APPENDIX ALTERA
Quod sanclus Jtiunnes eos lanliim canal martijres qui nuh impnrin romano cum ipso Joanne passi ainl, cl advcrsùs vêlera ac nola idola decerlarinl.
]]\ diclis conseciuens est eos quos Joannes vidil venienles de Iribulatione magnâ , palinâ in manibus porlatâ nobiles, aliosque qui characterera bestiae, nerapae idololatriaî in vetere urbe Romà im|)eranlis et saevientis , non gessorint ; non alios esse (luàni martyres sub imperio romano, unà cum Joanne lanla perpessos, quamobrcm sic orsus est : E(jo Joannes f'rater vester, par-
1. Alhtinns., tom. 2.Quœsl. 'id Anl. 39. in respons., p. 277.
DE EXCIDIO BABYLONIS.
ticeps in tribulatione et regno*. Quo se fratrem et socium professus est eorum qui tune sub imperio romano adversùs ejus idola pugnarent. Unde , et bestià caesà , martyres vidit ab ipsà decollalos iTEiT£X£xt(j[j.evou; sive securi perçusses , clarà allusione ad supplicium sub imperio romano usitatum, ut Grotius et alii eruditi annotarunt; non quod alii quoque martyres ubique terrarum ad eum chorum non perlineant , sed quod Joannes sub imperio romano passes, in Apocalypsi suâ, ipso supplicii génère vel maxime désignâtes" esse voluerit. Quod autem protestantes his substituant Albigenses, Valdenses, Wicleûtas, Hussitas, ac tandem semetipsos, pessimè factum ; vel hac unâ causa quod Albigenses quibus se dant socios, manicheismi deprehensi à nobis fuerint, quod nuperrimè Limbrokius ex protestantium grege , editis etiam actis , luculentissimè demonstravit. Nec melior conditio Valdensium ex iisdem actis. Wiclefum, cujus nuilus se admiratorem ac discipulum prolitetur, nemo, qui ejus trialogum legerit, ex impiorum aulâ exemerit; quippe qui sublato omni libero arbitrio , Deum ipsum , ut caetera omittamus, ad scelera quoque, ferreâ necessitate conslrictum induxerit, ut alibi ejus verbis recitatis ostendimus.
APPE^^DIX TERTIA.
Quàd primalus papœ atque Ecclesiœ romance , nec sit , ncc esse possit bestiarum sancti Joannis , aut Babijlonis , aitt etiam AnticlirisH character.
ViR doctus haec scribit , ac probandum suscipit : « Qubd Antichristi nomen romano pontifici convenire , » theologi nostri , tara reformât! , quàm qui Lutherani » vocanlur, judicaverint hactenus^. » Cujus appellationiscausam, et ipse et protestantes in primalum papae passim rejiciunt : et ipse vir doctus affirmât « in Boni- » facio III , pleniùs se exeruisse Antichristum , eb quod » à Phoca imperatore delatum titulum œcumenici seu » universalis episcopi ac capitis omnium Ecclesiarum » avide arripuerit. » Rectè omnino si.dictis aliquid probationis addiderit. Gerlum est autem de œcumenici titulo inter Bonifacium III, et Phocam gestum dictumve nihil esse. Décapite Ecclesiarum, nimis profectb hospes est in PP. lectione vir doctus, si nesciat et rem et vocehi ab ipsà criristianitatis origine celebratam. Vel synodum Ghalcedonensem audiat scribentem Leoni papge, ipsum, ut membris caput praesedisse : nec immérité ab eodem Leone tantâ fiducià toto orbe laudante et approbante dictum : Romam per beati Pétri sedem caput orbis effectam. Audiat et antea Ephesinam synodum, in damnato per Celestinum papam Xestorio eadem praedicantem ; audiat antea quoque Pelagianam haeresim ab Innocentio et Zozimo romanis pontificibus esse damnatara , confirmatis à Pelri sede synodis africanis. Unde Prosper cecinerit illud heroicum :
Sedes Roma Pétri, quae pastoralis honoris. Facta caput raundo , quidquid noa obtinet arrais. Religlone tenet.
Audiat ab ipso Gypriano agnitam et commendatam Pelri cathedram et Ecclesiam principalera , unde unitas sacerdotii exorta sit. Erat ergo à primis usque temporibus in Petro stabilita Ecclesiarum princeps, quâ praeside vigeret consensio et communie omnium Domini sacerdotum. Haec certa et vulgata, nec à viris prebis neganda , ex innumeris delibavimus , ut vir doctus, quà est raodestià et animi sinceritate , fateatur in Pelri cathedra caput exterioris ministerii semper esse agnitum ; Christo reservatum spirilùs interieris ac vitalis influxum. Quae si ad Antichristi regnum pertinent , jam pridem de Ecclesià conclamatum est.
Quid quod nec illud ^erum est quod ab ipso retulimus : Lutheranos atque reformates, in eamdem de papa antichriste convenire sententiam.
Anne 1530, in ipsâ praefahone Gonfessionis Augu-
"i-Apoc, I, 9. — 2. Cap. I, § 1.
stanae , principes ac civitates Garolo V supplicant ut de cenvocando quamprimum generali concilio cum Romano pontifice tractet, ad quod concilium et ipsi appellaverint et appellationi haereant. Altéra pars protestantium quae se à cenfessione Augustanà separabat, eadem in Argentinensis cenfessionis peroratione professa est. Non autem ad concilium antichristi provecabant. Ergo neutra pars protestantium de papa antichristo convenerat.
Anne 4337, in conventu Smalcaldensi , Martinus Lutherus multa atrociter in romanum pontificem invectus, quem etiam Antichristum appellal, « edidit articules » exhibendos concilio per Paulum III Mantuae indicto et » quocumque leco ac tempère congregande ; ciim , in- » quit*, nobis quoque sperandum esset, ut ad concilium » etiam vocaremur ; vel metuendum ne non vocati dam- » naremur. » Sic ergo laborabant, auctore Luthero, ut coram Antichristo ejusque concilie ubicumque et quandecumque cenvocando causam dicerent , ab eo cendemnari vererentur.
In eodem conventu Philippus Melanchton, unus Lutheranorum modestissimus juxta et dectissimus , suâ quoque subscriptione testatus esl posse i-omano pontifici permitti in episcopos superioritatem , qiiam alioquijure humano haberet. Sic in Antichriste humanam quidem , sed tamen legitimam super episcopis potestatem agnoscebat, eamque firmandam asserebat, nedum ab eâ ut antichristianâ abhorreret.
Qui autem eam eo humano jure stabilitam admittunt, ii sanè si divina reperiatur esse tantum bonum ab ipsis agnitum, firmiori auctoritate niti, non debent invidere rébus humanis.
At enim conditienem addebat si Evangelium admitteret. Rectè : bene enim de Antichristo sperabat, quidquid Paulus Apostelusde illiusperdilienecertâ edixisset.
Idem Philippus Melanchton, datis ad Joannem Bellaium litteris, menarchiam ecclesiasticam, si non esset, slabiliri opertere admonebat , conjungendis animis et sanciendae Ghristi paci ; atque eà accessiene Antichristi, si Deoplacet, augebat imperium, et ad Ghristi regnum, quod pax est et charitas, aptum judicabat.
Ex parte eerum quos reformates vocant, Hierenymus Zanchius, quo nuilus erat doctior, haec edidit in praefatione Gonfessionis fidei anne 1583, apud Gret., Op. Theolog., t. m , p. 636. « Singulari Dei bénéficie hoc » adhuc boni in Ecclesià romanà servari neme non vi- » det ; nisi qui videre non vult : qubd nimirùm sicut » semper, sit nunc etiam censtans et firma in verâ de » Deo, deque Ghristi personà dectrinae prefessione... )) Ghristum agnoscit et praedicat pro unico mundi re- )) demptore. » En idelolatras et Antichristos novos tam benè de Deo et Ghristo sentientes et quidem semper et verè invariatâ fide ; « quae causa est, inquit, cur Ec- » clesiam hanc pro Ecclesià Ghristi agnoscam^? Addit esse Ecclesiam, « quae fundamentum fidei servet, quod » est Ghristus verus Deus et verus home, verus et per- )> fectus servater; ita ut in summam doctrinae aposto- » licae quae in symbole tradilur, consentiatur. »
Neque dissimulabo intérim à Zanchie Romam ita agnosci Ecclesiam, qualis ab Osco et aliis prophetis Ecclesià Isj^aclis sub Jeroboamo et cxtcris fuisse describitur : quo nihil est iniquius cemparatum, cum Ecclesià Israelis nec Deum patrum suoruin , nec Mosem ejus interpretem , nec ipsum adeô legis antiquae fundamentum agnoverit.
Pergit porro Zanchius ^ : « Si Roma correcta ad pri- » mam formam redeat, nos quoque ad illam revertamur, » et communienem cum eà in suis porro cœtibus liabea- » mus (quod utfiatorat) ac tandem sic subscribit ego » Hierenymus Zanchius septuagcnarius cum totâ meà » familià testatum hoc vole loti Ecclesiae Ghristi in » omnera aeternltatem. » Quae de Antichristo vevere et dicere nulla ratio sinit : mihique persuasum omnino est,
1. Pi-œf. ail art. Sm-ilc. — 2. Prœf.,art. viit —.S. Art. xix.
DE EXCITATIO BARYLONIS.
si qui sunt inler adversarios paulù graviores, cîecis licel prapjiidiciis aoti, tamoti Eoolosiain romanam lidoi ruiidainonta custodientom ut cliristiaiiain agnoscLMO , et ex iiiiil>ii>4l.un antique lidoi roiiiiuiis orcultô rcjicoro, imo i! ' iH>> uni lie Roinà aiiticluislianà perJoan-
nem u - i.a faiula atqiie infanda lioblaterant.
Nec luirum ciim doctjssimus Verensfelsius ne uniim quidem \orbiim ex Apocalx psi produxoiit , qiiod adversùi. ElcolesiiL' romana; priiûalum iMiilorqueri queat.
