itioncm beslia; s[)eclanl : ergo i)orscculionem
•' ■ anni '"l posl mille annos solutus Salanas
• 1 frgo iKîrsccutio bcstiaj est ullima,
" -li e.il, nisi eo s<;nsu quo omno super-
II alquo Iruculenlum Anlichristus est, If, f'I fpiod illaomnia in figuram Anni pt iiltimi gcsla scriptaquo sinl : M" fidi l'atros ac Iheologi ; aul,
M'' ■ . ■y....i wlvilur, nec Joannis valicinia
!•.. -«ni.
.1.1.11 .j i.-r futurs i' 'a i)crHCCulio quam Anlicbri«»li c--< .... 1. , o-^t clarius, pro noslris
MV\m* wjo dKurinu.H loro : lilc sufficit demonslrasse
\.Apoc X». 19. - t. tt. Tfu„.,„, 8. 3. j^poc, XX. 2. 3. -
perseculionem besliœ , nec ad Antichrislum porlinere aul i>erlinero potuisse ; qnodcrat domonstrandum.
Rem licel aliter expedire paucis. Illa est porsecutio ullima et Aniichristi, qua;, solulo post mille annos Salanâ, evenlura esl; sed illa non est bestiao, cùm post mille annos à dc\iclâ boslià consequatur ; ergo bestiae perseculio non est ullima.
Addimus de sccundà bestià cui protestantes vel maxime Aniichristi sui romani personam imponunt : Anlichristus is futurus est, teste apostolo Paulo, qui se c/fcnit et cxtollat super omne quod dicitur Deiis aut q-uod colitur ^ : atqui bestia socunda, nedum se efferat super omne quod dicitur Deus , non se, sed primam besliam adorare fecit^, quœ prima beslia et ipsa draconem adoraret. Non ergo Anlichristus, quae se tertio gradu post draconem et bestiam collocat; tantùm abest ab eo , ut super omne quod colitur extolleret.
Viderit ergo vir doctus, viderint ca3leri quos sequitur |)rotestantes , quàm à vero aberraverint, qui ad Antichrislum suum romanum pontificem , bestias illas ac maxime secundam referendam putarint : cùm has bestias, qualescumque sint, nequidem ad Antichrislum pertinere aut pertinere potuisse, Iuce clarius demonstralum fuerit , atque omnes vaticinii apostolici cliaracteres, proteslantium syslemate lia esse deletos, utnihil integri , nihil sani remanserit.
PR.EMOXENDA QILEDAM AD II ET IK DEMONSTRATIONEM.
Prima Admonilio. De eo quod ad litteram Joannes praedixit brevi fieri oportere.
Secunda Admonilio. De numeris Apocalypticis.
Terlia Admonilio. De Romà idolis inhœrente sub plis quoque principibus.
Quarta Admonilio. Quale futurum esset urbis excidium, et quando combusta sit.
ADMONITIO PRIMA.
De eo quod ad litteram Joannes prœdixit brevi fieri oportere.
Vix quidquam est apud Joannem illiislriiis, quàm quod non modo ventura, sed cliam addilA Icmporis circumstanlià, quôd cilô venlura cecinerit. Rem famillarem prophelis et prophelici eloquii majeslate dignam , ul Deum insligatorem suum rerum ac temporum arbilrum teslemque adduccret, quo faclum est ut sic ordiretur : significala sibi, quœ oportet fieri citô^ : et paulô posl : Tempus enim propè est : el caetera ejusmodi in ipsà revelalione lolics inculcata nec ailler unquam.
In promplu est commcmorare rcs geslas quibus cITicilur, ut, qua; Joannes Domiliano principe scripscrat, in proximis regnis Trajani el Adriani fieri incipcrenl; tolumque valicinium de proximo in proximum usque ad cap. xx. uno dcinccps tcnore decurreret; ut el in hujus opusculi prœratione dixinnis, et in Apocalypsi noslr;\ pridem oslcndinms. Sed enim protestâmes non se ad hœc praicisa adstringi iialiuntur; ([uippo qui vaga omnia et confusa moliiuilur; adco ut Verensfelsius id scripserit* : Quocumque tempore bacchari meretricem illam dixerimus, terminum à Joanne prœfîxum non Iransr/rediemur . Commodum sanè protcstanlibus, ul irivcnlis suis lalissimum campum apcrianl, cl liariolari audeant f|iiodcumquc collibucrit, nec redargul unquam aut faisi dcprchcndi possint.
Nos autem sovcrioribus obstricti rcgulis, laiitam inlerpretandi liccnliam, f|uu; sacro toxlui illudat, aversamur. Auclor ipso Joannes à nobis relatus^ : Ne, inquil, lihrum sifjnaveris, tempus enim propè
1. //. Thrun., II. 4. — 2. Apoc, XIII. 12. — 3. Idem, i. 3. — 4. C'jp. m, S 21. — 5. Ad Apor., i. 1, 3.
DE EXCIDIO BABYLONIS.
est*; conlra ac Danieli diclum : Tu ergo visionem signa, quia post mullos dies erW^. Et iterum : Claude sermonem usque ad tempus statutum. Denique : Vade, Daniel, quia clausi signati sunt sermones usque ad prœfinitum tempus^. Quibus liquet claudi signarique sermones qui ad longum tempus pertraherentur, conlrà autem non signari eos quibus stalim eventura propalarentur. Hsec in Apocalypsi nostrà memoravimus. Quid ad haec vir doctus qui nostram interpretationem confutandam aggressus est? niliil quidquam, nec habuit quod liisceret.
Rursus idem Joannes oslendit ligatura draconem, donec consummentur mille anni, et post hœc , inquit\ oportet illum solvi modico tempore. Quaî si interpretemur protestantium , in morem, ipsi mille anni sunt modicum tempus, nec eos modico tempori opponi oportuit. Ubi sunt qui hue afferunt illud, II. Pétri, m. 8, mille anni sicut dies unus : quee vera sunt, temporibus œternitati comparatis; ad designandos verô, quos Joannes intendebat, singulares ac proprios temporum characteres non valent.
Hinc idem Joannes ; Quinque (reges) ceciderunt, alius nondum venit ; et cum venerit, oportet eum ad brève tempus manere^; nulle prorsus interutrosque discrimine ad sensum protestantium, que omnia tempora œquè longa, œquè brevia effluunt. Ergo Joannes ad litteram se intelligi voluit.
Quid illud : Vœ unum abiit, et ecce veniunt duo tœ, posthœc^ : Ecce, inquit, jam instant : ac postea, vœ secundum abiit, et ecce vœ tertium veniet citô''. Quo profectô demonstrat tria illa vœ quœ totam Apocalypsim ad caput usque xx. partiuntur, ej usque oranes partes inter se vinctas tenent, ita esse, Spiritu sancto dictante, disposita ut alterum alterius vestigia continuô premat, nec nisi modicà interruptione dividanlur; ostendantque Joannem semper ex proximo in proximum processisse.
Quid illa draconis coUigenlis vires, seseque ad sseviendum in sanctos concitantis ira vehementior, eô quôd victus à marlyrum exercitu, adjulore Micliaele et Angelis ejus, cùm sciât guôd postea modicum tempus habet^ ad persequendos sanctos, pristinà seevitià romani imperii, auctore Gonstantino magno, brevi in pacem desiturà? Quo loco protestantes, si voluerint, pro modico tempore immensam seriem sœculorum evolvent, ut nihi cerli supersit, ac ne filum quidem ad superandas inextricabiles vias.
Adverte, erudite lector, à nobis ad lilteralem sensum Joannis Apocalypsim adstringi , non vanis arguments, sed quœsitis in ipso textu circiunstantiis. Denique observandum illud Angeli per Deum viventem juranlis oraculum .• quia tempus non erit amplius^, nulle jam relicto spatio perfidœ Rabyloni ad agendam pœnitenliam. Quse omnia efficiunt , ul et universum vaticinium cité impleri necesse sit, et singulas ejus partes modico intervalle esse interfectas; nec immérité à Jeanne, jam inde ab initio pronuntiatum illud quod oportet fieri cita; et tempus brève est, eô quod quee preediceret jamjam imminerent et ad exitura usque per brevia temporum inlerstitia procédèrent.
1. Apoc, XXII. 10. — 2. Dan., vu, 20. — 3. Idem. xii. 4, 9. — 4. Apoc, XX. 3. — 5. Idcni, xvii. 10. —6. Ibid., ix. 12. —l.Ibid., XI. 14. — 8. Ibid., XII. 12. — 9. Ibid., x. C.
B. — T. II
Quid autem protestantes? His nihil citum aut prope ; cùm prœcipuum eventura , nempe Antichristi romani ortum, Josephus quidem Medus eumque seculus Jurius post quadringintos annos, ipse vero Verensfelsius , et si qui paulô œquiores, ad Bonifacii III tempora post sexcentos annos collocandum putent; quod si minus congruat , ad Gregorium VII, post mille annos scilicet, tempora protrahentur. Quo certo limite? nempe inter Bonifacium III et Gregorium VII Verensfelsius fluctuât : adeo post eventura quoque , quo nullus est clarior propheticorum dictorum interpres , ita obscuri et incerti characteres , ut nec ipsi uUis notis suum Antichristum agnoscant, nihilque fixam ac certum à se afferri fateantur.
Jam si ad ipsa initia, hoc est, ad Domini dicta veniamus , recolendum islud à nobis jara in prœfatione delibatum : Nunc judicium est mundi, nunc princeps hujus mundi ejicietur foras*. Nunc, nunc, inquit, non post longam temporum seriem, sed statira post Christi crucifixi tempus : unde prosequitur : Et ego si exaltatus fuero a terra, omnia traham admeipsum^. Quo perspicuè déclarât post conscensam crucem , conversionem orbis idola respuentis, etcredentis in Christura continuô incœpturara : eoque pertinebat etiam illud : Venit hora ut clarificelur Filius hominis^.
His verô congruunt S. Joannis vaticinia. Quis enim illeraundi princeps, nisi draco apud Joannera, rufus et sanguinarius, habens in (septem) capitibus diademata septem'^, hoc est, in quocumque capite insigne regium. Gurautera mundi princeps? nisi quia mundum universum opplevit idolis, in quibus seque et dœmonia suasque maleficas potestates adorari fecit, et introducto peccato, humanam gentera victam et cap tara sibi servara addixit^? Quando autera ejectus est foras? nisi eo tempore quo à Michaele ipse devictus cum Angelis suis^, et à cœlo quod affectabat, in quo ab impiis ponebatur, atque à suà sede, suraraàque imperii arce dejectus est. Quando denique Christus omnia traxit ad seipsura? nisi cùm projecto dsemone et orbe converse acclamatum est : Nu7ic fada est salus , et virtus, et regnum Dei nostri, et potestas Christi ejus"^. Sic ergo Joannes Christi oraculum quod in suo evangelio retulit, in Apocalypsi exequendura prœbens, illud Christi nunc , 7iunc , per illud suum citô et prope impleri docuit : utroque perinde ad litteram sumpto.
Suppetunt alla Evangelii verba prophetica , quibus lux Apocalypsi concilietur , quale illud toties iteralum : Pœnitentiam agite, appropinquavit enim regnum cœlorum^; quo veram et imminenlem propinquitatem designabat. Nec minus clarum illud : Venit hora , et tempus meum prope est : et illud : Cùm videritis circumdari ab exercitu Jérusalem , tune scitote quia appropinquavit desolatio. Et rursus : His fier i incipientibus , lecate capita vestra, quoniam appropinquat redemptio vestra, sicut : Prope est œstas , cùm arbores jam producunt fructum ^ : quo loco designatur, non quod absolutè futurum est citô, sed quod fulurum est citô post-
1. Joan., XII. 31. — 2. Idem, 32. — 3. Ibid., 23. — 4. Apoc. XII. 3. — 5. Joan., viii. 34 ; //. Pet., ii. 19. — 6. Apoc, xii. S. — 7. Idem, 10. tolàque prophetiâ passim. — 8. Matlli., m. 2. — 9. /.!«-., XXI. 80, 28, 30.
DK EXCIDIO BABYLONIS.
quain illa i^igna priccesscrint : quod otiani in Apocalyp^i viditmis.
ÔulhI ergo Verensfelsius objioit , frustra à nobis urtTori brève lempus. Cùm, iiuiuil'. «</ Alaruum usijue , que rem protrauimus . plus treccntis annis effltijcerit. Vellem dicta nostra accuratiùs pcrpendissel. Non enim omnia oito evenlura fuisse diximus. sed slalim iuaeplura qux continue tenore iuler se apla consorlaque laberentur, brevibus inlervallis distincte notatis et inter se connoxis ; quo lit ut et totuni ipsum statim immineat, et singul» partes ali;e ex aiiis ducl;e brevi fulura memorenlur : quale profecto est illud : Vœ secundum abiit, et Kce rœtertium ritô'^; post vœ secundum scilicel : qua' omnia danl locum locutioni cita, ut el mox diximus el infrà suis locis in secundà scilicel el tertia demonstratione nostrft, data occasione expeditiiis et luculentiùs exponomus.
Nec incassum liligavero, si quis praifraclc conlenderit non déesse Scripturœ locos, quibus ipsum prope non ita stricte sumatur; nec si quid alicubi tifruraté sit dictuni , idoo eludenda omnia quœ ad litteram millies et consuelo sermone prolata referantur : qu;\ repulA ad nudos el inanes sonos Scriptura redigatur nullo cerlo sensu. Hœc ergô omittamus ulcumque se babenl; certis ac liquidis liîereanms : el quandoquidcm de Apocalypsi quœrimus, si quid prolicere volunl, oporlel ul ostcndant la illo valicinio prope illud el modicùm et cilô , vcl semel aliter quàm ad litteram scriptum.
Nam quud Verensfelsius memoral^ illud ecce venio relocUer, ecce tenio cito, quod ad supremam judicii diem protrahatur\ non sanè consideravil de ipso judicii die specialem ac propriam rallonem. Quis enim alTirmare ausil non suo œvo vcnlurum? Deo sœculum coarclante ad extremas anguslias , et ad repentinam pcrditionem, intérim nubenlibus, ementibu», vendentibus nobis'. Qnare non licel nobis rem in longum Irahere; imo quasi proximam cogitaro necessc est : cùm prffîserlim certum sit suum unicuique noslrùm judicium imminere : Stalutum enim est hominibus semel mori , post hoc auUm judiVium*. Quo judicio nobis confecla sunt omnia. Umnino enim quisque cum suà caus;l rcsurreclurus est, el quaî in corpore gessil rolalurus : cujus immutabilis judicii propalatio ad quanlacumque .«-a.'cula trahatur, quid ad nos, qui reverà cl ad litteram jamjam judicandi simus? Unde illud , horrendè et cita apparehil tohis'', impondcl omnibus, inlerfKwilo tantùm brevis vit.r; sftatio : nec vacal illud Apostoli, Dominus prope est** : cl illud : Ilora «I jam no% de wmno surgere : nunc enim proprior «< nontra aalus fjw'im rùm crefi idimus'^ : laïKjuarM dicerel ; <>rbem t'-rrarum sua l'ala urgent, noc liquel an ipsi mundo Iriginla circiter anni rclicti intérim velut conso[)iti diulurn.f; vit.c
,- - ;imus, nec nobis |<aucitateiii dierum
nosirorum nunliari palimur. Valet ergo illud apud J' Erre renio cilà , cl aiia in hanc senlcn-
lià;.. .. ;a. Venif), tenio libi scilicel, vobisquc, omnibus el ningiilis quibus quà hor.l non pulalis Fi riinis véniel, nec ulla spcs subesl relrac-
lail'i^r MU-*.
X.Ctp. tii. I 21. - s. Apoe., IX. U. 3. C/7J). 1». s 2J. — «. Apoc , «II. 7. I? — r.. I.ur., jivii. 0. ii^i,r., IX. ï7. — 7. A.^.. »!«-■«. l'htUp., IV. h. — 8. Uom . xiii. 11.
Ouarc id prinniin iiquct : fruslra in Apocalypsi quan'i textus in quibus illud, Venio cita, non sumatur ad litteram : hoc primum; neque tamcn bis contenli, sed Icxtus ipsos singulares diligenter scrutali sumus, et quod caput est, ex subjeclâ materià cl ex singulis verbis aptam el lilleralem signillcalioncm cxpressimus. Hœc pridem diximus : ad hîcc vir doclissimus obmuluit; neque major cura eorum quae ex Evangelio his congraa et connexa prolulimus.
Summa sit : inlelligenliam prophetarum, diligenter observanda, de longinquo et quœ de proximo nunlientur. Danieli diclum : Sigjia msionem, eô quod sit in mullos ac longinquos dies : Joanni autera è contra : Ne signaveris librum quia prope est tempus. Quidam olim dixit : Videbo eum, sed non modo intuebor eum, sed non prope^ : Joanni dalum, ut polissimà prophéties parle ad proxima et instanlia confestim raperetur. Atque ille quidem romani imperii cladem ut à suis temporibus remotissimam prtcdixit his verbis : Heu quis victurus est quando isla faciet Deus! venient in triremibus de îtaliâ^. Trircmibus per mare exercilus Iransportabunt, superabuntque Assyrios et vastas Orientis plagas , vastabuntque Hebrœos, et ad extremum etiam ipsi peribunt. Al Joannes ejusdem imperii exitium, causasque ruinarum alias ex aliis de proximo vidit. Is Joannis characler est. Hanc lectori clavim velul in manus tradimus, ostium reseramus; proteslantium invenlis sine lege modoque ficlis, viam claudimus.
ADMONITIO SECUNDA.
De numeris Apocalypticis.
VoLUMus hîc intelligant numéros illos rotundos ac prœcisos passim in Apocalypsi sparsos, mysticum aliquid continere, nec superstitiosè esse sumendos, quod omnes confitenlur; non tamen omnes œquè capiunl.
Sinl exemple isti loties memerali : Ex omni tribu filiorum Israël duodecim millia signait^. Neme ita absurdus est , ul in quâcumque duodecim Iribuum electorum repcriantur duodena millia, nec plus nec ininùs; sed quod duodenarius numerus quamdam perfectionem indicet, propter duodecim Patriarchas et duodecim Aposteles. Unde etiam supernœ civilatis fundamenta duodecim, œquè ac duodecim porlœ , quai ad omnes civilalis partes pateant, inscriplis nominibus duodecim tribuum.... et duodecim Apostolorum Agni''. Quô etiam perlineant illa duodecim millia stadiorum'' in omnem mensuram sanctœ civilalis. Quae profecto sufïîciunt, ul cum duoflonario numéro perfcctio designetur, deodecies duodena millia in sui qu;\dam quadralurà aliquid indicenl perfeclum el (irmum, unde etiam ex duedecics duodenis cubilis mûri laliludo compacta menioretur".
Hoc igitur jam posilo, in numeris prœserlim Afiocalyplicis quoddam inessc mystcrium, omnia expedita erunt. Nam viginti quatuor scniorcs, tam s.T;pe memorali, duplicato duodenario numéro, ex utriusfiue Testamcnli consonis cantibus et laudibus perfectionem inferunl.
Septenarius f|uoque numerus more linguaî sacrœ
1. A'um., XXIV. 17. — 2. Idem, y.3, 24. — .3 Apoc, vu. 5. — ». l>l<^m, XXI. 12, l.'{, 1 t, \'.>. — ',. Ibid., 10. — fi. Iliid.
DE EXCIDIO BABYLONIS.
quamdam universitatem inducit, propter finitam liebdomadam, et in ejiis seplimo die constitutum finem : unde in Apocalypsi septenus numerus, et
in bonam et in malam, partem quamdam notât ;
ut ostendunt septem spiritus missi in omnem terram, sigilla septem, septem lampades, septem Angeli, etc.; et in contrariam partem septem plagœ, septem hominum millia ceesa', et sœpe in Evangelio, dseraonia septem ac septem spiritus nequam^, ad significandam vim omnem inferorum ac dsemoniorum. Sic se habent mystici illi numeri in Scripturis passim ac prsesertim in Apocalypsi usitati, eo line, ut ostenso mysterio lectorem attentiorem reddant et paratiorem ad investiganda sacri vaticinii mysteria.
Eodem pertinent alii mystici numeri qui dimidium hebdomadis faciunt. Hinc illud triennium cum dimidio anno, per tempus, et tempora, et dimidium temporisa designato, quod est à Daniele sumptum*. Septem enim tempora Danieli^, septem annos esse neminem fugit ; nec minus omnibus notum, triennium islud cum dimidio anno, per menses et dies fuisse numeratum, cum quadraginta duo menses, et mille ducenti dies^, eamdem triennii cum dimidio anno summam efficiant.
Diligenter autem consideranti patebit, illud triennium cum dimidiato anno, ac diverses eventus pertinere; quos cîim absurdum sit revocare semper ad illud littérale triennium, his profectô admonemur ut mysterium cautèrequiramus.
Nec quaerentem latebit, si ad Danielem recurrat unde haec sumpta sint; apud quem scriptum sit, tradendos Judœos iyi manu ejus Antiochi illustris maximi persécutons et persecutorum typi, usque ad tempus, et tempora, et dim^idium, tempoyns''.
Neque obscurum est quo sensu accipienda haec sint, cùm Josephus diserte scribat* Antiochum illustrem Judœam tenuisse annis tribus mensibusque sex; quod ciim Machabœorum historià convenire facile demonstraverim , si nunc tanti esset.
Cùm ergo Antiochus persecutorum typus, ac sub 80 persecutio omnium persecutionem figura habeatur, haud immerito Joannes , hoc annorum numéro toties repetito, id inculcare voluit, in quibusvis persecutionibus christianos eo statu futures, quo erant sub Antiocho prisci fidèles per triennii illius spatium cum sex mensibus : quo etiam intelligerent non permissurum Deum , ut tyranni sine more modoque sœviant, sed profectô futurum, intra brève tempus eorum furor coerceatur.
Hue acceditquod, quemadmodum Antiochi promptà punitione, persecutioni finis impositus, additaque populo Judœorum gloria; ila Ecclesies Ghristi plerumque contigit , ut persecutio, tyrannis quidem supplicio, ipsi verô Ecclcsiae glorise atque utilitali verterit. Sic completum illud dominicum : Propter electos breviabuntur dies ; ut profectô pateat non ad libitum furere persecutoresquamtumvis impies et truculentes, sed eorum impetus ad brève, ac definitum à Deo spatium concludendos.
Hœc igitur in Apocalypsi nostrà fusé exposuimus^, hœc non improbata, sed omnino intacla atque adeo firma Verensfelsius reliquit : hœc quoque
1. Apoc, XI. 13. — 2. Luc, VIII. 2; xi. 26. —3. Apoc, xii. 14. 4. Dan., vu. — 5. Ibid., iv, 13, 22. — 6. Apoc, xi. 23; xii. 6, 14; XIII. 5. — 7. Dan.,wn. 25. — 8. De bello Jud. in Prologo. — 9. Comm. sur V Apoc, ch. x, n. 4.
aflîrmavimus adducto Origenis loco in Gelsum, quo liquet, delinito consilio Dei , prohibitos principes, ne ultra certum tempus odia exercèrent.
Sit ergo is character, monstrante Joanne , persecutionum Ecclesiœ , ut nostri tyranni in morem Antiochi elTerati apparuerint, in morem quoque Antiochi tîniantur, ac populo Dei magno incremento ac splendori vertant.
Sicintelligendisnumeris, non ipsis numeris hœrere nos decet, sed excelsiore animo res ipsas per numéros designatas intueri ; quanquam id quoque Deus prœslitit , ut nec à nobis numeri omnino desiderari possint, ut nostras interpretationes legenti patebit.
Denique nec illud prœtermisimus, très annos cum sex mensibus esse dimidiam annorum hebdomadem, ac imperfectum aliquid designare, quo nempe doceamur, persecutores nostros non secundiirn optata genus nostrum extincturos, nec opus propositum, aut suam, ut ita dicam , hebdomadem impleturos.
Sunt loci in quibus, ut fit, numerus certus pro incerto ponalur, nulle forsitan occultiore mysterio , quàm ut designetur pro ratione numeri multitudo convenions; quale est : Numerus equestris exercitûs vicies millies dena millia ; et audivi numerum eorum* ; ut intelligatur quanta equitura multitudine sese ab Euphrate Oriens efTusurus erat : nisi et illud Apostolus indicare voluit, innumerabiles licet exercitus , ita coram Deo recensitos , ut ne unus quidem eques sine divino numine addi possit; quemadmodum nec staturœ unus cubitus, nec capiti crinis unus, numeratis capillis nec sine Pâtre nostro de capite cadentibus.
Nec aliter intelligendailla stadia mille sexcenta^ : vanà observatione, si ad prœcisum numerum rem exigas, cœterum solidà gravique, si cogitaveris numéros divinà scientià preestitutos ; neque quemquam omnino, sit licet Attila, seu quid truculentius aut validius, vel unum stadium, imô ne unum quidem pedem ulteriùs processurum, ac ex libre divinorumque decretorum auctoritatibus definitum prsescriptumque sit.
Eàdem ferè ratione numerantur decem reges, hoc est, decem circiter, septicollem urbem populaturi, in quibus designandis quantum vis prophetica eluxerit non est hic demonslrandi locus.
His igitur regulis ad mysticorum numerorum arcana aperienda utimur, nisi historiée sumendos sacer textus ostendat ; quod factum de septem regibus cap. XVII, ut ad locum illum diximus, et infrà tertià demonstratione repetemus.
Protestantes verô plerique magnum aliquid se prœstitisse arbitrantur, si diem quemlibet pro anno computent, ac mille ducentos sexaginta annos pro totidem diebus sumant. Sed id, primîim nulle fundamento nititur, et alienum est à consuetudine prophetarum, ut alibi demonstravimus. Deinde inauditum omnibus sœculis ut perseculiones ultra paucos annos durent, nedum duodena ssecula, et insuper sexaginta annos prœsertim postrema persecutio, de quà diserte scriptum : Breviabuntur dies illi propter electos. Tum admitti non potest. Anlichristum, quem tara citô puniendura. Apostolus docet, tôt sœcula oppleturum blasphemiis ac sœdibus, secu-
