LIRSUS ET DLO SOCII

Sor.n duo , numinoruni egentcs. pellioni ursi adbuc vivi pcllein vendidoranl, occisuri, ut aiebant , quampriniuni. Ursinœ genlis regem esse jactabant : hinc lucrum maximum emcrsurum emptori ; namquc qui ill;\ indutus foret, algere nuuquam possel . asperiori bieme ; sufliceret ad instruenda duo pallia. Dindcnius oves, quàm bi ursum , minoris t'ecisset. Jamque ut suam , suâquidcm , non belhuc sententiA , banc diclitabant confidentiùs. Ad summum intra biduum rem tradere pollicentur ; paciscuntur de pretio ; j)ra.'dam quaritant; occurril ursus ; en quasi l'ulmine icli aufugiunt. Exanescit pactuni ; id dissolvere necesse fuit ; de fœnore ab urso exigendo nequidem verbum. Alter adrepit arboris cacumini ; altcr marmore frigidior cernuus in faciem mit . cxanimem se simulât . balitum cobibet; namque audierat ursum perrarô saivire in corpus exsangue . immotum, et sj)iratione carens. Atqui dolo imperitus ursus malè delusus est. Jacens corpus ei videlur exanime ; ne fraus subrepal. boc versât iterum atque ilcrum ; nares admo\et naribus si forte balitum sentiat. r.adaver est iM(|uit ; jam fn-tet ; abeo. His dictis , vicinam petit silvam. Alter mercatorum ab arbore dclabitur, sociumque adit : Qu.àm frustra . inquit , illopsus pavisti? ngeduin de pelle fera- quid censés? quid tibi adeo proximus in aurem mussitavit . pcdc te subigens ? Alter reposuit . Ne sospitis ursi pellem pra;malurè in poslerum vendam , monuit.