SERPENS ET LIMA

Ferilh scrpcnlem vicinuni borologiornm opiticis (hou qnàui niisero cxiHosa vicinia ! ) ohicinam snbiit, etvictum quœritans, nil praiter limam ex acie , quani rodere cœpil. Lima placide dixit : Heu rudis et iniperite , qnid agis? Te duriorem aggrederis. Serpenticulo démens, antequam e niea mole detrahas oboli quartam partem , dentés tuos comminuam : Icmporis edacitatem tantùm meluo.

Ha}c ad vos , ô intima ingénia , genus imbecillum et inutile 1 Frustra desudatis ad carpendum alienum opus. Num speralis vos morsu livido conlumeliosèalîecturospulchra lotcarmina? .-Enca, chalybca,adamant!na vobis sunt.

FABULA XYFI.

LEPUS ET PERDIX.

NuNQUAM irrideas misères ; quis enim constantem sibi felicitatem partam autumat? Uno vel allero exemplo fal)ellis sapiens .Esopus nos edocuit. Idem narrare lubet.

Lepns et perdix eodem in agro accolœ tran- (juillam , ut videbatur, vitam degebant. At subito irruente canum turhà , lepus perfugium qua}rere coactus fuit. Ad latebram confugit ; deludil aberrantes canes, Brit'aldumque ipsum.

At se ipsum prodidit; namque c membris œstuantibus emiltuntiu" spiritus odorati. Miraldus olfacit : et secuin cogitaiis conjicit Leporem adcsse; ai-riter insecjuitur. Veridicus Uustaldus asserit Icporcin iterum profcctum esse. Adcubile redit morilurus infelix. Insultât perdix, his verbis : Jaclabas pernicieni luam ; ubinam sunt pedes? I)um ridet, suà vice captatur illa. Contiditalis, ut inslans elîugial discrimen; at misera a sievis unguibus accipitris non sibi caverat.

FABULA XVIII

AQUILA ET Bl'BO,

Aqiila etbubo, rixisscdatis, se invicemamplexi sunt. Alterregiam, alter bubonis fidem obligavit , neutrum socii puUos voralum. Nôrisne meos , inquil Minerv;c avis? Nullatenus. respondit aquila. Tanlô pcjus, repnnit lucifuga ; idco iliis limeo admodum ; summo versantur in periculo ; tu rex nil observare dignarisj reges, ut dii . qtiidqiiid dixeris, onmia adrequant. Dulcissimi valete aluinni . hic si vos repcrit. Illos , ait aquila , aul describe aul monsîra mihi , ut intactes usquequaque servem. Tum bubo : Elégantes sunt nali mei , belli , venusti, sciti supra coœquales omnes : cos hoc signo facile noveris; ergo nec oblitus signi funestara apudme Parcam inducas. F.iventenumine, Bubo genuerat pullos. Dum ipse ibal qua.'silum prredam , imminente nocle , forte aquila, in angulo l'upis abruptse vel domûs semicollapsae (utruni sit nescio) conspexil monstra deformia, truci asperoque \nltu , furiali voce. Hos , inquit, non genuit amicus noster: voremus igilin-. Deglulivit totani familiam , neqne enim cibis utilur modicis, Pullorum pedes invenil tanti'im bubo reversus , heu , cari pignoris tristes reliquiœ ? Queritur, et obsecrat deos, ut scelestum tanti luctûs auclorem plectant. Quidam interpellans ait : Tibimet imputes casum ; quin potiùs culpes legcm j quà cuncti sui similem , scitum , bellum , venustuni putant. Sic natos aquilœ depingebas naviter; nuni aliquo saltein lineamento id referebant ?

FABULA XIX