler requiritur propositum firmum ac validum implendi pra^cepta omnia quœcumque Christus tradidit, adeoque vol maxime prinium ilhid de Deo loto corde ac tolis \iribus digendo, hoc est, super omnia^.

VIII. In utroque sacramento pari necessitate petenda est fides, quœ per dilectionem operatur'.

IX. In utroque sacramento œquè requiritur voluntaria'susceplio gratiœ et donorum, quibus homo efficitur ex injuste justus, et ex inimico amicus : ;e<|uè necessarius consensus in justitiam inhœrentem , quœ est ipsa charitas : œquè vohmtario motu quœrenda , volenda , procuranda Dei amicitia. Contrariœ sententiœ ejusdem Conciiii decretis adversantur'*.

X. Neque tamen omnis etiam incipiens Dei propter se dilcctie statim justificationem inducit, scd ea tantùm cenlritie, quàm charilate perfectam esse conlingat'.

XI. Qui solvit obligationem Dei super omnia diligendi per spéciales actus, aut ad certum numerum redigit, hœresim docet aut inducit^.

XII. Qui negaret hoc prœcepto teneri etiam peccateres , etiam pœnitentes, eamdem hœresim induceret'.

XIII. Neque pœnitentes à conatu saltem eximendi, cùm jubeantur et moneantur, et facere quod possint, et peteie quod non possint, Deo adjuturo ut possint*.

XIV. Qui docent pœnitentes, sufficere attrilionem ex solo melu conceptam, non tantùm disponcro aut parare viam ad justitiam. Concilie Tridentino addunt, eosque periculosè fallunt^.

XV. lidem nisi pœnitentes provocent ad dilectionem prœparateriam , eamque tanquam non necessariam si negligant, in sacramentis conferendis de valore sacramenti sequuntur opinionem probabilem, relictâ tutiore : probabilem autera non ex verâ, sed ex suâ sentenlia "•.

Hœc igitur sunt capita, quœ à Tridentino Concilie accepta, ut vera, ut tutiora, ut certa , ab Episcepis doceri , ab iisdem contraria prohiberi debeant.

Hœc nos, secuti doctissimos ac maximes in Italiâ, Galliîî , aliisque previnciis Episcopos, fratribus et compresbytei'is nosiris Ecclesiarum rectoribus, aliisque ibidem verbum et sacramenta administrantibus, episcepalisresponsi loce, in manus docenda et utenda Iradimus : his ab universâ fraternitate obediri operlere admonemus; ne schismata in Ecclesiis fiant, neve falsâ securitate simplices animœ deludantur.

1. Suf., n. 9, 10,11,17. — 2. Idem, n. 12, 18, 19,21,22.-3. Ibid,, n. in. — 4. Ibid., n. )3, 18, 19. — 5. Ibid., n. 3, 8,21, 34, 41. — C. IU.d.,n. 23, 24, 25, 32, 33. — 7. Ibid., n. 23, 24, 25, 33. — 8. Ibid., n. 33 , 34. — 9. Ibid., n. 2G , 27, 28 , 29, 30, 31, 35, 3(;, 37. — 10. Uùd., n. 32.

FliN DU TOME IIUITIÈ.ME.