I-AI5I LA VL rONKl.lCTlS Ml un M CI M Ml STKI.IS

MrjiF.s , genus inxisinn iiuislclarum genti «pquè ac fehn.e , ni lutarcntur angustiis cavorutn , animal oblon^nim , nt o|)inor, uscjue ad inlernecionem eos caMlerct. Huodam ainio . (|uo mui'inni progonies nmltiplicata cresera! . rex Halapo coegit cfipias , exenitumque (î cas- Iris eduxil. Cdiitra mu>lela' signa conferunt . fania fert victoriaiu diu li;esissc; aginine, cruoie

siil( i piii;.'ui'srunl. NCniiii iiudfijuaqui' clades majtir fuit murimn ; liisi et dcnicti sunt , licct aiierrimc reliiclali l'ucrint Arlapav , Psicarpax l'I Mi-i'idarpax l'driissimi duces . <pii pulvere r(iii>pcisi , lidstium iinpcluni diu relVcgorunt. Al iniassuui obniluuliu' ; l'alo cedere necesse fuil. 'i'nmduv et miles prumiscnè lerya dederunt. I>esiderati suni duces. Ignobile vulgus ca\is facile se recepil ; at ojitimates cristis vel ad ninatum vel ad terrorem insigniebantur ; id- (jue eis exilio tiiit. Nefjue cavi , neque rim;e nlbe salis paluernnt ul efVugerenl , dum vulgus minimos subirel ca\(»s ; itaque procerum magna fuit strages.

Cajjut [lennis iuq)lexum sibi ipsi impcdiniento est. Nimia pompa variis in angustiis fiigam retardai. <»mni in negotio facile ignobiles sese expediunt ; ul non \alenl pi'incipes.

FABULA \1L SIMIA ET DKI.IMIIN.

Apid Gra'cos mos invaluit, ul transfrelantes, simias hislrionumquc canes navi secum asporlarent. Sic inslructi quidam Uttore in Atlico navem fregerunt. Nisi del[>bines opem tulissent, nemini ulla fuissel s[)es salutis. Nostro hoc genus amicissimum est , asserit IMinius ; qnis negare ausil ? Krgo delphin naufragos pro viribus serval incolumes. Eo in discrimine, et simia, oui profuil \ultnm hominis utcumque referre, a delphiue penè servata est. Dorso piscis insidebaf , instar lutminis ; et eà gravitate , ul crederes clarum hune (|ui carmina cecinit olim. Jamque ad httus propemodum veclus erat, cùm forte delphin sic (juaMit : Esnc Athenis clarissima in urbe nains '! Eliam , inquif , illic pernmllisnolus. Si libi incidtMil negoliuin, fie periculum gralia- et industri;e mea- ; nam- (|ue prnpinqui summum locum oblinent :

agnalus jurlex est major. (Iratiani habcs, inquil del[diin ; al(|ui l'ira'o fre(|uens ades. lia per singulos (lies ; meus familiaris esl , anti(iu."i necessitudine c((ujunctus. M;\c. vice halluciuala simia |)i)rtum pro bouiine sumpsit.

Huot sunt bujusmodi. qui X'allem-riiiarili Komam crcderenl : et qui gariientes. licel nil uorint. omiiia judicimt I

ll'sil di'lpbin, et delonjuens caput. conspoclà s'mi;\ , se tur[)em bes;iam taufiun a(|ui?< extra\i>se sensil. Er^o inunergit ileruui, et [»etil hominem ijuem cripere, queal.

FABLES DE LA FONTAINE EN PROSE LAT[NE

FABULA MIL

IDOLIM.

CciDAM paij;ano fuit donii dons li;j:ncus. Gcmis est dooruMi, iiiiilnis cîiiu sint aures, taiiien surdi siiiit. Mira spcraliat de idolo ; niayiio suinptu lUud colons, vota, doua; taures coronis insignitos IVequcns aflcrebat. Nusquam idolurn tût violimis abundavit ; ncc tanicn huic erncrsit lucruin, bioreditas, pocuiiia^ accrviis, aiit bcncficiuin ulliiin. Insupcr et procolla, sicubi prassarctur, pro parte sua paganus dainno obuoxius erat. Intoroa uibilo secius deus epulabalur. Tuui doniuni indiguè ferons sponi delusain , vccte idolum frogit, et reperit auruui quo truncus cavus aflluobat. Dum te colerent , inquit, uuin obnlo saltem me donasti? liinc abi, alias aras quicritans. Similis es iis, qui naturâ rudes et vecordes sunt ; nil nisi fuste extuderis. Dum te cumulabam bonis, vacuus et inops mœrebam ; crgo opportune aliam viam tentavi.

FABULA IX

GRACULUS.

Pavone mutante , plumas graculus eas suffuratus est, iis sese instruens, et superbe immisçons formoso pavonum gregi , necnon et extentis pennis. Sevenustum jactabatverùmfraudem aliquis agnovit. Derisus. illusus, exsibilatus, pennis immisericordiler detractis , a pavonibus expulsus^ confugit pudibundus ad prislinos socios, paremque tulit repulsam.

Quot huic similes, graculi bipèdes passim occnrrunt , spoliis ornati alienis ! Hos vocant plagiarios. Taceo, nec molestum esse volo huic generi : nil meà inlerest.

FABULA X

CAMELUS ET FUSTES ERRANTES IN AQIA.

Qui primùm camelum vidit, fugit monslro altonitus ; alter accessit : tertius capistro belluam vincire ausns est.

Sic insueta usu familiaria (iunt; quod primo aspectu horrendum et singulare, sensim sine sensu Yulgare videtur. Quandoquidem id nuuc tractamus, haec narrem sinas.

Exploratoros adorant , qui procul c ripa spcclantos quid ignolum innatans aquis, voce erumponle oxclamaverunt : Ingons Iktc navis est. Paulô post, nuvis fit navicula incendiaria ; dein phasclus ; vidulus modo; tandem fustis lluctu circumactus.

Tam i)luros passim novi, de quibus h;cc nplè dixerim : Eminus quid magnum ; cominus jiibil sunt.

FABULA XL